هند به مرجان ها و علف های دریایی روی می آورد تا در برابر طلوع دریاها محافظت کند

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در زیر آفتاب سوزان، کارگران در جزیره‌ای در حال کوچک شدن در سواحل جنوبی هند خم می‌شوند و شاخه‌های علف‌دریایی سبز روشن را روی قاب‌های چوبی می‌کشند و سپس آنها را به کف اقیانوس لنگر می‌اندازند.

کار بازسازی جزیره کاریاچالی با هدف بازسازی دفاع طبیعی آن با صخره های مصنوعی، مرجان های پیوندی و علفزارهای دریایی به منظور کاهش فرسایش و محافظت از سرزمین اصلی از دریاهای مواج انجام می شود.

سوپریا ساهو، یکی از مقامات ارشد دولتی به خبرگزاری فرانسه گفت: «اگر نمی‌توانید این انعطاف‌پذیری را فراهم کنید، کاملا در معرض آسیب‌پذیری‌های طوفان‌ها، طوفان‌های طوفانی یا افزایش سطح آب دریاها و همچنین فرسایش هستید».

خبرگزاری فرانسه پس از اجازه دسترسی انحصاری از سوی وزارت خارجه، با قایق به جزیره حفاظت شده سفر کرد.

کاریاچالی، بخشی از زنجیره ای از 21 جزیره در جنوب ایالت تامیل نادو، بیش از 80 درصد از خشکی خود را در نیم قرن گذشته از دست داده است و اگر فرسایش کنترل نشود، ممکن است تا سال 2036 به طور کامل ناپدید شود.

برآوردهای دولتی نشان می دهد که کریاچالی از 20.85 هکتار (51.5 هکتار) در سال 1969 به تنها 3.14 هکتار (7.8 جریب) در سال گذشته کاهش یافته است.

صخره های مرجانی در خلیج مانار، جایی که کاریاچالی و جزایر دیگر در آن قرار دارند، نیز نقشی حیاتی در کاهش اثرات بلایای طبیعی مانند سونامی اقیانوس هند در سال 2004 دارند.

در طول سونامی بیش از 8000 نفر در تامیل نادو کشته شدند، اما دانشمندان دریایی می گویند این اکوسیستم ها به عنوان یک مانع طبیعی حیاتی عمل کرده و از یک فاجعه بسیار بزرگتر جلوگیری می کنند.

K. Diraviya Raj، دانشیار موسسه تحقیقات دریایی Suganthi Devadason گفت: "این به این دلیل است که این جزایر کوچک، علف‌های دریایی و بسترهای مرجانی تاثیر را جذب می‌کنند."

خلیج مانار یکی از غنی‌ترین محیط‌های دریایی آسیا است که صخره‌های مرجانی، دوگونگ‌های در خطر انقراض و صدها گونه ماهی را در خود جای داده است.

اما دهه ها فعالیت انسانی و تغییرات آب و هوایی به طور پیوسته اکوسیستم را تضعیف کرده است.

استخراج مرجان در دهه های 1960 و 1970 به شدت به صخره های اطراف جزایر آسیب رساند. آلودگی، صید بی رویه و سفید شدن مرجان ها ناشی از گرم شدن دریاها نیز بر فشار وارد شده است.

در اطراف Kariyachalli، پوشش صخره‌ها از حدود 500 هکتار (1200 هکتار) در سال 2005 به 197 هکتار (490 هکتار) در سال 2021 کاهش یافت.

سازه های حجیم، که هر کدام چندین تن وزن دارند، در مکان هایی با دقت انتخاب شده در اطراف Kariyachalli پایین می آیند.

آنها با استفاده از داده‌های مربوط به شرایط بستر دریا، جریان‌ها و الگوهای امواج طراحی شده‌اند و در نظر گرفته شده‌اند که نیروی امواج ورودی را بشکنند و در عین حال سطوح جدیدی را برای استعمار مرجان‌ها ایجاد کنند.

کارشناسان همچنین در حال پیوند مرجان ها و احیای چمنزارهای علف دریایی هستند که به تثبیت رسوبات کمک می کند و زمینه های پرورش حیات دریایی را فراهم می کند.

انتظار می رود مرحله استقرار تا پایان سپتامبر به پایان برسد و پس از آن سایت حداقل به مدت چهار سال تحت نظارت قرار گیرد.

برای ساکنان محلی، این پروژه فرصتی برای کسب درآمد اضافی فراهم می کند.

در میان آنها کارگر نمکدان دوکانی، 47 ساله، است که 25 دقیقه با قایق از سرزمین اصلی سفر می کند تا قاب های علف های دریایی را آماده کند.

او به خبرگزاری فرانسه گفت: «ما مجبور بودیم زودتر وام‌هایی با نرخ بهره بالا بگیریم تا در ماه‌های کم‌نمک در نمک‌دان‌ها گذران زندگی کنیم. اما امسال به دلیل این کار مبتنی بر دریا، مجبور نشدیم.

اگرچه گام‌هایی برداشته شده است، اما دانشمندان اذعان دارند که گرم شدن اقیانوس‌ها چالش‌های مهمی را برای احیای صخره‌ها ایجاد کرده است.

یک حادثه سفید شدن شدید در سال 2024 این منطقه را تحت تأثیر قرار داد و تعداد زیادی از مرجان ها را کشت و این سؤال را ایجاد کرد که آیا تلاش های بازسازی می توانند با تغییرات آب و هوایی همگام شوند یا خیر.

راج استدلال کرد که بدتر شدن چشم‌انداز مداخله را ضروری‌تر می‌کند.

او گفت: «کاری که ما انجام می دهیم بازسازی مرجان ها برای دست نخورده نگه داشتن زیست توده است. بنابراین، به نوعی، مرجان ها خود را با این سناریوی رو به وخامت تغییر شرایط آب و هوایی سازگار می کنند و زنده می مانند تا صخره های آینده را تشکیل دهند.

دانشمندان همچنین در جستجوی گونه‌های مرجانی مقاوم در برابر حرارت هستند که ممکن است در برابر امواج گرمای دریایی آینده بهتر مقاومت کنند.

در حال حاضر علائم دلگرم کننده در جای دیگری در خلیج منار وجود دارد.

در نزدیکی جزیره Vaan، بازسازی شامل حدود 10000 ماژول صخره مصنوعی به بازیابی بخشی از خشکی از دست رفته کمک کرد.

در جزیره شینگل، مرجان‌های پیوندی در سال 2024 بهتر از کلنی‌های قدیمی‌تر یک رویداد سفید شدن را تحمل کردند.

آخیل تمپی، سرپرست حیات وحش، گفت: «نتایج احیای جزیره وان بسیار امیدوارکننده بود. به همین دلیل به سمت بازسازی جزیره کاریاچالی رفتیم.

اما برای کارگر علف دریایی مارتینا، دلیل حمایت از پروژه شخصی است.

مارتینا، 29 ساله، که با یک نام شناخته می شود، می گوید: «پرورش علف های دریایی تولید مثل ماهی ها را افزایش می دهد و اکوسیستم را نجات می دهد. این برای ما مفید است و معیشت ما را بهبود می بخشد.»

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →