هنرمندان کریستین سان کیم، رادنی مک میلیان و وینسنت والدز برنده جوایز «نابغه» مک آرتور شدند.

بنیاد جان دی و کاترین تی مک آرتور 20 دریافت کننده کمک هزینه سالانه مک آرتور را که به صورت محاوره ای " کمک هزینه های نابغه " نامیده می شود، اعلام کرده است که با 800000 دلار وجوه نامحدود ارائه می شود.

گروه امسال شامل چهار هنرمند است: کریستین سان کیم (مستقر در برلین)، رادنی مک میلیان (لس آنجلس)، وینسنت والدز (هوستون و سن آنتونیو)، و چیپ توماس (فلگ استاف، آریزونا).

موضوع یک نظرسنجی اخیر در موزه ویتنی، کیم به خاطر آثارش که موسسات و مخاطبان را به مقابله با توانایی خود، به ویژه در رابطه با ناشنوایی، به چالش می کشد، شناخته شده است. یکی از شناخته‌شده‌ترین سریال‌های او «درجات خشم ناشنوایان» (19-2018)، نقاشی‌هایی با زغال چوب و پاستل روغنی است که با طنز و گزنده برخی از این لحظات را بازگو می‌کند که در آن امتیاز شنوایی واقعیت‌های زندگی ناشنوایان را به حساب نمی‌آورد. در سال 2020، او سرود ملی را به زبان اشاره آمریکایی در Super Bowl اجرا کرد، تجربه‌ای که در نیویورک تایمز نوشت.

در اعلامیه ویدیویی برای این کمک هزینه تحصیلی، کیم معرفی خود را امضا می کند و می گوید: "من هنرمندی هستم که ابعاد فرهنگی صدا و شنوایی را روشن می کنم."

به گفته وب‌سایت مک‌آرتور، هنر مک‌میلیان که شامل نقاشی، مجسمه‌سازی، ویدئو، اجرا و اینستالیشن می‌شود، نشان می‌دهد که چگونه تاریخ، شرایط اجتماعی-اقتصادی، و سیاست‌های عمومی کیفیت زندگی مردم را تعیین می‌کند و چگونه ممکن است «حاشیه‌سازی اقتصادی را تداوم بخشد»، به‌ویژه برای سیاه‌پوستان آمریکایی ساکن در جنوب آمریکا. آثار او از یک نقاشی انتزاعی به طول 88 فوت در این سرزمین (2019) تا یک نصب در مقیاس بزرگ، از ستاره‌ها در بارانداز (2012)، الهام گرفته از کلیسای کوچکی که قبلا در مزرعه Dockery در می‌سی‌سی‌پی الهام گرفته شده است.

والدز در درجه اول یک نقاش است که آثارش هم به تاریخ و هم به زمان حال می پردازد تا به مهم ترین مسائل زمان ما فکر کند، با تمرکز بر حضور همیشگی نژادپرستی، به ویژه در رابطه با تجربه لاتینکس در ایالات متحده. شناخته شده ترین آثار او از اکسپرسیونیست تر حرامزاده پاچوکو را بکش! (2001)، که صحنه‌ای خشونت‌آمیز از شورش‌های Zoot Suit در طول جنگ جهانی دوم لس‌آنجلس را به ابررئالیست The Beginning is Near, An American Trilogy, Ch. 1: شهر (2016)، یک نقاشی 30 فوتی که اعضای KKK کلاهدار را نشان می دهد.

وسعت تمرین او موضوع یک بررسی مسافرتی در سال‌های 2024-25 بود.

بر اساس وب سایت مک آرتور، توماس هنر عمومی ایجاد می کند که "فضاهای نادیده گرفته شده و نادیده گرفته شده را به آثار عمومی قدرتمندی که مبتنی بر تاریخچه های جامعه و تجربیات امروزی است" کاوش می کند. کار او اغلب بر روی ملت ناواهو متمرکز است، از نصب عکس‌های بزرگ در مکان‌های متروکه گرفته تا تشکیل پروژه کویر نقاشی شده، که هنرمندان گرافیتی را برای ساخت آثار جدید به آنجا می‌آورد.

شاعر لیلی لانگ سرباز، شهروند ملت اوگلا لاکوتا، نیز در میان همگروهان امسال است. آثار او بر کار نسل‌های هنرمندان بومی از جمله جفری گیبسون تأثیرگذار بوده است. گیبسون برای غرفه ایالات متحده خود در دوسالانه ونیز در سال 2024 عنوان ارائه خود را «فضایی که در آن قرار می‌دهم» را از شعر ملموس سال 2017 لانگ سرباز «او ساپا» وام گرفت.

کریستن مک، معاون ارتباطات، یاران مک آرتور و شراکت، در بیانیه ای گفت: «به مدت 45 سال، یاران مک آرتور، با زیر سؤال بردن قراردادها، عبور از رشته ها و پیشبرد پیشرفت جمعی، از مرزها سرپیچی کرده اند. اعضای 2026 این سنت خلاقانه را ادامه می‌دهند—آنها اعماق انسانیت ما را کاوش می‌کنند؛ آنها ریشه‌های ناگفته‌ای را برای چالش‌های مدرن آشکار می‌کنند؛ آنها لبه‌های تحقیقات علمی و تحقیقات نجات‌بخش را گسترش می‌دهند. آنها راه‌های جدیدی را برای درک جهان به ما نشان می‌دهند.»