هنرمند ایرلندی دونالد تسکی در 70 سالگی: "تاریخ زیادی برای نقاشی وجود دارد - چمدان ها"

هنرمندان می توانند بیش از بسیاری در برابر ظرافت های محیط اطراف خود مستعد باشند، اما محیط بر همه ما تأثیر می گذارد. این چیزی است که برنامه ریزان باید در نظر داشته باشند زیرا مسیرهای جاده ها را مشخص می کنند و جعبه هایی را ترسیم می کنند که هم پناهگاه و هم مسیر زندگی ما را تحت تأثیر قرار می دهد.

این سوالات در همراهی دونالد تسکی که امسال 70 ساله شد به ذهن خطور کرده است. هنرمند تحسین شده ایرلندی از استودیوی جدید خود در روستایی کو مایو صحبت می کند. او دو سال پیش از دوبلین نقل مکان کرد.

تسکی صفحه‌اش را می‌چرخاند تا از طریق زوم، کارهای در حال پیشرفت‌اش را نشان دهد تا بتوانم این مکان جدید را که در هنر او نفوذ می‌کند تماشا کنم. روی میزها و نیمکت ها مجموعه ای از رنگ و قلم مو، کاغذ و پارچه است. پیش بند که به وضوح آثار هنری زیادی را دیده است از قلاب آویزان است. روی دیوارهای سفید بوم هایی رو به اتمام است. یکی صحنه ناهمواری را نشان می دهد که در آن خور نزدیک به خلیج بلکسود می رسد.

شما در کتاب‌های تاریخ هنر درباره «دوره بلوغ» یک هنرمند می‌خوانید، پس تسکی در 70 سالگی در مورد پیشرفت خودش چه احساسی دارد؟ او با لبخند متفکرانه‌ای می‌گوید: «حدس می‌زنم بتوانی ۷۰ را بالغ بشماری». "این برای من زیاد است. در غیر این صورت باید مدت زیادی زندگی کنم تا به دوره بلوغ خود برسم."

او می خندد. اما من فکر می‌کنم زمانی که یک هنرمند واقعا خودش را پیدا می‌کند بیشتر اتفاق می‌افتد و این می‌تواند بسیار جوان‌تر اتفاق بیفتد.»

او زمان خود را به سال 2005 و نمایشگاه «روایت های جزر و مدی» در گالری هنر لیمریک سیتی می داند. "بزرگترین بوم 14 فوت در 8 فوت بود. توانایی کار در آن مقیاس، این یک نوع معیار بود - آن لحظه در حرفه ای که آن را به سطح دیگری می برد."

در طول رونق، سطح Teskey سرگیجه‌آور بود. نمایشگاه‌های او در گالری روبیکون، در دوبلین، فروخته می‌شد و آثار او اغلب چند برابر قیمت اصلی در حراجی به نمایش گذاشته می‌شد.

آثار او هنوز هم در بازارهای اولیه و ثانویه تقاضای زیادی دارد. او گفته است که خاطرات آن دوران هم هیجان و هم ناراحتی را برانگیخت. اما او همچنین خاطرنشان کرده است که "وقتی کندتر است بهتر است"، زیرا به این معنی است که "کاملا مضطرب نیست". او لزوما نمی داند که یک نقاشی قرار است چگونه از آب دربیاید. تور مجازی استودیویی ما یک بوم کوچک‌تر را نشان می‌دهد که با رنگ‌های اخرایی سنگی شسته شده است، در حالی که یک جفت نقاشی دیگر، در کنار هم، همگی چرخشی‌های خاکستری هستند.

تسکی با تعجب می گوید: "این من تازه شروع کردم. این دو را کنار هم گذاشتم تا ببینم آیا می خواهم با آن کار کنم یا نه. حالا این یک انبوه زیر نقاشی آشفته است. اما به نوعی دوست داشتنی است." "من عاشق نحوه نشستن رنگ هستم."

سطحی از آزمایش در حال انجام است. در یک اثر مجاور، صحنه نمای محلی است که با زیر نقاشی خاکستری مشابهی آغاز شده بود.

"با این یکی بافت و مقدار رنگ داخل بدنه رنگ را افزایش دادم."

به نظر می رسد مانند نوعی کیمیاگری باطنی. در بوم دیگری، آب می درخشد، گویی از درون روشن شده است.

تسکی در حالی که در زیر نقاشی اخرایی مکث می کند، می گوید: «هنوز نمی دانم چه چیزی خواهد بود. "گاهی اوقات تلاش برای ایجاد یک ایده است."

او دفترچه‌های طراحی خود را در پیاده‌روی‌هایش می‌برد، و یک طرح و یک نقاشی زیر ممکن است ناگهان برای یکدیگر ساخته شده باشند. نقاشی ها بازنمایی مستقیم چیزی نیستند که او می بیند. در عوض آن‌ها فضاهایی هستند که در آن‌ها پیوندها، و افکار، احساسات، مناظر و خاطرات - حتی صداها و رایحه‌های موجود در زمین و در ناخودآگاه - می‌توانند به منصه ظهور برسند.

تسکی شخصا ذخیره ای را دارد که شما اغلب با یک متفکر عمیق مرتبط می کنید، و او در مورد او جدیت دارد، اما این ویژگی ها پس از کاهش ذخایرش توسط گرمای او رد می شود، و او لحظاتی از صداقت و بی احترامی دارد که باعث می شود من متعجب شوم که آرامش او چقدر سخت به دست آورده است. همانطور که او در مورد جدیدترین کارهایش صحبت می کند، پیاده روی در پارک ملی وایلد نفین، و دوچرخه سواری به سواحل خلیج بلکسود، ما خود را در یک جابجایی زمانی جالب می یابیم، زیرا موضوع مورد بحث در جای دیگری است، در کسل موریس وودز، همانطور که در دو نمایشگاه جدید او بررسی شده است.

هر دو در دوبلین و نیویورک اجرا می‌شوند و هر دو برگرفته از سال هنرمندی در اقامتگاه تونی و جین اومالی هستند که در خانه دوران کودکی مرحوم تونی اومالی در کالان، کو کیلکنی واقع شده است.

تسکی در آنجا به مدت یک سال، بین سال‌های 2022 تا 2023، شروع به کاوش در جنگل‌های مجاور کرد، جایی که تپه‌ها و مسیرها، درختان بومی و خلوتی را که به آن نیاز داشت را کشف کرد.

"خیلی ساکت بود. به سختی کسی را ملاقات می کردی. می پرسید، همه کجا هستند؟ اما مطمئنا آنها در جای دیگری هستند و کار دیگری انجام می دهند."

این غیبت افراد دیگر اثر را آزار می دهد، زیرا درختان انبوه، شاخ و برگ و زیر درختان، رودخانه های مواج و آرام تر، ایده دیگری از عجیب و غریب دارند. هنوز جاهایی وجود دارد، حتی در ایرلند، که ما انسان ها کاملا در خانه نیستیم.

این احساسی بود که تسکی در سال 2006 در یک محل اقامت در بنیاد جوزف آلبرز، در کنتیکت، کشف کرده بود. در آنجا، جنگل وسیع در ابتدا او را غرق کرده بود.

درست مثل میله‌های عمودی بود، مثل قفس. داشتم نقاشی می‌کشیدم، اما واقعا برای وارد شدن به آن مشکل داشتم.»

برای حل و فصل مسائل به گفتگو با یک دوست کانادایی نیاز بود.

"او همه چیز را در مورد کمپینگ، قایق رانی، پیاده روی در جنگل می دانست. او به من اعتماد به نفس داد تا به جنگل نزدیک شوم. از جهاتی شبیه اقیانوس است. قدرت بسیار زیادی دارد؛ اینکه چگونه مردم در آن بیرون می روند شگفت انگیز است."

این حسی است که در آثار آن دوره در درون درختان وجود دارد. شاید وقتی آنچه برای پیشرفت میگذرد، مکانهای وحشی و تنهای ما را فرسایش و محو می کند، چنین هنری تنها چیزی باشد که باید به آن روی آوریم. تصویری از چیز: درخشان، محتوی، قدرتمند.

تسکی می‌گوید: «رزیدنت‌ها چیزی هستند که واقعا به کار من و انگیزه من برای کار کمک کرده است. دوره‌ای می‌شوید که شما را از موقعیت خودتان خارج می‌کند، و شما را در محیطی قرار می‌دهد که فقط خودتان، افکارتان و دنیای اطرافتان را برای مقابله با آن قرار داده‌اید.

به این ترتیب می‌توانید اقامتگاه‌ها را به‌عنوان لقمه‌های کوچکی در ذائقه زندگی‌های دیگر ببینید و مسیر Teskey را از محل اقامت به استودیو و در طول زمان از طریق کارش دنبال کنید. از طراحی های اولیه او و نقاشی های شهر؛ به مناظر دریایی دوران او در بنیاد هنری بالینگلن که عمیقا تأثیرگذار مایو بود؛ به قطعات پاریس ژورنال، ساخته شده در محل اقامت در مرکز فرهنگی ایرلندی در پایتخت فرانسه؛ به فراوانی باتربور نقاشی شده در امتداد سواحل Dodder در نزدیکی خانه سابق او در دوبلین در طول همه گیری؛ مکان واقعا در کار تسکی جای می گیرد.

پس‌زمینه اقامتگاه تونی و جین اومالی نقطه مقابل خوبی برای این موضوع ارائه می‌کند، زیرا تفاوت‌های ظریف مکان در کار هر دو اومالی بزرگ نوشته شده است.

پس از ملاقات در سنت آیوز در کورنوال، این زوج زمانی را در ایرلند و باهاما گذراندند، جایی که آب و هوای گرم و خشک برای سلامت شکننده تونی مفید بود. با مرورهای چشم پرنده آنها از مناظر انتزاعی، فرم در نقاشی های تونی می تواند مشابه باقی بماند. اما مناظر ایرلندی او با رنگ‌های آبی و سبز، اغلب به رنگ قهوه‌ای رنگ‌بندی شده‌اند. در حالی که نقاشی های باهاما با نور پر جنب و جوش می رقصند.

درگذشت جین اومالی: هنرمندی با زیبایی شناسی ذاتی و بی عیب و نقص

تونی اومالی در سال 2003 درگذشت و جین در سال 2023. در حال حاضر نمایشگاهی به نشانه میراث هر دو هنرمند به گالری باتلر در محل کیلکنی در حال اجراست، جایی که می‌توانید خودتان مقایسه کنید.

تسکی که در لیمریک متولد شد، در سال 1978 از مدرسه هنر و طراحی شهر فارغ‌التحصیل شد، اما او تمایل خود برای هنرمند بودن را در خاطره‌ای از دوران کودکی از دوران دبستان دنبال می‌کند، زمانی که معلم به نقاشی من روی دیوار نگاه کرد و آن را تحسین کرد.

در ابتدا کار او بر روی طراحی متمرکز بود. او می‌گوید: «تاریخ زیادی برای نقاشی وجود دارد، توشه‌های زیادی برای نقاشی وجود دارد. "هر بار که چیزی را نقاشی می‌کردم، احساس می‌کردم آنچه را که می‌خواهم بگویم، نمی‌گویم. راهی برای استفاده از رنگ پیدا نکرده بودم که بتوانم خود را به درستی با آن بیان کنم."

بالینگن آن را باز کرد. اولین دیدار من محدود بود؛ پسرم کوچک بود، بنابراین نمی‌توانستم زیاد بمانم. اما سال بعد برگشتم، و این واقعا من را با منظره مرتبط کرد. من یک نقاش استودیو بودم و چند هنرمند از آمریکا آنجا بودند. با دیدن کار آنها، روش‌های مختلف کار در منظره، من را با نقاشی منظره آشنا کرد.»

او شرح می دهد که کتاب طراحی خود را به صخره ها در داون پاتریک هد برده است. آنقدر پر از خطوط و اشکال طبیعی است که تقریبا طراحی را برای شما انجام می دهد.

همچنین به نظر می رسید که معماری ای را که او از طریق نقشه های شهرش کاوش کرده بود بازتاب می داد. و سپس، البته، صدای دریا بود. همه چیز در مورد احساس باورنکردنی سر و صدا بود.

نقاشی‌های تسکی از مناظر ناهموار و خطوط ساحلی ایرلند به خوبی شناخته شده‌اند، اما ممکن است متعجب شوید که متوجه می‌شوید تا زمانی که بیماری همه‌گیر او را به نقاشی سواحل رودخانه دودر کشاند، "نقاشی سبز را کشف کرد. این رنگ خنده‌داری است. خیلی زیاد هستند - نه کلیشه‌ای که در رنگ سبز وجود دارد. اغلب رنگ‌های سبز در آنها استفاده نمی‌شود. شما از رنگ های آبی و بنفش و خاکستری برای پیشنهاد سبز استفاده می کنید.

یک برگ می تواند تکه های کوچک سبز باشد، بقیه می تواند بنفش باشد و در عین حال این حس را به شما منتقل کند که همه چیز سبز است. سالی که در کالان بود، انفجار دیگری از رنگ سبز را در بوم‌های تسکی به ارمغان آورد. همچنین نقطه عطفی را رقم زد. هم تابلوها را به یاد می آورد و هم مکان. زندگی شخصی او در حال گذراندن دوره ای از تغییر بود، و او اکنون در یک رابطه جدید است، "بنابراین مهم بود که بتوانم آنجا باشم و وزنه برداری را احساس کنم".

آیا تولد 70 سالگی این هنرمند نقطه عطف دیگری را رقم زده است؟

او می‌گوید: «فکر می‌کنم چند سال پیش لحظه‌ی حساب‌رسی را داشتم. "من برخی از مشکلات سلامتی داشتم و آنها را پشت سر گذاشتم. فکر می کنم خوب هستم."

استودیو جدید در یک گاراژ دوتایی تغییر یافته در مجاورت خانه او قرار دارد. "این در یکی از دورافتاده ترین نقاط مایو است که من آن را دوست دارم."

در یکی از آن مکان‌های پربرکتی است که ساکت هستند اما تنها نیستند، و تسکی احساس قوی از جامعه و دوستان را توصیف می‌کند. آگوست زمان شلوغی خواهد بود، اما بعد از آن به تنهایی تبدیل می شود.

Donald Teskey: Castlemorris Woods، که در سپتامبر در گالری الیور سیرز در دوبلین بود، تا 19 نوامبر در 92NY نیویورک در نیویورک است. Tony & Jane O'Malley: The Shared Studio تا 26 اکتبر در گالری باتلر، در کیلکنی است.