هنر تاتیانا ترووه همه چیز درباره گم شدن و پیدا شدن و گم شدن است

تاتیانا تروو در اولین نمایشگاه او با گالری خاویر هافکنز مستقر در بروکسل به من گفت: «وقتم را صرف نقشه‌ها می‌کنم». او توضیح داد که ترسیم نقشه یک وسواس نسبتا کنجکاو برای Trouvé است، با توجه به اینکه چقدر می‌خواهد احساس گم شدن و «سرگردانی» را تجربه کند.

تضادهایی از این دست نشانه بارز آثار هنرمند است. اشیا کاملا آن چیزی که به نظر می رسند نیستند. نصب ها مرز بین اسناد آرشیوی و داستان را محو می کنند. اما Trouvé که نام خانوادگی‌اش در زبان فرانسوی به‌طور باورنکردنی به معنای «پیدا شده» است، معتقد است که «گم شدن راهی برای یافتن خود است».

او ادامه داد: «وقتی در جایی گم می‌شوید، شروع می‌کنید به طور متفاوت به چیزها نگاه می‌کنید. شما شروع به بازسازی مسیری می کنید، نه به روشی که قبلا می دانید، [بلکه] چیز دیگری که به شما امکان می دهد به روشی متفاوت احساس بیداری کنید، مسیر خود را طی کنید و با چیزهایی هماهنگ شوید که وقتی دقیقا می دانید چگونه از A به B برسید، متوجه نمی شوید.

نمایشگاه Trouvé بروکسل تقریبا به همین ترتیب آغاز می شود. در نمایش تا 31 اکتبر، دارای ترکیبی از مجسمه‌ها، طراحی‌ها و اینستالیشن‌ها است و هر سه طبقه گالری را در بر می‌گیرد. اتاق اول به L'inventario (2025) اختصاص داده شده است، یک "موجودی" از انواعی که شامل تمام مواد استودیو او ریخته شده از فلز و سنگ است، که در ردیف های منظمی بر اساس نوع و اندازه چیده شده اند، روی قفسه های مقوایی متقاعدکننده ای که از برنز ساخته شده اند، نصب شده اند.

در اینجا گل‌های خشک شده، صابون‌های مستعمل، کفش‌ها، کیف‌ها، لایه‌های فوم، بطری‌های رنگ، کتاب‌ها، پوشه‌های کاغذی، فندک‌ها، قوطی‌های نوشابه پهن شده، صدف‌های دریایی، غلاف نخود را می‌بینید - این فهرست ادامه دارد. در حالی که بسیاری از موارد را می توان در استودیوی Trouvé یافت، بسیاری از آنها در واقع تصور می شوند. آشنا شروع به احساس عجیب و غریب می کند.

Tatiana Trouvé، Inventario، 2025، نمای نصب، در خاویر هافکنز، بروکسل. عکس توماس مرل/ با احترام از هنرمند و خاویر هافکنز، بروکسل

این نیز در مورد مجموعه‌ای از مجسمه‌های ساخته شده با چدن سیاه و گچ است که «نمودار» آلودگی صوتی در حومه پاریس را ردیابی می‌کنند. این فرم‌های سیاه که به صورت انتزاعی ارائه شده‌اند، خم می‌شوند و به هوا می‌رسند، و به نظر می‌رسد که با آنچه که می‌خواهند اندازه‌گیری کنند، مخالفت می‌کنند. آنها به مجموعه ای کاملا متفاوت از انگیزه ها پایبند هستند که ما نیازی به درک کامل آن نداریم.

وقتی Trouvé با نمودارها، نقشه‌ها یا موجودی‌ها کار می‌کند، به این دلیل است که آنها را به شکل‌های جدیدی تغییر می‌دهد. کار موفقیت‌آمیز او Bureau d’Activités Implicites (دفتر فعالیت‌های ضمنی) که بین سال‌های 1997 و 2007 توسعه یافت، شکل یک نصب اداری خیالی را به خود گرفت که چیزهایی مانند رزومه‌هایی مملو از تجربیاتی که Trouvé هرگز نداشته، انبوهی از نامه‌های رد شغل، طرح‌های غیرواقعی و غیرواقعی را به نمایش می‌گذاشت. Bureau به جای اینکه یک فضای کاری طراحی شده برای برآوردن اهداف تولید باشد، نمایشی از زمان صرف شده برای فکر کردن بود، هم بی‌حال و هم سازنده، نه یک نتیجه نهایی.

به نظر می رسد ترووه به هر چیزی که به ظاهر نظم و یافتن راه هایی برای از هم پاشیدن آن دلالت دارد، کشیده می شود. این شیوه کار در نقاشی‌های او که جنبه کیهانی دارد، کمتر آشکار است، اما به همان اندازه ضروری است. برای شروع نقاشی هایش، تروو سفید کننده را روی کاغذهای سفید رنگی صنعتی می ریزد.

هنگامی که سفید کننده در سراسر سطح شکوفا می شود و رنگ های تعبیه شده در خمیر را از بین می برد، او شروع به "ساختن و یافتن مسیر نقاشی" می کند و آنها را به صحنه های شناور و سحابی مانندی تبدیل می کند که در آن مناظر طبیعی و کیهانی در مقابل فضاهای داخلی معماری و سطوح هندسی قرار می گیرند.

او گفت: «من این روند مواجهه با چیزی را که مطلقا بر آن تسلط ندارم، دوست دارم، جایی که باید خلاقیت و تأمل نشان دهم و به خودم اجازه بدهم کاملا توسط خود چیزها هدایت شوم.

وقتی از او پرسیده شد که آیا رها کردن این همه کنترل می تواند ترسناک باشد، چهره ترووه با لبخندی گسترده و جوان روشن شد. او گفت: «همیشه سخت است، اما فکر می‌کنم اگر بر همه اینها کنترل داشته باشم، هیچ علاقه‌ای برای من باقی نمی‌ماند،» و افزود که به همین دلیل در نسخه‌ها کار نمی‌کند. "دوبار انجام یک مجسمه برای من عمیقا خسته کننده است... تنها چیزی که برایم جالب است این است که یک مجسمه چه ایده ای به من داده است، چه فکری برای مجسمه بعدی دارد. در واقع، کار من همیشه در مورد درهایی است که باید دائما باز شوند. این ادامه فضاها است."

تاتیانا ترووه، بدون عنوان، از مجموعه "Les dessouvenus" [نا یادها]، 2024. عکس توماس مرل/ با احترام از هنرمند و خاویر هافکنز، بروکسل

ترووه در حالی که در سنگال بزرگ می شد، جایی که خانواده اش در سال 1976 از ایتالیا نقل مکان کردند، شروع به هنر کرد و تحت تأثیر سنت فولکلور جن ها، ارواح نامرئی که در باغ ها زندگی می کنند، قرار گرفت. او در مصاحبه ای در سال 2005 گفت: "من شروع به تصور کردم که شاید ما، نه آنها، ارواح بودیم."

این تفکر جادویی به تمرین فعلی او نیز گسترش یافته است، که می تواند هم توسط بدن های نامرئی تسخیر شده باشد و هم توسط بدن های زنده و تنفسی خودمان متحرک شود. پس آیا همانطور که ترووه زمانی تصور می کرد به ارواح شبح تبدیل شده ایم؟ به عنوان مثال، مجسمه‌های نشسته او (2024–)، همانطور که از عنوان نشان می‌دهد، قرار است روی آن‌ها بنشینند تا راهی برای تکمیل آن‌ها شود. آنها از عناصر سنگی ترکیب شده با قالب‌های برنزی از لایه‌های فوم و تشک‌ها ساخته شده‌اند، موادی که از مجسمه‌های دیگر Trouvé پشتیبانی می‌کنند اما اغلب نادیده گرفته می‌شوند یا «نامرئی» می‌شوند.

او درباره مجسمه های نشسته گفت: «آنها دیگر از مجسمه حمایت نمی کنند، اما از شما حمایت می کنند. ترووه می‌گوید: «هیچ پیکره‌ای انسانی وجود ندارد، اما انسان در اثر غیابش همیشه در کار من حضور دارد.

تاتیانا تروو، مجسمه نشسته، 2026، نمای نصب، در خاویر هافکنز، بروکسل. عکس توماس مرل/ با احترام از هنرمند و خاویر هافکنز، بروکسل

نمونه دیگری از این موضوع در مجموعه معروف او «نگهبان» (2013–) از مجسمه های سنگ ریخته گری و برنز صندلی های نگهبانی است. تا حدی با الهام از زمان کار او به عنوان نگهبان موزه، آنها اغلب با بطری های آب، کوسن ها، کتاب ها یا سایر وسایل همراه هستند که حس حضور فردی را که در آنجا می نشیند، القا می کند. نگهبان اما غایب است.

به گفته ترووه، مجسمه‌های او نیز با احساسات و حتی انتظارات خود آغشته است. یک طبقه بالاتر، وقتی بخش کوچکی از L’inventario (2025) را بررسی می‌کنیم، به مجموعه‌ای از بطری‌های پلاستیکی کثیف و موراندی‌مانند اشاره کرد که پشت آن‌ها برس‌های مستعمل، پالت‌های رنگ کثیف و لوله‌های فشرده‌شده رنگ روغن آویزان شده‌اند. او گفت: "این مانند مجسمه کوچکی است که آرزوی نقاشی بودن را دارد." "من فکر می کنم اشیا زندگی خاص خود را دارند."

در جای دیگر، مجسمه‌ای بدون عنوان 2026 - ساخته شده از فولاد پتینه‌شده، آلومینیوم رنگ‌شده، مرمر، اونیکس و برنز و شبیه یک چوب لباسی با چوب لباسی - مطمئنا به نظر می‌رسد مدتی را در گالری هافکنز بروکسل سپری کرده است. روی زمین، به نظر می‌رسد که با استفاده از پایه‌های فلزی چوب لباسی برنزی، ضربه‌ها و نشانه‌های چرخشی روی زمین ایجاد شده‌اند، گویی که راه خود را به محل فعلی‌اش رقصیده و آثاری از پله‌های خود را به جای گذاشته است. در کنار آن یک سطل رنگ وجود دارد که با علامت های بیشتری روی زمین احاطه شده است که به طور مرموزی به یک جفت کفش سیاه که از دیوار بیرون می آید یا به داخل می رود منتهی می شود.

تروو در مورد قفسه کت گفت: «از طریق حرکت او، به یک معنا، او در حال طراحی است. این اینستالیشن مانند یک بدن متحرک "همچنین شخصی را به یاد می آورد که آنجا نیست، این پیکره های بدون بدن... همچنین تا حدودی شبیه ارواح است که از کار من عبور می کنند."

Tatiana Trouvé، بدون عنوان، 2026، نمای نصب، 2026، در خاویر هافکنز، بروکسل. عکس توماس مرل/ با احترام از هنرمند و خاویر هافکنز، بروکسل