هوش مصنوعی آمریکایی ها را احمق تر و فقیرتر خواهد کرد

برای چندین دهه، هالیوود به ما درباره راهپیمایی روبات‌های قاتل در خیابان‌ها هشدار می‌داد و بشریت را به انبوهی از خاکستر تقلیل می‌داد. اما این سناریو تنها یک طرف داستان نسبتا ترسناک را نشان می دهد. جایگزین این است که انسان ها به طور محکم کنترل تکنولوژی پیشرفته را در دست داشته باشند. تصور می‌کنم این یک چشم‌انداز اطمینان‌بخش‌تر برای بسیاری است، اما برای من نه. این به این دلیل است که عصر هوش مصنوعی خطر ایجاد نوعی فئودالیسم با فناوری پیشرفته را دارد که در آن افراد به ابزارهای ضروری دسترسی دارند اما هرگز صاحب آنها نمی شوند. اگر این هشداردهنده به نظر می رسد، عملکرد خشک رسانه های اجتماعی از سال 2012 تا 2023 را در نظر بگیرید.

داده‌های مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری، افزایش شدید افسردگی نوجوانان را در طول آن دهه نشان داد، که بطور قابل توجهی همزمان با ظهور الگوریتم‌هایی بود که به نظر می‌رسید همه چیز را در مورد همه می‌دانند. در سال 2021، اسناد داخلی فاش شده از متا ثابت کرد که مدیران شرکت می‌دانستند که انتخاب‌های طراحی آنها به سلامت روان کاربران جوان آسیب می‌رساند. مهندسان به هر حال حلقه های درگیری را در حال اجرا نگه داشتند. دلیل آن ساده بود: توجه کاربر به درآمد تبلیغاتی تبدیل می شود و توجه بیشتر به معنای پول بیشتر است. یک نسل کامل رشد کردند و عقل خود را با لایک، کلیک و اشتراک گذاری معامله کردند.

اوضاع بد بود، اما احتمالا بدتر می‌شوند. رسانه های اجتماعی فقط توجه ما را به خود جلب کردند. هوش مصنوعی برای بقیه سیستم عامل در دسترس است. مدل‌های مولد واقعیت‌های ترکیبی و همراهان شخصی می‌سازند که منعکس‌کننده محبت انسان هستند. امروزه، یک نوجوان می تواند تمام ساعات بیداری خود را صرف صحبت با یک ربات مکالمه سفارشی کند که همه رازها را به خاطر می آورد و به تدریج جایگزین تعامل واقعی انسانی می شود. هوش مصنوعی شناخت انسان را در انحصار خود در می آورد و بر نحوه تفکر و عمل افراد تأثیر می گذارد.

کاربران حتی برای ابتدایی ترین کارها، از جمله ارسال ایمیل و ارسال پیامک به یکی از عزیزان، کاملا به نرم افزار اختصاصی وابسته می شوند. وقتی ماشین‌ها هوشمندتر می‌شوند، ما احمق‌تر می‌شویم. و افرادی که ماشین ها را می سازند از این جنون سود زیادی می برند. OpenAI اکنون 852 میلیارد دلار ارزش دارد. مایکروسافت بیش از 13 میلیارد دلار برای امنیت دسترسی تجاری به مدل های زیربنایی خود متعهد شده است. Anthropic، Meta، Alphabet و Amazon سالانه ده ها میلیارد دلار صرف زیرساخت های محاسباتی برای حفظ سلطه بر بازار می کنند. این نهادها برای به حداکثر رساندن ارزش سهامداران بالاتر از همه اولویت‌های دیگر فعالیت می‌کنند.

کارکنانی که نگرانی های مشروع را بیان می کنند اغلب نادیده گرفته می شوند یا در را نشان می دهند. وال استریت خواهان رشد تصاعدی است. مدیران این رشد را با حبس کردن کاربران در اکوسیستم های اعتیاد آور و استثمارگر ارائه می کنند. در سال 1998، شرکت‌های بزرگ دخانیات پس از دهه‌ها فروش آگاهانه محصولات اعتیادآور به نوجوانان، توافقنامه کارشناسی ارشد را امضا کردند. در سال 2008، بانک‌های سرمایه‌گذاری جهانی بازار وام مسکن را شکستند و کمک‌های مالی مالیات دهندگان را جمع‌آوری کردند در حالی که میلیون‌ها نفر خانه‌های خود را از دست دادند.

تاریخ الگوی ثابتی از بازیگران شرکتی را نشان می دهد که به دنبال سودهای فوری هستند در حالی که هزینه های اجتماعی بلندمدت را به مردم منتقل می کنند. چرا کسی که عقل سلیم دارد انتظار دارد که این تغییر کند؟ مدیران فناوری از مردم می‌خواهند که به کمیته‌های اخلاق داخلی خود اعتماد کنند، حتی با وجود اینکه بسیاری از چهره‌های داخل صنعت نگرانی‌های عمیق خود را در مورد اینکه این فناوری می‌تواند به کجا منجر شود، ابراز می‌کنند. اینها افرادی هستند که خودشان سیستم ها را می سازند. آن‌ها می‌دانند که تعداد کمی از شرکت‌ها در نهایت می‌توانند فناوری‌هایی را که قادر به انجام بخش بزرگی از کارهای امروزی انسان‌ها هستند، کنترل کنند.

اگر اغراق آمیز به نظر می رسد، سرعت پیشرفت را در نظر بگیرید. هوش مصنوعی به سرعت در حال پیشرفت است. غیر منطقی نیست که آینده ای را تصور کنیم، شاید در یک دهه آینده، زمانی که این سیستم ها تقریبا در تمام وظایف از انسان ها بهتر عمل کنند. برای پیچیده شدن مسائل، روزهای استارتاپ کوچک خوش دست در حال پایان است. هزینه هنگفت ساخت سیستم های هوش مصنوعی قدرتمند مانعی تقریبا غیرقابل عبور برای ورود ایجاد می کند. اجرای یک مدل پیشرفته نیازمند مراکز داده تخصصی است که صدها مگاوات برق و میلیاردها دلار سخت افزار مصرف می کنند.

یک آمریکایی معمولی که خارج از گاراژ کار می کند شانسی ندارد. راه اندازی متمرکز تضمین می کند که گروه منتخبی از مدیران فنی کنترل مطلق بر زیرساخت دیجیتال تمدن مدرن را حفظ خواهند کرد. هر جستجو و هر گردش کار خودکار از سرورهای متعلق به چهار یا پنج شرکت بزرگ عبور می کند. این تسلط بر اطلاعات منبع تأثیر بی سابقه ای در جامعه ایجاد می کند. کلمه بی سابقه اهمیت دارد. مقایسه با انقلاب صنعتی یا اینترنت بی معنی است.

هیچکدام اینقدر قدرت بر دانش و تصمیم گیری انسانی را در دست تعداد کمی از شرکت های خصوصی قرار ندادند. سناریوی دیستوپیایی به هیچ پایان‌دهنده‌ای نیاز ندارد، فقط مصرف‌کنندگان سازگار با پرداخت صورت‌حساب‌های ماهانه به دوست‌شان کلود اجازه می‌دهند که به آنها بگوید چه بگویند و چگونه آن را بگویند. جان مک گلیون نویسنده و محققی است که فرهنگ، جامعه و تأثیر فناوری بر زندگی روزمره را بررسی می کند.