هوش مصنوعی سفرهای زائران را تغییر می دهد، اما سفرهای مقدس همیشه با فناوری جدید سازگار شده است

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در سال 2025، دو تن از علمای دین تصمیم گرفتند یک زیارت چند روزه در امتداد مسیر کومانو کودو - مسیری باستانی در ژاپن که زیارتگاه‌های شینتو و معابد بودایی را به هم متصل می‌کند - با راهنمایی یک دستیار هوش مصنوعی انجام دهند.

این دو - وین ای. آرنولد و جان آ. شولتز - یک همراه هوش مصنوعی را بر روی یک تلفن هوشمند آموزش دادند تا با نیازهای سفرشان از جمله ترجمه مطابقت داشته باشد. اما آنها همچنین کنجکاو بودند که ببینند هوش مصنوعی چگونه تجربه زیارت آنها را شکل می دهد.

آنها بعدا در مجله بین‌المللی گردشگری مذهبی و زیارت نوشتند: «پیاده‌روی ما به یک مورد آزمایشی برای چگونگی تکامل زیارت در عصر دیجیتال تبدیل شد - نه اینکه توسط هوش مصنوعی کاهش پیدا کند، بلکه از طریق آن دوباره تصور شود.

ابزارهای هوش مصنوعی به سرعت در حال حرکت به حوزه دین از جمله زیارت هستند. من مسیرهای باستانی و مدرن را مطالعه کرده ام و سفرهای مهمی را با پای پیاده در خاورمیانه انجام داده ام. چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک عمل باستانی و معنادار، که اغلب ریشه در متون مقدس دارد، تحت تأثیر تعامل با ماشین‌ها قرار می‌گیرد؟ از دیدگاه من، هوش مصنوعی سفرهای زیارتی را به گونه‌ای تغییر می‌دهد که بازتاب فناوری‌های مخرب قبلی است، از ماشین‌های چاپ گرفته تا کشتی‌های بخار.

زیارت همیشه یک عمل در حال تکامل بوده و از مکانی به مکان دیگر متفاوت بوده است. برای مثال، در کتاب مقدس عبری، فرمان خدا به مؤمنان برای رفتن به زیارت به طور کلی بیان شده است: سفر به اورشلیم سه بار در سال، مصادف با جشنواره های کشاورزی و با قربانی کردن در معبد یهودی در اورشلیم. در عهد جدید، عیسی و شاگردانش در آن زیارت ها شرکت می کنند. بعدها، پس از ویرانی معبد یهودیان، مسیحیان تحت آزار و اذیت رومیان، بی سر و صدا سفرهای روحانی خود را به مکان هایی که در اناجیل ذکر شده است، انجام دادند.

در دوره قرون وسطی، مسیحیت دین غالب اروپا بود، اما سفرهای طولانی مدت بسیار دشوار بود و زیارت اورشلیم اغلب به عنوان حکم اعدام در نظر گرفته می شد.

در همین حال، پس از ظهور اسلام در قرن هفتم پس از میلاد، مسلمانان شروع به انجام زیارت سالانه حج به مکه کردند و مسیرهای زیارتی و تجاری بزرگی را در شمال آفریقا و جنوب غربی آسیا ایجاد کردند.

حمل و نقل مدرن زیارت را متحول کرد. سفر با کشتی بخار در قرن نوزدهم و سفر هوایی در قرن بیستم، مسیرهای قدیمی حج زمینی را پاک کرد و سفر طولانی به مکه را به تجربه ای بسیار کوتاه تر تبدیل کرد، و بیشتر بر بازدید از اماکن و زیارتگاه ها در قلب زیارت متمرکز بود تا خود سفر.

حتی قبل از اینکه فناوری‌های حمل‌ونقل زیارت را سریع‌تر کند، فناوری‌های اطلاعاتی این امکان را برای زائران آسان‌تر می‌کرد تا مکان‌هایی را که امیدوار بودند به آن‌ها برسند پیدا کنند و با خیال راحت به آن مکان‌ها برسند.

فن‌آوری‌های اطلاعاتی شکل‌دهی به زیارت‌های مسیحی را خیلی زود آغاز کردند، با اولین برنامه‌های سفر -راهنماهای مکتوب که مسیرها و مکان‌های مقدس را توصیف می‌کنند- اندکی پس از قانونی شدن مسیحیت در رم در قرن چهارم ظاهر شدند.

آثار اولیه یک زائر زن به نام Egeria و یک مسافر ناشناس به نام "Bordeaux Pilgrim" به عنوان کتاب راهنما برای مسافران به سرزمین مقدس عمل کرد و به تبدیل زیارت مسیحی از یک عمل غیررسمی به چیزی بیشتر مورد تایید کلیسا و محبوبیت کمک کرد. هلنا، مادر امپراتور بیزانس کنستانتین، با راه اندازی زیارتگاه هایی مانند کلیسای مقبره مقدس در اورشلیم، که مسیحیان هنوز رویدادهای مهم زندگی و خدمت عیسی را به یاد می آورند، به این روند کمک کرد.

در سال 1486، تنها چند دهه پس از اختراع ماشین چاپ، برنهارد فون بریدنباخ "Peregrinatio in Terram Sanctam" خود را منتشر کرد، که اولین راهنمای گسترده در دسترس برای زیارت سرزمین مقدس است. کتاب راهنمای لاتین با نقشه ها و تصاویر حکاکی روی چوب، به سرعت به آلمانی، فرانسوی، هلندی و اسپانیایی ترجمه شد.

کتاب فون بریدنباخ این امکان را برای زائران مشتاق فراهم کرد تا راه او را به اورشلیم، بیت لحم و کوه سینا دنبال کنند. اما شاید مهمتر از آن، برای کسانی که هرگز نمی توانند چنین سفری داشته باشند، این کتاب از طریق تصاویر و متن توصیفی خود، سرزمین مقدس را به مخاطب کنجکاو مسیحی اروپایی صادر کرد. تا سال 1500، حداقل ده ها بار تجدید چاپ شده بود.

چاپخانه زیارت را برای اروپاییان به موضوعی جذاب تر از گذشته تبدیل کرد. سفر به مکان هایی مانند سانتیاگو د کامپوستلا در اسپانیا قبلا محبوبیت زیادی پیدا کرده بود و از قرن نهم پس از میلاد شروع شد.

اولین چاپ جفری چاسر "قصه های کانتربری" در قرن پانزدهم نشان می دهد که چگونه زیارت چیزی بود که مردم می خواستند برای سرگرمی درباره آن بخوانند. در آن مجموعه داستان، زائران مسافران مقدس نیستند، بلکه افرادی روزمره هستند که اغلب در هنگام سفر به زیارتگاهی در انگلستان، رفتارهای غیر مقدسی انجام می دهند.

در واقع، در دوران اصلاحات پروتستانی، مارتین لوتر معروف نوشت که زیارت دیگر یک فعالیت مقدس نیست. او در سال 1520 گفت: "همه زیارت ها باید حذف شوند."

اما زیارت ها ناپدید نشدند و انبوهی از اطلاعات پیرامون آنها نیز از بین نرفتند. هر فناوری اطلاعات جدید، از عکاسی گرفته تا فیلم گرفته تا اینترنت، نحوه تجربه یا اشتراک گذاری سفرهای زائران را تغییر می داد.

این فناوری‌ها فرآیندهای برنامه‌ریزی را ساده‌تر کردند، مسیرهای محبوب را برجسته کردند، عدم قطعیت‌ها را از بین بردند و اغلب ایمنی و امنیت را به سفر اضافه کردند. اولین کتاب‌های راهنما شامل توضیحات مکان‌ها بودند، اما با پیشرفت مدرنیته، مسافران می‌توانستند عکس‌های سایت‌ها، تماس با راهنماها و رزرو اقامتگاه‌ها را از قبل ببینند و اطلاعات را در انجمن‌های آنلاین به اشتراک بگذارند. به طور خلاصه، سفر زیارتی با شگفتی های کمتری همراه بود.

امروزه، اپلیکیشن‌های گوشی‌های هوشمند برای بسیاری از زیارت‌های بزرگ در دسترس هستند، که امکان ارتباط بیشتر با همسفران را فراهم می‌کنند و گاهی اوقات لایه‌هایی از واقعیت افزوده را به تجربه اضافه می‌کنند.

در فروشگاه‌های اپلیکیشن آنلاین، می‌توان اپلیکیشن‌های حج را پیدا کرد که مسافران را قادر می‌سازد تا از دوربین تلفن خود برای دیدن اطلاعات پاپ‌آپ هنگام حرکت در مکه استفاده کنند. و حداقل یک پلتفرم آنلاین که برای بازدیدکنندگان یهودی و مسیحی اسرائیل ساخته شده است از هوش مصنوعی برای ایجاد برنامه های سفر سفارشی برای زائران بالقوه استفاده می کند.

که مرا به کومانو کودو در ژاپن بازمی گرداند، جایی که تفکر عنصر کلیدی تجربه سنتی است. برخلاف مسیرهای زیارتی شلوغ و گاه شهری در اروپا یا موکب های شلوغ حج، مسیر باستانی بیشتر از میان جنگل های آرام می گذرد.

برای آرنولد و شولتز، حمل یک همراه هوش مصنوعی حال و هوای سفر را قطع نکرد. همانطور که می نویسند، "به جای جایگزینی انعکاس، اغلب آن را آغاز می کند، و لحظات استراحت، کنجکاوی یا عدم اطمینان را به فرصت هایی برای درگیری عمیق تر با منظره تبدیل می کند."

همانطور که کوهنوردان در طول مسیر سوال می پرسیدند، شریک هوش مصنوعی آنها علائمی را ترجمه می کرد و اطلاعات تاریخی را ارائه می داد که تجربه کلی زائران را غنی می کرد. «برخلاف بسیاری از پیاده‌روی‌های قبلی‌مان، که معمولا نشانه‌های تاریخی را دور می‌زدیم، به درک معنادارتری از واقعیت‌ها و اسطوره‌های مرتبط با سرزمینی که در حال عبور از آن بودیم، دست یافتیم... ما در حال حرکت در یک منظره شاعرانه بودیم که قرن‌ها پیش امتداد داشت، و عمیق‌تر اهمیت آن را برای فرهنگ ژاپنی درک می‌کردیم.»

به طور خلاصه، آرنولد و شولتز نوشتند که "هوش مصنوعی، هنگامی که با دستورالعمل های مربوط به شخصیت و سازگاری به کار می رود، می تواند نقش شگفت انگیز انسانی را در کاهش خستگی، تقویت روحیه و ایجاد آرامش در یک سفر ایفا کند. این فقط یک ابزار یا مترجم نبود، بلکه یک شریک مکالمه بود، کسی که باعث می شود امتداد تنهای مسیر کمتر کمتر شود."

چیزی که برای من ماندگار شد، معیار در نقل قول بالا بود - «وقتی با دستورالعمل‌های مربوط به شخصیت و سازگاری به کار گرفته می‌شود» - یادآوری این که فناوری‌های مرتبط با سفر زمانی که با دقت و قصد استفاده شوند بهترین کار را دارند.

یک بار کوهنوردان مجبور بودند به خود یادآوری کنند که زیاد به کتاب های راهنما مراجعه نکنند، مبادا تجربه واقعی زندگی در مسیر را از دست بدهند. رانندگان یاد گرفته اند که مراقب دستورالعمل های برنامه های نقشه برداری باشند. با فراگیرتر و قابل حمل شدن هوش مصنوعی، زائران اکنون باید درجه ای را که به آن اجازه می دهند تا سفرهایشان را شکل دهد، انتخاب کنند.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.