هوش مصنوعی و نابودی Creative Commons

تعادل حفاظت از حق نسخه‌برداری نرم‌افزار و باز بودن همیشه مملو از جزئیات و جزئیات بوده است که همه را خسته می‌کند، به جز بدقلق‌ترین افراد. با این حال، با تلاش زیاد و 40 سال بحث، ما به تعادل رسیده بودیم. اکنون هوش مصنوعی آن را از پنجره بیرون انداخته است.

وقتی جوان بودم، به یاد می‌آورم که برنامه‌های BASIC را از مجلات در Commodore 64 تایپ می‌کردم و بعدا به خودم REXX یاد می‌دادم که برای BBS که اجرا می‌کردم بازی بنویسد. بدون این مثال‌های «باز»، هرگز این قدرت را نداشتم که اصول اولیه برنامه‌نویسی را به خودم بیاموزم. این دوره ای بود که موضوع اینکه آیا نرم افزار می تواند دارای حق چاپ باشد یا خیر هنوز مورد بحث بود.

ابتدا نرم افزارهای اشتراکی و رایگان وجود داشت، هر دو منبع بسته. Shareware اساسا آزمایشی بود. می‌توانید نرم‌افزار را امتحان کنید و برای باز کردن قفل نسخه کامل، ثبت‌نام کنید و هزینه‌ای مختصر بپردازید. نرم افزار رایگان مانند آبجو کاملا رایگان بود، اما منبع منتشر نشد. معروف‌ترین آن Doom به‌عنوان اشتراک‌افزار توزیع شد و بازار بزرگی را از طریق کپی دهان به دهان ایجاد کرد.

نیروهای طرف باز بودن، حق نسخه‌برداری را به خود معطوف کردند و اصطلاح «کپی لفت» را ابداع کردند و مجوزهایی مانند GPL، MPL، و CC-SA ایجاد کردند، و کسانی را که می‌خواهند از نرم‌افزاری استفاده کنند که هم در آبجو آزاد و هم رایگان بود، مجبور شدند این حقوق را به هر اثر مشتق دیگری تقسیم کنند.

اینترنت و ابر مدرن بدون نرم افزار رایگان و باز نمی توانست وجود داشته باشد. هر سرویس ابری و خود ستون فقرات اینترنت، آثار مشتق شده ای هستند که بر دوش غول های نسل قبل ایستاده اند. بدون این گشودگی، آنلاین بودن احتمالا بیشتر شبیه AOL و CompuServe خواهد بود، صدها برابر گران‌تر خواهد بود و حتی بیشتر از آنچه امروز داریم یک الیگارشی خواهد بود.

در حالی که بحث های زیادی در مورد تخریب محیط زیست، پیامدهای امنیت سایبری، و اطلاعات نادرست که توسط مدل های زبان بزرگ هوش مصنوعی مولد به همه ما تحمیل می شود وجود دارد، من تقریبا به اندازه ای بحث در مورد تخریب فضای باز بنیادی ما ندیده ام.

اولا، این LLM ها هر چیزی را که به صورت آنلاین پیدا می کنند، بدون توجه به حق چاپ یا مجوز مصرف می کنند. هر اثر مشتقی ممکن است منعکس کننده مجوزهای پدیدآورندگان اصلی باشد یا نباشد و به نظر می رسد تا به امروز تمایلی برای اجرای قانونی این تعهدات وجود ندارد.

من اکنون انگیزه زیادی دارم که کارم را به اشتراک نگذارم، در حالی که در مورد هر چیزی که آنلاین پیدا می کنم و به اشتراک گذاشته شده است، محتاط هستم. اگر توسط کد slop آلوده نشده باشد، ممکن است با یک کتابخانه مخرب مسموم شده باشد، داده‌ها را به اشخاص ثالث ارسال کرده باشد، یا خودش از کارهای دزدیده شده شخص دیگری تشکیل شده باشد، که من را در جرم دخیل می‌کند.

اگر کدم را در دسترس قرار دهم، می‌توان از هوش مصنوعی برای کشف آسان‌تر آسیب‌پذیری‌ها برای سوءاستفاده از خطاهای کدنویسی استفاده کرد، در حالی که اگر کدم را بسته نگه دارم، پیدا کردن همان اشتباهات بسیار دشوارتر است.

اگر من کد خود را در سرویس عمومی مانند GitHub منتشر کنم، احتمالا با درخواست‌های کششی تولید شده توسط ربات‌های هوش مصنوعی و کاربران بی‌تجربه مواجه می‌شوم، که من را با شیطنت‌های عمدتا بی‌فایده سرازیر می‌کند و تمام اوقات فراغت من را فقط با استفاده از آن می‌گیرد.

همه ما مجموعه ای از رهنمودهای اخلاقی و اخلاقی خود را داریم که پس از جذب در غول پیکر از بین می روند. در حالی که مجوزها و موافقت‌نامه‌های موجود ناقص هستند، اما نشان داده شده است که در دادگاهی قابل اجرا هستند که به من، خالق، قدرت بر خلقت خودم اجازه می‌دهد.

هوش مصنوعی به اشتراک گذاری دانش را از یک هدیه به جهان به یک مسئولیت برای نویسنده تبدیل کرده است. عمل باز بودن برای ایجاد ثروت و قدرت بیشتر، بدون احترام یا اعتبار برای کسانی که کار واقعی را انجام داده اند، پیچ خورده و مورد سوء استفاده قرار می گیرد.

این عواقب منفی باورنکردنی برای آینده خواهد داشت. 35 سال گذشته باز بودن تقریبا همه چیزهایی را ایجاد کرده است که ما از آن به صورت آنلاین سود می بریم، که جهان را به روشی عمدتا مثبت و توانمند متحول کرده است.

ما وارد عصر تاریک دیجیتال می شویم. به عنوان نویسندگان، برنامه‌نویسان، فن‌آوران و هنرمندان باید دور هم جمع شویم تا رنسانس دیجیتالی جدیدی را معرفی کنیم، قبل از اینکه چیزهای زیادی از دست برود. اگر این کار را نکنیم، احتمالا به نسخه‌ای عجیب و غریب از فارنهایت 451 دچار می‌شویم.