هوگو سانچز فاش کرد که نزدیک بود کفش طلای خود را در اعتراض به رد شدن برای توپ طلا پس بدهد: "این تبعیض و ناعادلانه بود."

هوگو سانچز به طور گسترده ای به عنوان بزرگترین بازیکن مکزیکی در تاریخ فوتبال اسپانیا شناخته می شود. او در سال 1981 وارد اسپانیا شد و به اتلتیکو مادرید پیوست، جایی که توانایی گلزنی قابل توجه خود را به نمایش گذاشت و جام حذفی را در سال 1985 به دست آورد. در همان سال، او از شهر عبور کرد و به رئال مادرید پیوست، جایی که او به اوج حرفه خود رسید. با لوس بلانکوس، او پنج عنوان پیاپی لالیگا را به دست آورد و با پایان فوق العاده خود، به ویژه گل های آکروباتیک تماشایی، هواداران را خیره کرد.

سانچز همچنین در حالی که برای رئال مادرید بازی می‌کرد، چهار جایزه از پنج جایزه پیچیچی دوران حرفه‌ای خود را برد - جایزه‌ای که به بهترین گلزن لالیگا داده شد. دستاوردهای او اثری محو نشدنی در فوتبال اسپانیا بر جای گذاشت. در مصاحبه ای با AS، اسطوره مکزیکی به چالش هایی که در ماه های اول حضورش در اسپانیا با آن مواجه بود، اهمیت آمادگی ذهنی در طول دوران حرفه ای اش، تجربه کسب کفش طلای اروپا و ناامیدی اش از کنار گذاشته شدن از مسابقه توپ طلا در اواخر دهه 1980 نگاه کرد. سانچز گفت: «به بازپس دادن جام فکر کردم. هوگو، خوشحالم که با شما صحبت می کنم.

چگونه خود را در اسپانیا تثبیت کردید؟ می دانستم چه توانایی هایی دارم و همانطور که شما گفتید ورودم به اسپانیا سخت بود. خوزه لوئیس گارسیا ترید مربی ای بود که با من قرارداد امضا کرد، اما مدت کوتاهی پس از ورود من، او با دیرسو، بازیکن برزیلی که برای آمریکا در مکزیک نیز بازی کرده بود، درگیر شد. در نتیجه این مربی اخراج شد و لوئیس سید "کاریگا" هدایت تیم را بر عهده گرفت. هنوز اسمش را به یاد دارم. باشد که در آرامش باشد. او به من فرصت زیادی برای بازی نداد. مانند قبل از اولین بازی ام احساس ناامیدی داشتم، زیرا نتوانستم در اتلتیکو مادرید نشان دهم که چه کاری می توانم انجام دهم.

آن سه ماه سخت ترین ماه زندگی ورزشی من بود. کاملا احساس ناتوانی می‌کردم و در نهایت در خانه یکی از مدیران اتلتیکو ماندم که از من استقبال کرد. وقتی خارج از ویسنته کالدرون بازی می‌کردیم، هواداران مرا هو کردند و به من توهین کردند. در خانه، همیشه از حمایت و تشویق برخوردار بودم، اما در جاده، شعارهایی مانند «ای لعنتی هندی، پای چوبه‌دار می‌رسی!» شنیدم. و "ما می خواهیم بازیکنان فوتبال را ببینیم، نه نوازندگان ماریاچی!" کاری که من کردم این بود که از آن انرژی استفاده کردم و منفی را به چیزی مثبت تبدیل کردم.

وقتی مردم آن چیزها را سر من فریاد می زدند، به این فکر می کردم که چگونه به من توجه می کنند تا بازیکنان دیگر. باید دلیلی برای آن وجود داشت. در نهایت این توهین ها به من انرژی داد. من این ذهنیت را مدیون اکتاویو ریواس، روانشناس ورزشی که در پوماس داشتیم، هستم. به همین دلیل است که من همیشه می گویم پوماس بزرگترین باشگاه مکزیک و یکی از بزرگترین باشگاه های جهان است. این فقط به شما فرصت نمی دهد و شما را برای ورزش آماده نمی کند. همچنین ابزارهایی را در اختیار شما قرار می دهد تا تحصیلات خود را دنبال کنید، مدرک دانشگاهی کسب کنید و هر کجا که می روید راه خود را در زندگی باز کنید.

روانشناسی برای من فوق العاده مهم بود. در آن زمان برای ورزشکاران حرفه ای کار با روانشناسان ورزشی بسیار غیرعادی بود. در پوماس اما هفته ای دو بار جلسه داشتیم. چهارشنبه‌ها قبل از تمرین صحبت می‌کردیم و وقتی قبل از بازی در هتل‌ها اقامت داشتیم، قبل از شام یک جلسه دیگر داشتیم. این آمادگی ذهنی به من کمک زیادی کرد. این به شما می آموزد که چگونه زمانی که بیش از حد زخمی هستید آرام باشید و چگونه زمانی که خیلی آرام هستید به خودتان انگیزه دهید. همچنین ابزارهایی مانند تجسم را در اختیار شما قرار می دهد که من به طور گسترده از آنها استفاده می کنم - نه فقط در فوتبال، بلکه در هر زمینه از زندگی ام.

آن آموزش روانشناختی در تمام پنج سالی که در پوماس بودم با من ماند. از آزمایش آن و دیدن کارآمد بودن آن لذت بردم. من یک هدف کوتاه مدت تعیین می کردم و برای رسیدن به آن سخت تلاش می کردم. وقتی این کار را انجام دادم، هدف دیگری را تعیین می‌کردم، خواه یک هدف کوتاه مدت، میان مدت یا بلندمدت باشد. با رسیدن به اهدافی که برای خود تعیین کرده اید، اعتماد به نفس ایجاد می کنید. اگر می خواهید قهرمانی، جام یا جوایز Pichichi را به دست آورید، این طرز فکر ضروری است. صرفا این نیست که به خود بگویید بیشتر تلاش کنید.

شما باید خود را آماده کنید و توانایی های خود را توسعه دهید، اما باید به خود ایمان داشته باشید و هرگز شک نکنید که می توانید به اهداف خود برسید. من همیشه به خودم و توانایی‌ام برای به انجام رساندن کاری که قصد انجام آن را دارم باور داشتم. پیروزی ها و موفقیت ها زمانی به دست می آیند که با آن ذهنیت کار کنید و هرگز از آماده سازی دست نکشید. وقتی سال به سال به اهداف اصلی دست یابید، در نهایت به آن عادت می کنید. با گذشت زمان، این رویکرد به یک عادت تبدیل می شود. شما در سال 1990 که برنده کفش طلا شدید، سال فوق العاده ای داشتید.

از آن شب چه خاطره ای دارید؟ فکر می‌کنم شکایت‌هایی که ما در آن زمان مطرح کردیم، ارتباط زیادی با آن داشت. همسرم مرا به شهر بن آلمان همراهی کرد، جایی که جوایز کفش طلا و توپ طلا اهدا شد. به او گفتم: "می‌دانی چیست؟ من به ساختن صحنه‌ای فکر می‌کنم که در سراسر جهان شنیده شود. وقتی کفش طلا را به من می‌دهند، می‌خواهم بگویم، "اینجا، کفش طلای خود را پس بگیر، زیرا در رای گیری توپ طلا علیه من تبعیض قائل می‌شوی."

این تبعیض است و منصفانه نیست.» وقتی به او گفتم که به بازگرداندن جام فکر می‌کنم، او پاسخ داد: «هوگو، به دقت در مورد آن فکر کن، زیرا پس از آن، ممکن است دوست نداشته باشی یک فضای خالی در کابینت جام خود در خانه ببینی.» این واقعا اعصاب را به هم زد. من متوجه شدم که او کاملا درست می گوید. بهتر بود کفش طلا را بپذیرم و به خانه ببرم و بعد شکایتم را مطرح کنم. روز بعد، من شروع به اعتراض به فیفا و سازمان های مربوطه در مورد این تبعیض کردم. خوشبختانه با گذشت زمان، این جنجال به تدریج کمرنگ شد.

جورج وه در نهایت به اولین بازیکن متولد آفریقا تبدیل شد که برنده توپ طلا شد. اینها تجربیاتی هستند که به بخشی از تاریخ فوتبال تبدیل می شوند. همچنین چهره هایی مانند دیگو مارادونا که دیگر در بین ما نیست، باشد که در آرامش باشد و همچنین آلفردو دی استفانو و پله. آنها چهره های برجسته ای از قاره آمریکا بودند که نشان خود را در اروپا گذاشتند و جزو بهترین بازیکنان جهان به حساب می آمدند. نظرت درباره فوتبال امروز چیست؟ آنهایی از ما که در دوران من بازی می‌کردیم، کمک کردیم تا بازی امروز به یک ورزش متفاوت تبدیل شود.

قوانین به طور قابل توجهی در حال تغییر هستند، و اگر از من بپرسید، چیزی که من به ویژه از آن قدردانی می کنم کیفیت و استعداد است. فوتبال امروزی به شدت به قدرت بدنی، قدرت بدنی، و نگه داشتن و گرفتن حریف متکی است. بازی در حال تبدیل شدن به روباتیک است. همه دیوانه وار به اطراف می دوند و به دنبال تماس فیزیکی می گردند. برای مثال ضربات کرنر را بزنید. همه جا چنگ زدن وجود دارد و گاهی اوقات به نظر می رسد که بازیکنان بیشتر نگران نگه داشتن حریف خود هستند تا تماشای توپ. من آن را دوست ندارم زیرا زیبایی بازی و تماشایی را از بین می برد.

هر دوره ویژگی های خاص خود را دارد، اما وقتی به دیگو مارادونا، مارکو فن باستن، رود گولیت و بسیاری از بازیکنان بزرگ دیگر فکر می کنم، احساس می کنم در آن زمان کیفیت و استعداد بیشتری وجود داشت. امروزه قدرت بدنی، اراده، سرعت، استقامت و شدت غالب است. به نظر می رسد که کیفیت و استعداد در حال فراموش شدن است. زمانی که می خواستم کفش طلا را دریافت کنم، در حال بحث و گفتگو بودیم که چگونه بازیکنانی که اروپایی نیستند مورد تبعیض قرار می گیرند.

من و دیگو مارادونا هر دو در اروپا بازی می کردیم - او در بارسلونا بود و من ابتدا برای اتلتیکو مادرید بازی کرده بودم - اما هیچ کدام از ما واجد شرایط رای دادن به توپ طلا نبودیم. چه بی عدالتی! ما در اروپا بازی می کردیم و مورد تبعیض قرار می گرفتیم. این یک تبعیض آشکار بود. پله و آلفردو دی استفانو قبل از ما با همین مشکل مواجه بودند. آنها در آن جایزه به رسمیت شناخته نشدند، حتی اگر در بین بهترین بازیکنان جهان به حساب می آمدند. سپس برای من و دیگو مارادونا این اتفاق افتاد.

هر دوی ما قاره آمریکا را ترک کرده بودیم تا در اروپا بازی کنیم، با این حال هنوز در آن موقعیت قرار داشتیم. بعدها دوره دیگری از راه رسید، با کریستیانو رونالدو و لیونل مسی. حالا، نفر بعدی کیست؟ چه کسی را انتخاب خواهند کرد؟ کیلیان امباپه خوب، امباپه نیز بخشی از گفتگوی توپ طلا است. در نهایت، این به رقابت و شایستگی بستگی دارد - تعیین اینکه چه کسی واقعا شایسته برنده شدن است. به بازی نزدیک تر شوید! چه فوتبال اروپایی خود را دوست داشته باشید و چه در این سمت از حوضچه، برنامه AS USA ما همه چیز را دارد. در پوشش زنده، بینش کارشناسان، اخبار فوری، ویدیوهای اختصاصی و موارد دیگر غوطه ور شوید.

به‌علاوه، در NFL، NBA و سایر داستان‌های ورزشی بزرگ و همچنین آخرین اخبار و سرگرمی‌ها به‌روز باشید. اکنون دانلود کنید برای پوشش همه جانبه، درست در نوک انگشتان شما - در هر زمان و هر مکان. و موارد دیگر نیز وجود دارد: حلقه‌های TikTok و Instagram ما را برای برداشت‌های بصری در اندازه‌ای از بزرگترین اخبار و بینش‌های فوتبال بررسی کنید.