هیلی استیونز پیام اشتباهی ارسال می کند

هیلی استیونز تقریبا در ماه اوت نامزد دموکرات ها برای مجلس سنا در میشیگان شد، سپس بلافاصله عبدالالسید برنده انتخابات را تایید کرد. او از آن زمان تاکنون ماه‌ها را با تردید و تردید در مورد کمپین انتخاباتی خود و در عین حال حمایت خود سپری کرده است. اما هفته گذشته نامزد او گفت که قصد دارد به رقیب السید، مایک راجرز، رای دهد، و اکنون او نیز این کار را انجام داده و تنها دو روز قبل از انتخابات از جمهوری خواه حمایت کرده است.

واژگونی دراماتیک استیونز با فریادهای فوری فرصت طلبی یا حماقت سیاسی مواجه شد. اما به نظر می رسد استیونز در عوض به دنبال مخالفت اصولی با لفاظی ها و انجمن های السید است که جمعیت یهودی این ایالت را تهدید می کند. مشکل این است که به کارگیری آن اصول نادرست است و ارزش هایی را که او ادعا می کند از آن حمایت می کند تضعیف می کند. قبل از این آخر هفته، استیونز می‌توانست ال سید را به نادیده گرفتن تعصب متحدانش به دلیل مصلحت سیاسی متهم کند. اکنون او نیز به همان گناه مقصر است.

من در وست بلومفیلد، میشیگان، یک حومه به شدت یهودی در دیترویت بزرگ شدم و دوستان و خانواده زیادی دارم که هنوز در این ایالت زندگی می کنند. هر یهودی میشیگاندری که من می شناسم نگرانی های جدی در مورد السید دارد. مسئله آنها نه تنها این است که او حق وجود اسرائیل را نمی پذیرد، بلکه این است که او ضد صهیونیسم را در مرکز مبارزات انتخاباتی خود قرار داد و با لابی اسرائیل به عنوان نیرویی منحصر به فرد در پشت هر مشکل اقتصادی و سیاسی که آمریکا را گرفتار می کند، رفتار کرد.

در طول مبارزات انتخاباتی، او به گروهی از فعالان انرژی بخشیده است که لفاظی‌های آنها معمولا فراتر از انتقاد صرف از اسرائیل یا حتی ضد صهیونیسم است و به یهودستیزی توطئه‌آمیز گسترش می‌یابد. او با امیر مکلد، یکی از نامزدهای هیئت رئیسه دانشگاه میشیگان که برخی از توئیت های ضدیهودی کاندیس اونز را بازنشر کرده بود، به مبارزات انتخاباتی پرداخت. بدتر از همه، او خود را به حسن پیکر، یک مارکسیست-لنینیست که بارها از لفاظی های یهودستیزانه استفاده کرده، متصل کرد.

زمانی که شبکه ای از معترضان ضد اسرائیلی متهم به توطئه برای ارعاب یهودیان محلی شدند، السید کیفرخواست را زیر سوال برد و به خبرنگاران گفت: «به جای اینکه چه کاری انجام دادید، بیشتر به چیزی که از آن دفاع می کنید، برمی گردد.

السید امتیازاتی به جامعه یهودی داده است. او به دلیل واکنش خود به حمله تروریستی به یک مهدکودک یهودی عذرخواهی کرد ("آزار مردم به مردم صدمه می زنند")، که او اذعان کرد که درد هدف های حمله را به حداقل رساند. اما در بیشتر موارد او سعی کرده است تعادل بسیار دقیقی برقرار کند و یهودیان لیبرال را بدون اینکه هیچ عنصری از پایگاه ضد صهیونیستی خود را از خود دور کند، آرام کند. پس از اینکه جنک اویگور، شخصیت رسانه ای چپ، تبلیغی را منتشر کرد و اسرائیل را به خاطر هزینه خواربارفروشی مقصر دانست، استیونز از او خواست آن را کنار بگذارد.

السید روزها طول کشید تا پاسخ داد و در نهایت گفت: «من با محتوای آن آگهی موافق نیستم»، بدون اینکه آن را توهین آمیز توصیف کند.

از آنجایی که چپ آمریکا بیشتر بر غزه متمرکز شده است، سازمان‌ها و فرهنگ‌های مترقی با صهیونیسم به هر شکلی - از جمله صهیونیسم لیبرال که به شدت از دولت اسرائیل انتقاد می‌کند - به‌عنوان یک ایدئولوژی نژادپرستانه رفتار می‌کنند و هر کسی را که حاضر به انکار آن نیست، طرد می‌کند. یهودیان آمریکایی منطقا از این می ترسند که السید نه تنها مایل است بلکه مشتاق است این هنجار را به حزب دموکرات وارد کند و از نظر عملکردی اکثریت قریب به اتفاق جمعیت یهودی را حذف کند.

دموکرات‌های یهودی که مهارت بیشتری نسبت به استیونز دارند، سعی کرده‌اند از طریق رزروهای خود کار کنند، اما موفقیت چندانی نداشته است. جاش وینتون، خاخام در Ann Arbor، مقاله‌ای در مطبوعات آزاد دیترویت نوشت و ترس‌های خود را در مورد لفاظی‌ها و اتحادهای سیاسی السید و عدم علاقه ظاهری السید به رفع آنها بیان کرد. وینتون نوشت که او «بارها و بارها گفته است که راهی به جلو وجود دارد که از او نمی‌خواهد ارزش‌هایش را کنار بگذارد.

او هنوز پاسخی نداده است.» جردن آکر، یک جانشین میشیگان که خانه‌اش در نیمه‌های شب توسط فعالان ضد اسرائیلی تخریب شد، به نیویورکر گفت: «مساله اصلی من امنیت فرزندانم است و هیچ چیزی که از کمپین السید شنیده‌ام نشان نمی‌دهد که آنها اصلا این موضوع را جدی بگیرند.»

هم وینتون و هم آکر، علی‌رغم تردیدهایشان در مورد السید، تایید راجرز را رد کرده‌اند. استیونز نیز همین کار را کرد، قبل از اینکه السید او را از یک گردهمایی وحدت قبل از انتخابات دعوت کرد، ناگهان مسیر خود را تغییر داد. این تصمیم السید، که اساسی ترین کارکرد یک راهپیمایی وحدت را تضعیف می کند، مشخصه ترجیح او برای امتناع از شکستن صفوف چپ ترین حامیان متعصب ضد صهیونیستی اش است. خواه با اخلاق السید موافق باشید یا نه - من این را ندارم - باید اذعان کرد که او حاضر است از آن پیروی کند، حتی اگر احتمال برنده شدن او را تهدید کند.

به این ترتیب، به نظر می رسد السید، مانند استیونز، بیش از شکست دادن جمهوری خواهان به زدن مهر خود بر حزب دموکرات اهمیت می دهد.

به نظر می رسد استیونز نیز اصولی دارد. مشکل اینجاست که مخالفت اصولی او با عدم تحمل مذهبی و قومی به جوامع مسلمان و عرب سرایت نمی کند.

در همان دوره زمانی که السید به یک جنبش سیاسی آغشته به یهودستیزی چشمک می زند، هدف پیامی سیاسی قرار گرفته است که نه صرفا با نژادپرستی، بلکه اشباع شده از آن است. دونالد ترامپ حملات هیستریکی علیه السید انجام داده است، مانند «من اینجا هستم تا یک عضو جهادی اخوان المسلمین را از تبدیل شدن به سناتور ایالات متحده بازدارم» و او را به برنامه ریزی برای تحمیل قوانین شریعت، از جمله اتهامات وحشیانه دیگر متهم کرده است.

او به جای استفاده از نام کوچک خود، السید را با تمسخر «محمد» خطاب کرده است، گویی می‌خواهد همه تردیدها را از بین ببرد که اعتراض او به هیچ موضعی نیست که السید اتخاذ کرده است، بلکه به دین او است.

راجرز هیچ یک از این لفاظی ها را رد نکرده است. در عوض، او السید را به امتناع از محکومیت اخوان المسلمین متهم کرده است، حتی پس از اینکه السید دقیقا این کار را انجام داد.

شاید حزب ترامپ آنقدر عمیقا توسط نژادپرستی فاسد شده است که امیدواری یک جمهوری خواه از آن دست بکشد، پوچ باشد، مانند درخواست از یک کوسه برای عذرخواهی به خاطر مات کردن یک شناگر. اما استیونز جمهوری خواه یا حامی ترامپ نیست. و او خود را پشت سر راجرز انداخته است بدون اینکه از او خواسته ای داشته باشد.

مدارا نمی تواند دلیل اخلاقی برای انجام این کار باشد. غیرممکن است که معیاری برای رفتار در قبال اقلیت‌های مذهبی بسازیم که السید شکست می‌خورد اما راجرز آن را قبول می‌کند.

و بنابراین، هر پیامی که استیونز تصور می‌کند دارد منتقل می‌کند، آن چیزی نیست که به آن می‌رسد. شاید او تصوری کمتر از تعالی را بیان می‌کند، هیچ‌کس هیلی استیونز را در گوشه‌ای قرار نمی‌دهد، و به دلیل تحقیر السید به دلیل به حاشیه راندن او در روزهای پایانی کمپین، سرکشی می‌کند. یا بدتر از آن، او می گوید تعصب علیه یهودیان غیرقابل قبول است، اما تعصب علیه مسلمانان و اعراب غیرقابل قبول است.