هیچ جزیره غریبه ای وجود ندارد: چرا از هنر برای متحد کردن ملتی از هم گسیخته استفاده می کنم
ترس از بیگانگان مسئله تعیین کننده روزگار ماست. اما آیا واقعا از خودمان می ترسیم؟ و آیا هنر می تواند پاسخ ها را نگه دارد؟ در اینجا، متصدی نمایشگاه هنر بریتانیا فاش میکند که چرا دارد عمیقترین رویاها و کابوسهای ما را بررسی میکند یکی از نکات منفی اخلاقی دوران تصدی کیر استارمر در خیابان داونینگ، سخنرانی او در «جزیره غریبهها» بود، با پژواکهای بلاغی آنوک پاول و توصیفی دلخراش از یک…
ترس از بیگانگان مسئله تعیین کننده روزگار ماست. اما آیا واقعا از خودمان می ترسیم؟ و آیا هنر می تواند پاسخ ها را نگه دارد؟ در اینجا، متصدی نمایشگاه هنر بریتانیا نشان می دهد که چرا در حال بررسی عمیق ترین رویاها و کابوس های ما است.
یکی از نقاط ضعف اخلاقی دوران تصدی کایر استارمر در داونینگ استریت، سخنرانی او در «جزیره غریبهها» بود، با پژواکهای لفاظیاش از انوک پاول و توصیف دلخراش از ملتی که از اختلاف شکاف خورده بود. پس از انتقادات گسترده، استارمر سخنان خود را پس گرفت، اگر نگوییم احساسی که پشت سر آنها بود. با این حال، انتخاب زبان او یادآور این بود که چگونه ایده غریبه - نماینده مهاجرت، اما همچنین نگرانی های گسترده تر و نامفهوم تر در مورد دیگری بودن و تفاوت - چنین جایگاه قدرتمندی در بریتانیا امروز دارد.
در واقع، از معترضان نقابدار ضد مهاجر در سواحل جنوبی گرفته تا شورش های بیگانه هراسی در تابستان، از سیاستمدارانی که قول توقف قایق ها را می دهند تا نظرسنجی های مهاجرت به عنوان نگرانی شماره 1 در میان رای دهندگان بریتانیا، احتمالا درست است که بگوییم ترس از غریبه موضوع توتمی زمان ما است. ادامه مطلب...
متن اصلی (انگلیسی)
No island of strangers: why I’m using art to unite a fractured nation
Fear of outsiders is the defining issue of our times. But is it actually our own selves we’re scared of? And could art hold the answers? Here, the British Art Show’s curator reveals why he’s exploring our deepest dreams and nightmares One of the moral low points of Keir Starmer’s tenure at Downing Street was his “island of strangers” speech, with its rhetorical echoes of Enoch Powell and dispiriting description of a…