هیچ چیز ایرلندی بیشتر از لابی کردن وزیر مسکن سابق از طرف یک توسعه دهنده نیست

هفته گذشته با نویسنده ای شام خوردم که برای داستانی که برای یک مجله آمریکایی کار می کرد به دوبلین سفر کرده بود. او در تلاش بود تا با فرهنگ سیاسی ایرلند، و با ناتوانی عجیب و غریب اسکلروتیک این کشور، علیرغم درآمدهای بادآورده مالیات شرکتی که مدام به خزانه‌ای که ظاهرا سرریز می‌شد، برخورد کند، تا با مشکلاتی که بر زندگی عمومی تأثیر می‌گذارد، برخورد کند. در میان این موارد، وضعیت مسکن به طور فزاینده ای بدتر است.

در نقاطی از مکالمه، با شکست مداوم احزاب ائتلاف در - به قول معروف - "مقابله با بحران مسکن" در تلاش برای بیان آنچه که دقیقا احساس می‌کردم با ایرلند می‌گذرد، مشکل داشتم. و با اصرار ظاهرا تزلزل ناپذیر رای دهندگان بر رای دادن به آنها بدون توجه به آن. بهترین چیزی که می‌توانستم ارائه دهم، تشخیص ناخوشایند ملی بود که با ترکیبی سمی از رضایت و سرنوشت‌گرایی مشخص می‌شد.

به نظر می رسد، اگر در تصور سیاستی که ممکن است نتایج بهتری برای کشور داشته باشد، کاملا ناتوانیم، از ترس اینکه ممکن است اوضاع را بدتر کند، تمایلی به دنبال کردن آن نداریم. (البته استثناء این امر، سنت بزرگ ملی رفراندوم های دوره ای است که برای روحیه ما شگفتی ایجاد می کند. این به ما امکان می دهد باور کنیم که فرهنگ ما فرهنگی از انرژی های دموکراتیک حیاتی و پویایی سیاسی است.)

همه اینها همانطور که گفتم هفته گذشته بود. اگر این گفتگو یک هفته بعد اتفاق می افتاد، من به سادگی او را به سمت گزارشی از اولیویا کلی در روزنامه ایرلندی تایمز چهارشنبه با عنوان «شورای لابی جانی رونان از کاونی می خواهد تا به طرح مسکن مقرون به صرفه سایت بطری شیشه ای احترام بگذارد» به عنوان نوعی مینیاتوری در مقیاس از ناکارآمدی سیستمیک این کشور اشاره می کردم.

سیمون کاونی: وزیر سابق زمانی توسط توسعه دهنده جانی رونان لابی می کرد، اکنون برای او لابی می کند.

در سایت سابق بطری شیشه ای ایرلندی در محله رینگسند دوبلین، کنسرسیومی به رهبری جانی رونان توسعه دهنده املاک در حال ساخت 3800 آپارتمان است. در سال 2017، زمانی که توسعه در حال برنامه ریزی بود، قراردادی بین شورای شهر دوبلین، نما و وزارت مسکن - که در آن زمان توسط سیمون کاونی رهبری می شد، منعقد شد که در آن شورا موافقت کرد که توسعه را سریع دنبال کند. در این معامله مقرر شد که 25 درصد از خانه ها، که بالغ بر 900 آپارتمان است، به مسکن اجتماعی و ارزان قیمت اختصاص یابد.

در آن زمان، اعضای شورای شهر و مردم محلی فهمیدند که پس از 10 درصد الزام برای مسکن اجتماعی، 15 درصد باقیمانده از توسعه برای یک طرح خرید مقرون به صرفه استفاده می‌شود و خانه‌هایی را برای فروش با تخفیف یارانه‌ای دولتی ارائه می‌دهد.

چهار سال بعد، در سال 2021، یک طرح هزینه اجاره توسط دولت بعدی معرفی شد. شورا اکنون مشاوره حقوقی دریافت کرده است مبنی بر اینکه چنین واحدهای اجاره ای می توانند شرایط «مقرون به صرفه» را برآورده کنند، علیرغم اینکه چنین دسته ای در زمان توافق اولیه وجود نداشت. شوراها و ساکنان استدلال می کنند که این با درک اولیه مطابقت ندارد.

درموت لیسی، مشاور کارگری در خلیج جنوبی دوبلین، اینگونه بیان می‌کند: "عنصر مقرون به صرفه همیشه به عنوان خرید مقرون به صرفه شناخته می‌شد. مفهوم هزینه اجاره در آن زمان وجود نداشت. ما همیشه مسکن مقرون به صرفه را به عنوان مسکنی می‌دیدیم که مردم محلی می‌توانستند بخرند. واقعا، من در این مورد تردید نداشتم."

پتسی دولین، رئیس گروه اقدام مسکن بطری شیشه ای ایرلندی، خاطرنشان کرد که هزینه اجاره آن چیزی نیست که در زمان معامله به جامعه وعده داده شده بود. او گفت: «مردم می‌خواهند بتوانند آنها را بخرند و صاحب آن‌ها شوند.» در مورد کاونی - که تکرار می کنم، در زمان انجام معامله وزیر مسکن بود - و نزدیکی جدید بخش خصوصی به سایت قدرت واقعی، این را گفت: "دوست دارم فقط با او صحبت کنم، یک فنجان قهوه با او بنوشم و از او بخواهم که به ما کمک کند."

به تعویق انداختن فرزند پروری: چگونه بحران مسکن در ایرلند مردم را مجبور به تاخیر در بچه دار شدن می کند

تلاش شوراها و دیگر نمایندگان محلی برای غلبه بر کاونی برای توسل به نجابت مشتری توسعه‌دهنده املاک جدید خود، جانی رونان، پوچ‌ترین و ناامیدکننده‌ترین جنبه کل وضعیت است. همچنین غیرقابل کاهش ترین جنبه ایرلندی آن است. کاونی در سال 2024 از سیاست بازنشسته شد. یک دوره 12 ماهه "سرد شدن"، که طی آن او اجازه نداشت برای مشتریان لابی کند، نوامبر گذشته سپری شد. پس از آن، او به عنوان لابیست برای رونان شروع به کار کرد.

تانیست سابق، البته، اکنون که سیاست (و پاسخگویی به مردم) را پشت سر گذاشته است، کاملا حق دارد هر کاری که می خواهد در حرفه خود انجام دهد. در منطق سیستمی که ما داریم، با درهای گردانش بین دولت و بخش خصوصی، کاملا منطقی است که او به این نقش جدید بپردازد. بالاخره چه کسی بهتر از مردی که چندی پیش وزیر مسکن بود، برای منافع یک سازنده املاک لابی کند؟

Housing the Nation توسط Lorcan Sirr و Brittle توسط Ronan Lyons: کیفرخواست یک سیستم غیرقابل دفاع

خود سایت، 37 هکتار از املاک و مستغلات دوبلین 4 بین رینگسند و دیوار جنوبی، دارای نمادهای تاریخی خاصی است. همانطور که از نام آن پیداست، در اصل کارخانه بطری شیشه ای ایرلندی بوده است. هنگامی که آن کارخانه در سال 2002 بسته شد، برای سال ها خالی ماند، برخی از با ارزش ترین زمین های اروپا. این سایت در سال 2006 به مبلغ 412 میلیون یورو توسط کنسرسیومی از توسعه دهندگان که شامل اداره توسعه دابلین داکلندز بود، خریداری شد، که به عنوان یک نهاد دولتی، این اختیار را داشت که برنامه ریزی را سریع پیگیری کند.

بانک انگلیس و ایرلند با وام 288 میلیون یورویی از این معامله حمایت کرد. لار بردشاو، رئیس اداره داکلندز، در آن زمان در هیئت مدیره آنگلو بود و شان فیتزپاتریک، رئیس بانک، در هیئت مدیره این اقتدار حضور داشت. با این حال، قبل از انجام هر ساختمانی، اقتصاد جهانی سقوط کرد و برج جنگا بازار املاک ایرلند را به هم زد. کل شرکت در Nama منحل شد و این سایت متروک باقی ماند تا اینکه گروه رونان در سال 2020 آمد و سهام کنترلی آن را به مبلغ 200 میلیون یورو خریداری کرد.

و بنابراین از نمادی از دوران ببر سلتیک به نمادی از بحران بی‌معنی مسکن ما تبدیل شده است.

قیمت املاک در ایالت از سال 2015 بیش از دو برابر شده است. دوبلین با استکهلم به عنوان گران ترین پایتخت اتحادیه اروپا با میانگین اجاره ماهانه یک آپارتمان دو تخته در حال حاضر کمتر از 2700 یورو است. و با این حال، تجارت و سیاست مسکن به این صورت انجام می‌شود: نمایندگان عمومی و گروه‌های اجتماعی به درخواست از وزیر مسکن که تبدیل به لابی‌گر شده است برای شفاعت از مشتری توسعه‌دهنده املاک خود خلاصه می‌شود، به این امید که ممکن است معامله‌ای که در زمانی که او وزیر بود انجام شود، و به این امید که توسعه‌دهنده ملک ممکن است مناسب ببیند که مسکن ارزان قیمت را برای آن‌ها ارائه دهد.

عمومی این همان چیزهایی است که شما را به این فکر می‌کند که حتی یک دولت برای چیست. اگرچه احتمالا این سؤالی نیست که جانی رونان یا سایمون کاونی باید زمان زیادی را برای بررسی آن تلف کنند.