"هیچ چیز فراموش نشود": کتاب های یادبود بازماندگان هولوکاست به زندگی های از دست رفته و زادگاه های پر جنب و جوش احترام می گذارد

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

مادربزرگ من یک بازمانده از هولوکاست از کوستوپول اوکراین بود. سال‌ها پس از درگذشت او، من سعی می‌کردم درباره زندگی او قبل از جنگ بیشتر بدانم - چیزی که خیلی کمی در مورد آن می‌دانستم. وقتی کتابی به نام «سفر کوستوپل» - عبری برای «کتاب کوستوپل» - پیدا کردم، امیدوار بودم که او را در میان صفحات آن پیدا کنم.

این یک کتاب یادبود برای زادگاهش بود، اما فراتر از آن، مطمئن نبودم که از آن چه بخواهم. من یک محقق حافظه هولوکاست هستم، اما هرگز به چیزی شبیه آن برخورد نکرده بودم. کمی شبیه یک دفترچه بود، با انواع مختلف تصاویر، مقالات نوشته شده توسط ساکنان مختلف و فهرستی از بازماندگان - جایی که نام مادربزرگم را پیدا کردم - و خانواده های کشته شده آنها، از جمله مادر و خواهرش.

پرسش‌هایم مرا بر آن داشت تا دقیقا «سفر کوستوپول» را بررسی کنم - و یاد بگیرم که جوامع بازماندگان بیش از 1000 کتاب یادبود را ایجاد کردند که در زبان ییدیش «ییزکر بیکر» نامیده می‌شوند.

پس از هولوکاست، بازماندگان اروپای شرقی و یهودیانی که قبل از جنگ ترک کرده بودند، این کتاب های یادبود را برای احترام به شهرهای ویران شده و عزیزان کشته شده خود ایجاد کردند. این مجلدات که به طور مشترک به همسایگانشان اختصاص یافته بود، راهی برای بازماندگان برای بازیابی زندگی و خاطراتشان بود.

Yizker bikher نه تنها برای مستندسازی نابودی نسل کشی نازی ها بلکه برای حفظ زندگی روزمره قبل از آن ایجاد شد. این مجلدات اصرار دارند که جوامع یهودی را نه تنها به عنوان مکان های مرگ، بلکه به عنوان مکان هایی که مردم در آن زندگی می کردند، بحث می کردند، کار می کردند و جشن می گرفتند، به یاد آورد. به طور کلی، حدود دو سوم از یک جلد معین به توصیف زندگی قبل از جنگ اختصاص دارد. یک سوم باقیمانده شامل روایت های اول شخص از اشغال شهر توسط نازی ها و لیست بلندبالایی از کشته شدگان است.

هر کتاب بین 20 تا 50 و حتی 75 نفر مشارکت کننده داشت که به سبک گرم و محاوره ای می نوشتند. بصری نیز احساس شخصی می کند. عکس‌ها با تصاویری از تیم‌های ورزشی، گروه‌های مدرسه، میادین شلوغ بازار و خیابان‌های شلوغ و مدرن، جزئیات زندگی قبل از جنگ را به تصویر می‌کشند.

نقشه ها یکی دیگر از ویژگی های مشترک است که تقریبا همیشه توسط یک بازمانده از حافظه ترسیم و برچسب گذاری می شود: جزئیات جنگل ها و رودخانه ها، لقب هایی که مردم محلی برای خیابان ها و داستان های خانه ها و مغازه ها استفاده می کردند.

فراتر از عکس‌ها و نقشه‌ها، بیشتر جلدها شامل طرح‌هایی از هنرمندان آماتور برای انتقال اطلاعات در مورد زندگی تحت اشغال نازی‌ها است. برخی از آنها شامل آثار هنرمندان مشهور در آن زمان، مانند آرتور شیک، تصویرگر و کاریکاتوریست سیاسی یهودی-لهستانی است. همچنین مواردی مانند پوستر، بودجه، اشعار آهنگ، جلد کتاب، بروشور رویداد و کارت گزارش مدرسه ابتدایی وجود دارد.

اولین جلدی که من مطالعه کردم از ولکوویسک، بلاروس بود و در سال 1946، درست یک سال پس از آزادی آشویتس منتشر شد. تصور اینکه بازماندگان همدیگر را پیدا کنند و کتاب ها را به این زودی پس از جنگ کنار هم بگذارند، سخت است.

ویراستاران، کمیته‌های انتشارات و مشارکت‌کنندگان، با این حال، به یک مدل آشنا دست یافتند: «صورتی‌ها»، ثبت اجتماعی که در هر شهر یهودی اروپای شرقی یافت می‌شود. این کتاب ها شامل همه چیز از صورتجلسه جلسات گرفته تا بودجه مدارس و لیست نامزدهای سیاسی بود.

مانند ثبت‌های اجتماعی، ییزکر بیکر نیز سازمانی تا حدودی آشفته و خاص دارد. هر دو با دستان بسیاری نوشته شده بودند و به اشیایی با ارزش تبدیل شدند.

این رابطه آنقدر قوی بود که بسیاری از yizker bikher کلمه "pinkes" را در عنوان خود گنجانده اند. در مقدمه‌ها، برخی از ویراستاران ارتباط صریحی بین صورتی‌های قبل از جنگ و آنهایی که در پی هولوکاست ایجاد شده‌اند، ایجاد کردند. یکی از آنها الیزر یروشالمی بود که کتاب یادبود را از ناواردوک بلاروس گردآوری کرد.

هر صورتی حلقه‌ای از زنجیره‌ای است که تاریخ جوامع یهودی را ثبت می‌کند، او نوشت: «صورتی‌های کنونی، صورتی‌های ناواردوک، اینجاست تا به نسل یتیم و نسل‌های آینده همه آنچه را که جامعه از همان آغاز صدها سال پیش تا نابودی وحشتناکش تجربه کرده است، بگوید.»

درست مانند جوامع یهودی در اروپای شرقی، جوامع بازماندگان نیز در مکان هایی مانند ایالات متحده، کانادا، اسرائیل و آرژانتین به هم مرتبط بودند. برخی از کمیته‌های yizker bikher به همان ویراستاران متکی بودند و ویژگی‌های دیگر کتاب‌های یادبود را پذیرفتند و این روند را آسان‌تر کردند.

اولین گام این بود که اعضای کمیته کتاب یک دفترچه را برای بازماندگان دیگرشان توزیع کنند تا پروژه یادبود را توضیح دهند. دفترچه ای برای «کتاب یادبود ویلون»، به یاد جامعه ای در لهستان، در سال 1961، 10 سال قبل از انتشار این جلد، منتشر شد.

ویراستار نوشت: "کتاب یادبود ویلون باید انعکاسی از خانه ای باشد که به طرز وحشیانه ای ویران و پاک شد. در کتاب خاطره، همه لحظه ها، رویدادها، ماجراها و تجربیات باید بیان شود. حقایق مختلف، کردار خوب، خاطرات، چهره ها و انواع مختلف. بگذار هیچ چیز فراموش نشود: برای روزهای پر از شادی و غم."

این هدف - "نگذارید چیزی فراموش شود" - در قلب هر کتاب یادبود قرار دارد.

با وجود این، یزکر بیکر برای سال‌ها بیشتر مورد توجه دانشمندان قرار گرفت. شاید به این دلیل بود که آنها از مقوله‌های آسان سرپیچی می‌کنند: آن‌ها بیش از آن نوستالژیک هستند که تاریخ باشند و بیش از آن تاریخی هستند که ادبیات باشند. آنها بیش از آن سکولار هستند که مذهبی باشند و بیش از آن مذهبی هستند که سکولار باشند. و طیف مواد بصری همه چیز را پیچیده تر می کند - برای مثال، آنها به خودی خود آلبوم عکس نیستند، اما مطمئنا شامل صدها عکس هستند.

با این حال، در چند سال گذشته، افزایش علاقه دانشگاهی و عمومی وجود داشته است. محققان در حال کاوش در کتاب‌ها و آرشیوهایی هستند که آنها را ایجاد کرده‌اند تا درباره تمام جنبه‌های زندگی یهودیان قبل از جنگ بیشتر بیاموزند. آنها همچنین از yizker bikher برای درک ماهیت صمیمی خشونت نازی ها و همکاران محلی آنها و راه های زیبا و عمیق بازماندگان برای احترام به عزیزانشان استفاده کرده اند.

وقتی ما yizker bikher را جدی می‌گیریم، به ما امکان می‌دهد تمرکز خود را فراتر از نحوه قتل 6 میلیون یهودی گسترش دهیم و نحوه زندگی آنها را برجسته کنیم. در نهایت، این کتاب‌ها افراد و جوامع را همانطور که می‌خواستند به خاطر بسپارند، به یاد می‌آورند.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.