"هیچ کس در کابین خلبان نبود": مسافر اسرائیلی حمله فلای دبی را بازسازی می کند

تال می گوید: "هیچ کس در کابین خلبان نبود." سپس قسمت بعدی می آید: "من مجبور شدم خلبان ها را تکان دهم." و بعد از اینکه هواپیما دوباره تحت کنترل قرار گرفت: "ما یک نگهبان اسرائیلی را روی همه خدمه قرار دادیم." Zvika Klein در هتل Carlton در ساحل تل آویو، مشرف به خط افق شهر، برای پیاده روی

از طریق سکانس و بازبینی فیلم از داخل هواپیما. تال اظهار داشت که دیدن تل آویو از آنجا چقدر عجیب است. روز قبل، او و سایر مسافران صرفا برای فرود آمدن و سرانجام رسیدن به اسرائیل ناامید شده بودند. او در ردیف ششم، درست پشت سر کلاس تجاری نشسته بود. دو خلبان دیگر flydubai به عنوان مسافر در همان نزدیکی نشسته بودند. تال هنگام سوار شدن متوجه آنها شد. او گفت: «من یک مسافر مکرر هستم.

هنگامی که سوار هواپیما شدم بلافاصله متوجه شدم که آنها در کنار من هستند.» این مشاهده با شروع بحران بسیار مهم شد. به گفته تال، دوره ای در طول درگیری وجود داشت که هیچ کس در کابین خلبان نبود. یکی از خلبانان مجروح شده بود، دیگری درگیر درگیری بود و هواپیما در حال فرود بود. دو مردی که قادر به کنترل آن بودند هنوز در بین مسافران نشسته بودند. تال فریاد زد که حرکت کنند. او گفت: "من مجبور شدم آنها را تکان دهم تا به سمت جلو حرکت کنند و هواپیما را کنترل کنم، زیرا در حال شیرجه بود."

تال گفت، در حالی که بهبودی دوم از شوک بیشتر طول کشید. او همواره نقش خود را کمرنگ کرده است. در تبادل قبلی واتس اپ با پست از عربستان سعودی، او کاری را که انجام داده بود به عنوان "حمایت رزمی" توصیف کرد و در عین حال تاکید کرد که سه اسرائیلی دیگر مهاجم را به طور فیزیکی تحت سلطه خود درآورده بودند. این "حمایت" شامل جلو بردن خلبانان و کمک به یافتن چیزی برای مهار مهاجم بود. راه حل بداهه بود. کابل ها را شارژ می کنند. "در صحرا، هر خاری از دندانپزشک برای من نوشته شده است." خلبان زخمی که تال او را وخیم توصیف کرد

شرط. "ما اکنون پرواز را اجرا می کنیم" به گفته تال، مرحله بعدی پس از تسلیم شدن مهاجم و بازگشت خلبانان به کابین آغاز شد. مسافران اسرائیلی هنوز نمی دانستند که آیا خطر پایان یافته است یا خیر. تال گفت که اعضای خدمه را از صحنه فوری دور کردند و به آنها گفت: "از این به بعد، ما پرواز را با هر یک از اعضای اسرائیلی بازبینی می کنیم." کلاین، تال تفکر پشت آن تصمیم را توضیح داد. او گفت: «همه اسرائیلی‌ها همسو هستند که ما باید فقط اسرائیلی‌ها را در نقاط کلیدی داشته باشیم.» او به‌ویژه نگران این بود

او کابین خلبان. «این زمانی است که من سعی می‌کنم مطمئن شوم که شما یک اسرائیلی در کابین دارید.» مسافران در حال ساخت یک سیستم امنیتی در زمان واقعی بودند. هیچ زنجیره رسمی فرماندهی و هیچ برنامه‌ای وجود نداشت. مردم به سادگی نقش ها را بر عهده گرفتند. برخی با مهاجم جنگیدند. تال با خلبانان برخورد کرد. دندانپزشک مجروحان را مداوا کرد. دیگران اعضای خدمه را تماشا کردند و از آنچه تال «نقاط کلیدی» نامید محافظت کردند. فیلم بازبینی شده در طول مصاحبه، تکه‌هایی از آن دوره را نشان می‌داد. خدمه پرواز در داخل کابین حرکت کردند. مردی که لباسش خون بود از قاب رد شد.

خود تال در نزدیکی جلو دیده می‌شود. او گفت: «این من هستم که به آن نگاه می‌کنم... سعی می‌کنم بفهمم چه خبر است.» او این رویداد را عمدتا از طریق وظایف به یاد می‌آورد. خلبان‌ها را به جلو ببرید. محدودیت‌ها را پیدا کنید. کابین خلبان را ایمن کنید. ببینید چه کسی کجاست. تال گفت که احساس کمی از زمان داشت. او گفت: «من هم در حالت بازیگری بودم. "بنابراین من واقعا متوجه زمان نشدم." اما یک لحظه بود که او ایستاد. پدر دختری در میان اسرائیلی‌هایی بود که با مهاجم می‌جنگید.

تال فریادهای او را به یاد آورد که نمی‌خواهد او بمیرد. «این تنها لحظه‌ای بود که ایستادم و به فرزندانم فکر کردم.» تال به تنهایی سفر کرده بود. فرزندان او در خارج از کشور زندگی می‌کنند و در آن زمان هنوز نمی‌دانستند چه اتفاقی افتاده است. چند روز بعد، تال مراقب کارهایی است که انجام داده و شاهد نبوده است. زمانی که گزارش‌هایی مبنی بر فریاد زدن "الله اکبر" توسط مهاجم منتشر شد، تال گفت که با وجود ایستادن در نزدیکی کابین خلبان، چنین چیزی نشنیده است. "هیچ یک از ما آن را نشنیده‌ایم."

e توصیف می کند تصویر واضح تری از دقایق پس از خشونت اولیه ارائه می دهد: کابین خلبان خالی، خلبانانی که هنوز در بین مسافران نشسته اند، صندلی های تعبیه شده، دندانپزشکی که مجروحان را معالجه می کند، و مسافران اسرائیلی که تا زمانی که هواپیما سالم بر روی زمین قرار بگیرد، موقعیت هایی را برای خود تعیین می کنند.