"هیچ کس صدای ما را نشنید" - چرا ژنرال Z تظاهرات را در سراسر اروپا رهبری می کند

بلگراد/میلان/بروکسل/تیرانا – مایا گوردل، یک دانشجوی 19 ساله در بروکسل، پشت میز نشسته و علیه کسانی که کشورش را اداره می کنند، شعار می دهد: «اگر ما بسوزیم، شما هم با ما بسوزید!»

این شعار، برگرفته از فیلم بازی‌های گرسنگی در سال 2012 که توسط بسیاری از جنبش‌های جوانان در سراسر جهان به عنوان نمادی پذیرفته شده است، خشم، ناامیدی و تمایل به تغییر را نشان می‌دهد که باعث اعتراضات به رهبری ژنرال Z در سراسر اروپا می‌شود.

از حومه پاریس تا میدان های بلگراد، هزاران نفر به خیابان ها ریخته اند.

خواسته ها متنوع هستند اما اغلب با هم تداخل دارند - ناامیدی از امکانات مدرسه کهنه، فقدان فرصت اقتصادی درک شده، هزینه زندگی، فساد، مسکن و احساس گوش ندادن به آنها.

گاهی اوقات این اعتراضات باعث خشونت می‌شد - هزاران مغازه تنها در فرانسه در هفته‌های اخیر آسیب دیده یا غارت شدند - و پلیس با نارنجک‌های شوکر و ماشین‌های آب پاش شلیک کرد.

در ماه اکتبر، آنها همچنین تغییرات واقعی را به ارمغان آوردند - اعتراضات به رهبری دانشجویان با سرنگونی رهبر دیرینه صربستان الکساندر ووچیچ پس از نزدیک به دو سال تظاهرات علیه فساد تصور شده و اقتدارگرایی خزنده به اوج خود رسید.

استازا پیلتیچ، دانشجوی معترض گفت: «با بیدار شدن، اولین چیزی که احساس کردیم مطمئنا احساس آرامش و آزادی بود. من شخصا احساس پیروزی می‌کنم. احساس می‌کنم که بالاخره از اعتراضات به سمت مسئولیت حرکت کردیم.»

در صربستان، الکساندر ووچیچ، رهبر قدیمی این کشور، شکست خود را در برابر یک جنبش اعتراضی تحت رهبری دانشجویان در انتخابات زودهنگام پارلمانی پذیرفت.

کیارا، یک دانشجوی 21 ساله در میلان مورد تظاهرات، بر این باور است که «شرکت در جنبش‌های خودجوش مردم که از انفجار خشم که اقدام جمعی را ممکن می‌سازد، ضروری است».

او گفت: «من فکر می‌کنم بدترین آسیبی که این طبقه حاکم به نسل من وارد کرده، ربودن حتی توانایی تصور آینده و رویاپردازی است.

او گفت که دانش‌آموزان ایتالیایی با واقعیت مدارسی که معلمان کافی ندارند و ساختمان‌های ویران شده روبرو هستند.

و همه اینها با چشم انداز شغلی با دستمزد کم که ما واجد شرایط آن نبودیم و چشم انداز زندگی در یک خانه کوچک و گران قیمت، احتمالا دور از شهرمان که نمی خواستیم در آن زندگی کنیم.»

اعتراضات به رهبری ژنرال Z در سرتاسر جهان سر و صدا ایجاد کرده است زیرا نسلی که تقریبا بین سال‌های 1997 تا 2012 متولد شده‌اند، از بنگلادش در سال 2024 و نپال در سال 2025 تا هند در سال 2026 صدای خود را پیدا کردند. اکنون اروپا به یک نقطه کانونی تبدیل شده است.

بر اساس نظرسنجی اتحادیه اروپا که در سال 2025 منتشر شد، افزایش قیمت ها و هزینه های زندگی برای 40 درصد از افراد 16 تا 30 ساله نگران کننده است.

در میان 92.7 میلیون نفر در اتحادیه اروپا که در سال 2025 با خطر فقر یا محرومیت اجتماعی مواجه بودند، بیشترین خطر برای جوانان 18 تا 24 ساله با 26.3 درصد ثبت شده است، در حالی که کمترین آن برای بزرگسالان 65 سال یا بیشتر با 18.8 درصد ثبت شده است.

جوانان همچنین از تحمل بار مالی نسل قدیمی تر که تمایل دارند تعداد بیشتری رای دهند، محتاط هستند. طبق اندیشکده OFCE، افراد بالای 60 سال در فرانسه یک چهارم جمعیت را تشکیل می دهند اما 60 درصد از ثروت فرانسه را در اختیار دارند.

حقوق بازنشستگی فرانسه تا حد زیادی بزرگترین هزینه عمومی است که در مسیر رسیدن به 14 درصد تولید اقتصادی است، زیرا مردم پیر می شوند و رأی دهندگان در برابر افزایش سن بازنشستگی یا کاهش مزایا مقاومت می کنند.

بر اساس ارقام OECD در سال 2025، این رقم هنوز کمتر از یونان یا ایتالیا است که بیشترین سهم درآمد ملی را در بین کشورهای OECD صرف بازنشستگی عمومی می کنند، در حدود 16 درصد تولید ناخالص داخلی.

اما طبق گزارش OECD، این کشور بسیار بیشتر از استرالیا، شیلی، ایسلند، ایرلند یا کره جنوبی است که کمتر از 4 درصد از تولید ناخالص داخلی را برای بازنشستگی عمومی هزینه می کنند.

بلال نرجسی، دانش آموز 17 ساله دبیرستانی در حومه شمال پاریس، نسبت به شرایط "اسفناک" و کمبود کارکنان در مدرسه خود اعتراض کرده است.

او گفت: «قبلا موش‌ها وجود داشتند. او گفت که دانش آموزان در سال 2025 با ریزش سقف در حیاط تخلیه شدند، اما به کسی آسیبی نرسید.

او گفت که اعتراضات نشان داد که "جوانان در اروپا متحد هستند"، و افزود: "همه ما در یک نکته موافق هستیم: اینکه با جوانان مانند کودکان رفتار می شود، بسیار زیاد، و اینکه به اندازه کافی به آنها گوش داده نمی شود."

گزارشی از دولت فرانسه در ماه اکتبر نشان می‌دهد که هزینه‌های بازنشستگی بین سال‌های 2000 تا 2023 به میزان 2.5 درصد از تولید ناخالص داخلی افزایش یافته است در حالی که هزینه‌های آموزشی 0.5 درصد کاهش یافته است.

همچنین نشان داد که 32 درصد از بودجه وزارت آموزش و پرورش صرف حقوق بازنشستگی می‌شود و پول را برای سایر حوزه‌ها کاهش می‌دهد.

افسران پلیس در تظاهراتی علیه هزینه های بالای زندگی در فرانسه در 24 اکتبر در کنار تابلویی که روی آن نوشته شده بود "جوانان در خشم" نگهبانی می دهند.

گوردل نیز برای بهبود شرایط مدارس در بلژیک اعتراض کرده است.

او گفت: "ما سعی کردیم منفعلانه این کار را انجام دهیم. هیچ کس صدای ما را نشنید. تنها زمانی که مردم شروع به سوزاندن زباله یا چیزهایی کردند که رسانه ها و دوربین ها شروع به نشان دادن ما کردند."

اعتراضات همچنان در حال گسترش است و تظاهراتی در آلمان بر سر هزینه های زندگی، نابرابری، جنگ و وضعیت مدارس برنامه ریزی شده است.

ناآرامی‌ها همچنین آلبانی را درنوردیده است، جایی که تظاهرات دانشجویان علیه دولت نخست‌وزیر ادی راما، ناشی از خشم ناشی از فساد، کمبود شغل و استانداردهای ضعیف آموزشی، تیرانا را فرا گرفت و به شهرهای دیگر گسترش یافت.

Xyke Kurti، دانشجوی 19 ساله معماری، گفت: «نخست وزیر ما 130 روز را صرف شنیدن حرف ما نکرد.

او گفت: «اگر از یک دانش آموز در آلبانی بپرسید، «آینده خود را کجا می بینید؟» همه می گویند «خارج از این کشور»، با این استدلال که در خانه، حتی اگر استعداد داشته باشید، کسی با «ارتباطات همیشه شما را شکست خواهد داد».

درگیری معترضان در آلبانی با پلیس ضدشورش در جریان تظاهرات ملی ضد دولتی در 24 اکتبر که توسط جنبش اعتراضی تحت رهبری دانشجویان برای درخواست حمایت بهتر از آموزش و استعفای نخست وزیر فراخوانده شده بود.

جنبش دانشجویی صربستان کاری را انجام داد که تظاهرکنندگان در دیگر پایتخت‌های اروپایی تنها آرزوی آن را دارند.

با این حال، اکنون کار دشوار حکومتداری فرا می رسد - چیزی که نه دانش آموزان و نه نامزدهای آنها هیچ تجربه ای در مورد آن ندارند.

لوکا استوجاکوویچ، یکی دیگر از معترضان، این موضوع را کنار می گذارد. ما دیدیم که افراد با تجربه سیاسی ما را به کجا رساندند.» رویترز