والدین «کودک ایده‌آل» را به خانه می‌آورند – سپس متوجه می‌شوند که چیزی اشتباه است

یک کودک نوپا از بریتانیا در حال رشد طبیعی بود. سپس مادرش متوجه تغییراتی شد که مسیر کودکی او را تغییر داد.

شارلوت کانتل، 30 ساله، به نیوزویک گفت که پسرش، رودز، نوزاد کاملی است.

کانتل گفت: "او عالی می خوابید، بسیار خوشحال و راضی بود، به تمام نقاط عطف خود رسید و از بودن در کنارش لذت بخش بود."

زمانی که رودز 1 ساله بود، می‌توانست کلماتی مانند «ماما»، «دادا»، «نانا» و «پاپ پاپ» را بگوید.

او همچنین شروع به صحبت در جملات کرد. Cantle که رودز را با همسرش جاش 31 ساله به اشتراک می گذارد، گفت که می تواند به سوالات ساده نیز پاسخ دهد.

به عنوان مثال، اگر کسی بپرسد که بابانوئل چه می گوید، او با "هو هو هو" پاسخ می دهد.

سپس رودز کلا صحبت نکرد. اما این تنها تغییری نبود که والدینش متوجه شدند.

شارلوت گفت: «او دست از دست دادن، دست زدن، اشاره و انجام کارهایی با آهنگ های ساده برداشت. رودز تمام ارتباط چشمی خود را از دست داد و دیگر به تو نگاه نکرد. او به نام خود و همچنین دور بودنش پاسخی نداد. او چنین نگاه خالی به او داشت.

شارلوت که نگران پسرش بود، برای ارجاع پزشک اطفال از وییزیت کننده سلامتش اصرار کرد.

او گفت: "می دانستم که برای پسر کوچکم اتفاقی افتاده است." او مردد بود، زیرا او خیلی جوان بود و هنوز در مهد کودک نبود، اما من می‌دانستم که تو همه کارها را مثل او انجام ندادی و بعد بی دلیل متوقف نشدی.»

ارجاع پذیرفته شد و طی هفت ماه پس از ابراز نگرانی، رودز توسط یک متخصص اطفال ویزیت شد و در 2 سال و 4 ماهگی تشخیص اوتیسم دریافت کرد.

در حالی که اوتیسم اغلب با تأخیر رشد همراه است، برخی از کودکان چیزی را تجربه می کنند که به عنوان رگرسیون رشدی شناخته می شود – از دست دادن مهارت هایی که قبلا کسب کرده بودند.

به گزارش MedicalNewsToday، رگرسیون معمولا بین 15 تا 30 ماهگی رخ می دهد و می تواند شامل از دست دادن زبان، مهارت های ارتباط اجتماعی، تماس چشمی یا حرکاتی مانند اشاره و دست زدن باشد.

هر کودک اوتیستیک پسرفت را تجربه نمی کند، اما این یک الگوی رشد شناخته شده در زیرمجموعه ای از کودکان در طیف است.

برای والدین، چنین تغییراتی تقریبا یک شبه اتفاق می افتد. اما محققان هنوز در تلاشند تا بفهمند چرا برخی از کودکان اوتیستیک مهارت های زبانی یا اجتماعی قبلی خود را از دست می دهند در حالی که برخی دیگر این کار را نمی کنند. مطالعات نشان می‌دهند که ژنتیک، فرآیندهای ایمنی و تفاوت‌ها در رشد اولیه مغز ممکن است نقش داشته باشند، اما دانشمندان یک محرک واحد برای رگرسیون اوتیسم شناسایی نکرده‌اند.

شارلوت گفت: «وقتی رودز تمام مهارت‌های گفتاری و مهارت‌های خود را از دست داد، دلمان شکست. "ما خیلی نگران بودیم که چه اتفاقی افتاده است و چرا اتفاق افتاده است. حتی اکنون، با وجود اینکه می دانیم اوتیسم است، باز هم نگاه کردن به فیلم های قدیمی دردناک است. تقریبا مانند یک زندگی متفاوت به نظر می رسد."

شارلوت گفت که این تشخیص ترکیب پیچیده ای از احساسات را به همراه داشت.

در حالی که او برای آینده‌ای که زمانی برای پسرش تصور می‌کرد غمگین بود، پسرفت رودز به این معنی بود که او همچنین مهارت‌ها و ویژگی‌هایی را که قبلا نشان داده بود، سوگواری می‌کرد.

شارلوت گفت: «این بدان معنا نیست که شما از زندگی که اکنون با آنها دارید راضی نیستید. دو چیز می‌تواند در آن واحد درست باشد: می‌توانید زندگی‌ای را که فکر می‌کردید داشته باشید غمگین کنید، در حالی که هنوز هم زندگی‌ای را که الان دارید دوست دارید.

اگرچه رودز در سنین جوانی تشخیص داده شد، شارلوت برای یافتن حمایت مشکل پیدا کرده است.

با این حال، تشخیص زودهنگام به خانواده این امکان را داد که فرآیند آموزش، بهداشت و مراقبت (EHCP) را خیلی زودتر از تاریخ شروع مدرسه در سال آینده آغاز کنند.

رودز، که در پایان اکتبر 2026 4 ساله خواهد شد، در حال حاضر از حمایت یک به یک در مهد کودک بهره می برد، اگرچه گفتار درمانی او متوقف شد زیرا او نمی توانست به اندازه کافی در جلسات شرکت کند.

وقتی صحبت از کودکان غیرکلامی به میان می آید، شارلوت گفت که چند تصور غلط رایج وجود دارد که او دوست دارد به چالش بکشد.

او گفت: «از این متنفرم که مردم در مورد رودز صحبت می کنند که انگار او آنجا نیست، یا حتی بدتر از آن، او را کاملا نادیده می گیرند. اگرچه رودز با افزایش سن صحبت نمی‌کند، اما ما واقعا متوجه پیشرفتی در درک او شده‌ایم. او برخی از چیزهایی را که ما می‌گوییم می‌داند و [او] از آنچه در حال وقوع است آگاه است.»

مهمتر از همه، شارلوت و جاش امیدوارند که رودز شاد و سالم باشد و بتواند از زندگی مطابق شرایط خودش لذت ببرد.

شارلوت گفت که او به خانواده آموخته است که سرعت خود را کم کنند، از لذت های ساده قدردانی کنند و از تجربیات روزمره لذت ببرند، به ویژه عشق او به بیرون بودن و کاوش.

شارلوت گفت: «ما این واقعیت را جشن می‌گیریم که درک او اکنون شروع شده است و او می‌تواند چیزهایی مانند «مامان را ببوس» [و] «بیا کفش‌هایت را بگیریم» را درک کند. اگرچه راه درازی در پیش داریم، اما همه با هم در این سفر خواهیم بود و من نمی‌توانم بیشتر از این به او افتخار کنم. او واقعا زندگی ما را روشن می‌کند.»

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: شارلوت نیسبت و تونی فیلیپس.