واکنش شدید در مورد مراکز داده ممکن است فقط در مورد برق باشد

این داستان در ابتدا در The Algorithm، خبرنامه هفتگی ما در مورد هوش مصنوعی ظاهر شد. برای دریافت داستان‌هایی از این قبیل در صندوق ورودی خود، در اینجا ثبت‌نام کنید.

هنگامی که رای دهندگان هفته گذشته در سراسر ایالات متحده به پای صندوق های رای رفتند، من در اشبرن، ویرجینیا، بخشی از آنچه به عنوان کوچه مرکز داده شناخته می شود - بزرگترین مرکز مرکز داده جهان، بودم. همچنین در اینجاست که واکنش‌های متقابلی که اکنون کشور را فراگرفته است، ابتدا شکل گرفت.

رانندگی از طریق آن سورئال است. ساختمان‌های یکپارچه بتنی در امتداد هر جاده اصلی با نام‌هایی مانند Skybox و CloudHQ خودنمایی می‌کنند.

این حکمت در Big Tech این است که جنگ علیه مراکز داده باید در مورد چیزی بزرگتر از خود مراکز داده باشد. دو روز پس از انتخابات میان‌دوره‌ای، کریس لیهان، مدیر ارشد امور جهانی OpenAI، نوشت که مراکز داده «پراکسی برای ناراحتی عمومی در مورد مقرون‌به‌صرفه بودن، قدرت شرکت‌ها و از دست دادن کنترل مردم بر آینده‌شان شده‌اند». به عبارت دیگر این یک جنگ فرهنگی است.

اما گذراندن چند روز در کوچه مرکز داده مرا به این فکر انداخت که آیا واقعا پروکسی است که Lehane توصیف می کند. من متقاعد شدم که واکنش متقابل مرکز داده بیشتر از آنچه Big Tech اعتراف می کند، در مورد برق است. این صنعت می تواند تصویر خود را بهبود بخشد، اما نمی تواند از عواقب فیزیکی اشتهای عظیم خود برای برق فرار کند.

در اینجا دلیل آن است. دو راه برای تامین انرژی مرکز داده ای که شرکت های هوش مصنوعی می خواهند وجود دارد: اتصال به شبکه یا تولید برق در محل. در Loudoun County ویرجینیا، جایی که مراکز داده در همه جا وجود دارند، اما با سرعتی پایدارتر از گسترش سرسام آور در حال حاضر در سایر نقاط کشور ساخته شده اند، بیشتر آنها به شبکه موجود متصل هستند.

یکی از تاسیساتی که به داخل آن رفتم، توسط Equinix اداره می‌شود، ژنراتورهای دیزلی عظیمی برای پشتیبان‌گیری در محل دارد، اما نیروی خود را از ابزار محلی Dominion Energy تامین می‌کند. بیشتر برق Dominion توسط گاز طبیعی (که تمیزتر از زغال سنگ یا نفت است، اما بدتر از انرژی های تجدید پذیر) تولید می شود.

میانگین مرکز داده ای که امروزه در این بخش از ویرجینیا کار می کند، دارای ظرفیت 54 مگاوات است. این بیشتر از مصرف برق فرودگاه بین المللی دنور است.

النا شلوسبرگ، یک فعال برجسته علیه مراکز داده در ویرجینیا، به من گفت که او "همیشه سرم را به دیوار می کوبد" زمانی که صنعت مبارزه را به عنوان یک جنگ فرهنگی ترسیم می کند. او می‌گوید: «این همیشه در مورد قدرت بود، یعنی برق.

برخی از معترضان ویرجینیا بیش از شلوسبرگ متحرک‌تر از پوپولیسم ضد فناوری هستند. اما این عواقب خاص جذب نیروی زیاد از شبکه است که بیشترین تلاش را برای شکل دادن به نحوه واکنش واکنش نشان داده است.

اعتراضات اخیر منجر به قوانین جدیدی از سوی ایالت شده است که مراکز داده باید هزینه خطوط انتقال جدید به شبکه را به طور کامل بپردازند و اطمینان حاصل کنند که این خطوط بین سایرین پخش نمی شود. توسعه دهندگان مرکز داده به من گفتند که در حال آماده شدن برای قوانین جدیدی هستند که آنها را از برق شبکه در زمان اوج تقاضا قطع می کند. شلوسبرگ همچنین نگران اثرات پایین دستی یک شبکه پرتنش است – برای مثال، اینکه مراکز داده ژنراتورهای دیزلی بیشتری را راه اندازی کنند یا اینکه Dominion Energy به جای انرژی های تجدیدپذیر، ورودی های سوخت فسیلی را برای پاسخگویی به تقاضا گسترش دهد.

اکثریت قریب به اتفاق مراکز داده هوش مصنوعی که در نقاط دیگر کشور ساخته می شوند به این شکل طراحی نشده اند. مقیاس مورد نظر آنقدر عظیم است که شرکت ها در مناطق روستایی راه اندازی می شوند که عملا هیچ زیرساخت شبکه ای برای اتصال وجود ندارد. ساخت و ساز در آنجا به معنای آوردن نیروی خود (به اصطلاح برق "پشت متر")، در قالب توربین های گاز طبیعی است. شرکت ها همچنین دیزل ژنراتورها را برای پشتیبان می سازند. به عنوان مثال، آنتروپیک، طبق گزارش ها، موافقت کرده است که با پرداخت 3.4 میلیارد دلار برای توربین های گازی که به عنوان بزرگترین خرید تولید برق توسط یک شرکت هوش مصنوعی توصیف می شود، موافقت کرده است.

حتی اگر شبکه‌ها در نزدیکی باشند، بعید به نظر می‌رسد که توان مورد نیاز را تامین کنند. کوچکترین مراکز داده جذاب برای آموزش هوش مصنوعی 300 مگاوات است. این نیرو برای یک سایت صنعتی بسیار است، اما بی‌سابقه نیست: یک توسعه‌دهنده مرکز داده به من گفت که او به یک کارخانه فولاد سابق که قبلا مجهز شده بود تا این مقدار برق را از شبکه بکشد چشم دوخته است.

اما امکانات ایده آل بیشتر به 6000 مگاوات می رسد. این رقم برآورد شده شهر شیکاگو است که از بیش از 20 نیروگاه به تنهایی در داخل شهر (و ده ها نیروگاه دورتر) نیرو می گیرد.

تصور اینکه شرکت‌های مرکز داده قدرت خود را به ارمغان می‌آورند ممکن است در ابتدا جذاب به نظر برسد، زیرا آنها شبکه را تحت فشار قرار نمی‌دهند. اما تولید برق در این مقیاس ناگزیر جوامع اطراف را تحت تاثیر قرار می دهد، و زمانی که شرکت های خدمات عمومی زیرساخت هایی با این بزرگی ایجاد می کنند، جوامع به طور سنتی انتظار دارند که در مورد جایی که می رود، اظهار نظر کنند. اکنون شرکت های خصوصی در حال انجام پروژه هایی در مقیاس مشابه هستند.

توربین های گاز طبیعی در هر مقیاسی آلاینده های هوا را آزاد می کنند. وقتی از دیزل ژنراتور استفاده می شود، حتی بدتر است. و در عجله بی‌سابقه برای راه‌اندازی این تأسیسات، شرکت‌ها همسایه‌های وحشتناکی شده‌اند (به یاد بیاورید که ایلان ماسک زمانی که ده‌ها توربین برای تامین انرژی یک مرکز داده در ممفیس راه‌اندازی کرد، قوانین کیفیت هوا را نقض کرد، طبق گفته آژانس حفاظت از محیط زیست).

گرایش Big Tech به واداشتن عکس‌العمل‌ها به یک جنگ فرهنگی، یک واقعیت ساده را پنهان می‌کند: فقط آنقدر خوشایند است که می‌توانید شهری کوچک از رایانه‌ها را برای زندگی در اطراف بسازید. مطمئنا، شرکت‌ها می‌توانند معاملات بهتری را دنبال کنند که درآمدهای مالیاتی را افزایش می‌دهد، کارگران محلی را استخدام می‌کند و مشارکت بیشتری در جامعه به دست می‌آورد، همانطور که اعتراض‌ها آنها را به این سمت سوق می‌دهد. اما اگر از یک شهر کوچک بخواهند از دنیای والت دیزنی، یک فرودگاه بین‌المللی، یک کارخانه فولاد و نیروگاه‌هایی که همه آن‌ها را اداره می‌کنند استقبال کند، آیا باید از وحشت آن غافلگیر شویم؟

باز هم، این بدان معنا نیست که این تنها دلیل مخالفت با مراکز داده است. ترس از از دست دادن شغل، خطرات وجودی، و قدرت متمرکز شرکت‌ها همگی به واکنش‌ها دامن می‌زنند، همانطور که اطلاعات نادرست نیز وجود دارد (بیشتر تأسیسات آب بسیار کمتری از آنچه بسیاری از مردم فکر می‌کنند مصرف می‌کنند). همچنین مصرف مقادیر زیاد برق ذاتا بد نیست: بسیاری از پیشرفت‌هایی که زندگی مدرن را بهبود بخشیده است، دقیقا به همین نیاز است.

اما همانطور که یکی از توسعه‌دهندگان اخیرا به من گفت، خودی‌های صنعت جاه‌طلبی‌های خود را کمتر به دلیل مخالفت عمومی محدود می‌کنند تا کمبود برق. این باید چیزی به ما بگوید.

پس چه اتفاقی می افتد؟ این امکان وجود دارد که مواضع واقعی سیاستمداران تازه منتخب در مورد مراکز داده به اندازه مواضع آنها منفی نباشد. اما آنچه درست به نظر می‌رسد این است که اگر مراکز داده جدید به نیروی تولید شده خود در محل نیاز داشته باشند، به جایی می‌روند که کمترین افراد بتوانند در برابر آنها مقاومت کنند. این ممکن است به معنای حوضه پرمین باشد، جایی که شبکه‌ای از خطوط گاز طبیعی می‌تواند برای توسعه‌دهندگان آسان باشد و جمعیت آن کم است.

شرکت ها همچنین ممکن است شانس خود را در خارج از کشور امتحان کنند. گوگل در واقع یک روز پس از انتخابات اعلام کرد که 15 میلیارد دلار برای پروژه های مرکز داده در مالزی هزینه خواهد کرد.

اما جایی وجود دارد که فناوری بزرگ ممکن است تقریبا هیچ محدودیتی پیدا نکند، همانطور که ایلان ماسک تنها چند ساعت پس از انتشار نتایج میان‌ترم پست کرد: «مراکز داده در فضا در حال حاضر بسیار جذاب به نظر می‌رسند».