وزن فرشتگان نوشته جان بوین: چه می شد اگر اسکار وایلد بیش از 46 سال عمر می کرد؟

اسکار وایلد 46 ساله بود که در سال 1900 درگذشت، سلامتی او پس از دو سال زندان به دلیل جرم لواط به هم خورد. دستگیری او پس از آن صورت گرفت که مارکز کوئینزبری را که او را لواط خوانده بود به چالش کشید. وایلد به خاطر افترا شکایت کرد و باخت.

اما اگر نداشت چه؟ چه می شد اگر برای یک بار هم که شده بود، خویشتن داری می کرد و طعنه را نادیده می گرفت؟

جان بوین، رمان‌نویس در «وزن فرشتگان» زندگی متفاوتی را برای وایلد تصور کرده است – زندگی‌ای که 50 سال دیگر به طول انجامید و سرشار از نویسندگی، موفقیت، مردان جوان و عشق بود. همچنین دلشکستگی، شکست و پشیمانی.

بوین در نوشتن داستانی متقاعد کننده که تقریبا هیچ کنشی یا درون نگری ندارد، کار قابل توجهی انجام داده است. او داستان را تقریبا به طور کامل از طریق دیالوگ می گوید. راوی عینی سوم شخص در درجه اول به عنوان استراق سمع عمل می کند.

برای شکستن گفتگوها، بوین شامل مقالات روزنامه، نامه ها و بخش هایی است که به عنوان نمایشنامه نوشته شده اند. او یک مقلد شگفت‌انگیز است و در کانال‌کشی وایلد کار بسیار خوبی انجام می‌دهد و به او شوخی‌هایی می‌دهد که معتبر به نظر می‌رسند. او لمس ظریفی دارد. با افزایش سن وایلد، خواننده احساس می کند که از همیشه «روشن» بودن خسته می شود.

وایلد در یک نقطه تقریبا خودکار می‌گوید: «تراژدی جوانان این است که بی‌پایان به دنبال کانون توجه هستند. "تراژدی قدیم این است-" که یک آمریکایی پاسخ می دهد: "آن را ول کن. من حوصله هیچ یک از حرف های لعنتی شما را ندارم."

عنوان به پشیمانی وایلد اشاره دارد، اما وزن دیگری نیز در کتاب وجود دارد: نگرش جامعه نسبت به همجنس‌گرایی. حتی دوستان وایلد از زبانی استفاده می کنند که همجنس گرایی او را تحقیر می کند. این نارضایتی زندگی او را فرا می گیرد و به توضیح خودنمایی او کمک می کند: درد خواستن چیزی را که فکر می کند هرگز نمی تواند داشته باشد پنهان می کند.

"عشق متقابل بین مردانی که همدیگر را می‌خواستند و همدیگر را ارزشمند می‌دانستند. حتی این ایده او را غمگین می‌کرد، زیرا مطمئن بود چنین رضایتی پیدا نمی‌شد."

تصور کنید، کتاب نشان می‌دهد، اگر مردم به‌جای تنبیه، به‌جای مجازات، پذیرفته شوند، زندگی چقدر می‌تواند مثمر ثمر باشد. بوین تعداد زیادی آثار جدید را برای وایلد تصور می‌کند - بیشتر نمایشنامه می‌کند - و به بویی عاشق جوان وایلد مرگی را می‌دهد که وایلد واقعی متحمل شد. در رمان، این بوزی است که مارکس را به چالش می کشد و در نهایت به زندان می افتد. و این بوزی خودشیفته است که کتاب پر زرق و برق The Ballad of Reading Gaol را می نویسد. با توجه به ماهیت بوزی، درک این موضوع برای خواننده سخت است، اما روشی زیبا برای توضیح وجود شعر در دنیای دوباره تصور شده بوین است.

جان بوین: وایلد همجنس‌گرا بود، به ترینیتی رفت، به انگلستان رفت. این من، من، من هستم

همانطور که کتاب پیش می رود، وایلد همه جا حضور دارد و همه را ملاقات می کند - در مراسم تاج گذاری، مهمانی ها و شب های افتتاحیه شرکت می کند، و با نویسندگان دیگر، عمدتا ایرلندی، رقابت می کند، که با آنها رقابت شدیدی را احساس می کند. او محتاطانه با ویلیام باتلر یتس دوست است، کمتر با جورج برنارد شاو و برام استوکر. او جیمز جویس را رد می‌کند و می‌گوید پس از ترجمه بیدار فینیگان به انگلیسی، آن را می‌خواند.

وزن فرشتگان از نظر جاه طلبی و دامنه یادآور شاهکار حماسی بوین، The Heart’s Invisible Furies (2017) است که در آن او تاریخ ایرلند مدرن را از طریق زندگی یک مرد همجنس گرا دنبال می کند. آن رمان پر از چهره های تاریخی بود. اما در این کتاب، شخصیت‌های تاریخی همه جا هستند و هر چه کتاب پیش می‌رود، بیشتر و بیشتر ظاهر می‌شوند.

یک سوم آخر کتاب مانند فیلم فارست گامپ است، جایی که وایلد یا به آن برخورد می‌کند، کنارش می‌نشیند، شامپاین می‌نوشد، با آنها کار می‌کند، بحث می‌کند، جذابیت می‌دهد یا با تقریبا تمام شخصیت‌های برجسته نیمه اول قرن بیستم ارتباط برقرار می‌کند: وینستون چرچیل، کاترین هپبورن، میکی رونی، امپراتوری، سیمی‌اردی، سیمیارد آگاتا کریستی، آندره ژید، تی اس الیوت، چارلی چاپلین. همچنین ای‌ام فورستر، که بوین تصور می‌کند اسرار می‌نویسد و برهنه در زیر نور آفتاب پاپوآ گینه نو راه می‌رود.

همه این تعاملات برای طرح داستان بسیار مهم نیستند و مطمئنا گنجاندن آنها 600 صفحه کتاب را تشکیل می دهد، اما بسیار سرگرم کننده هستند. ویرجینیا و لئونارد وولف بوین به طرز خنده‌داری عجیب هستند. با این حال، وایلد به آنها اعتماد می کند. او به آنها می گوید: "من در مورد یک احمق می نویسم." "مردی که مرتکب خطای بزرگی می شود و عواقب آن را متحمل می شود. او به همه اطرافیانش آسیب می رساند." به عبارت دیگر خودش.

وزن فرشتگان رمانی تکان دهنده، تکان دهنده و گاه خنده دار درباره پشیمانی و کفاره است – پشیمانی برای افرادی که وایلد به آنها خیانت کرد، یا آزار داد، یا قول هایی به آنها داد که به آنها عمل نکرد، و کفاره ای که امیدوار است خیلی دیر نیاید.

لوری هرتزل نویسنده دو خاطره است. او برای واشنگتن پست، بوستون گلوب، لس آنجلس تایمز و جاهای دیگر نقد کرده است.