وقتی خانه ندارید یک "مرگ خوب" چگونه است؟

تحقیقات بارها و بارها نشان می دهد که بی خانمان بودن برای سلامتی شما مضر است.

همچنین به طور چشمگیری عمر شما را کوتاه می کند.

افرادی که بی خانمان هستند نیز به میزان قابل توجهی از بیماری های مزمن، بیماری های روانی جدی و مشکلات سوء مصرف مواد رنج می برند.

و علیرغم داشتن نیازهای بهداشتی پیچیده، احتمال دسترسی آنها به مراقبت‌های بهداشتی کمتر است و احتمال مرگ در سنین پایین‌تر از جمعیت عمومی بسیار بیشتر است.

هنگامی که به یک مرگ خوب فکر می کنیم، بسیاری از ما ممکن است تصور کنیم که در خانه در یک تخت گرم در محاصره خانواده و دوستان خود هستیم، یا شاید ترجیح دهیم در مراقبت های حمایتی یک بیمارستان حاد، آسایشگاه یا آسایشگاه بمیریم.

اما وقتی خانه شما در محل اقامت طولانی مدت برای بی خانمان ها، نامناسب برای رفع نیازهای پیچیده پزشکی، یا در اسکان آسیب پذیر - یعنی زندگی در مسکن های اجاره ای نامرغوب و ناامن - یک مرگ خوب چگونه به نظر می رسد؟

تحقیقات هیئت تحقیقات سلامت در سال 2024 گزارش داد که در سال 2020، 121 مرگ در میان افرادی که بی خانمان بودند، معادل 10 مرگ در ماه بود. میانگین سنی فوت شدگان 41 سال بود (42 سال برای مردان و 36.5 سال برای زنان).

بر اساس گزارش سال 2021 توسط دکتر آستین او کارول، چندین دلیل پیچیده وجود دارد که چرا افراد بی خانمان نرخ مرگ و میر بسیار بالاتری نسبت به جمعیت عمومی دارند. این موارد شامل نرخ بالای سوء مصرف مواد، مرگ‌های تصادفی و خشونت‌آمیز و شیوع بالای بیماری‌های روانی و خودکشی است.

گزارش کارول همچنین تأکید می کند که «افراد بی خانمان معمولا از مناطق فقر می آیند که مرگ و میر و عوارض زیادی را مستقل از بی خانمانی تجربه می کنند» و «شیوع بسیار بالاتری از بیماری شدید جسمی در بین جمعیت بی خانمان وجود دارد».

در حالی که افرادی که بی خانمانی را تجربه می کنند به دلیل بسیاری از شرایط فیزیکی مشابه با جمعیت خانه دار می میرند، مانند سرطان، بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) و بیماری قلبی عروقی، تفاوت این است که آنها در سن بسیار پایین تری می میرند. شگفت‌انگیزتر این است که جوانان بی‌خانمان بر اثر بیماری‌هایی می‌میرند که کاملا قابل پیشگیری و درمان هستند.

Ciara Cotter یک مدیر پرستار بالینی با تیم پرستاری مراقبت های اولیه جامعه Dublin Simon است. نقش او شامل مراقبت از مشتریانی است که در حال مرگ هستند. او همراه با مراقبت‌های هماهنگ با آسایشگاه محلی، پزشکان عمومی، بیمارستان‌های حاد و تیم‌های مراقبت تسکینی، تلاش می‌کند تا اطمینان حاصل کند که بیماران مراقبت‌های مورد نیاز خود را در محل اقامت امن دریافت می‌کنند.

کاتر با یادآوری یک بیمار زن جوان که تنها در سن 41 سالگی بر اثر سرطان دهانه رحم درگذشت، می گوید بسیاری از افرادی که بی خانمانی را تجربه می کنند در سنین پایین به سرطان های مرحله نهایی مبتلا می شوند زیرا ماهیت گذرا زندگی آنها به این معنی است که از برنامه های غربالگری سرطان کنار گذاشته می شوند.

اگر آدرسی ندارید، چگونه نامه ای دریافت می کنید که از شما دعوت می کند در یک برنامه غربالگری شرکت کنید؟

او می‌گوید: «اغلب، نقش ما در مراقبت تسکینی این است که مشتریانی با سرطان‌های مرحله آخر داشته باشیم... اغلب به‌عنوان نتیجه مستقیم غربالگری از دست رفته در زمانی که آنها جوان‌تر هستند، و اغلب با سرطان‌های مرحله پایانی کاملا جوان مواجه می‌شوند.»

اکثر بیمارانی که به عنوان نیاز به مراقبت تسکینی ارزیابی شده اند در مسکن های طولانی مدت بی خانمان هستند. کوتر می گوید که از سال 2024، جامعه Dublin Simon از هفت بیمار مراقبت کرده است. از این تعداد، 6 نفر زیر 65 سال بودند.

تعداد بی خانمان ها در یک سال 9 درصد افزایش می یابد زیرا آخرین آمار نشان دهنده افزایش تازه است

اسکان طولانی مدت بی خانمان ها خانه افرادی است که بی خانمانی را تجربه می کنند، و کوتر می گوید اکثر بیماران مراقبت های تسکینی مایلند تا زمانی که ممکن است در محل اقامت خود بمانند.

"نقش اصلی پرستار واقعا یک نقش حمایتی است ... ارجاع مراجعان به متخصصان، شناسایی هرگونه وخامت و فقط اطمینان از اینکه علائم آنها مدیریت می شود و مراقبت از آنها در جایی که می خواهند ارائه می شود و اغلب اوقات همان جایی است که آنها به خانه می روند."

در حالی که ساختمان ممکن است برای کسی که در حال مرگ است مناسب نباشد، کوتر و تیم او تمام تلاش خود را برای اطمینان از برآورده شدن نیازهای بیماران انجام می دهند. این شامل آوردن تخت‌های پزشکی تخصصی و هماهنگی ویزیت‌های پرستاران از بنیاد آسایشگاه ایرلندی (IHF) است.

انجمن IHF درباره پایان زندگی 2026 در سپتامبر در پارک کروک برگزار شد. این موضوع موضوع هر مرگ مهم است: مرگ، مرگ و سوگ در ایرلند در حال تغییر - روایت‌های نوظهور را بررسی می‌کند و بر صداهای کم‌بازنمایی، از جمله تجربیات مهاجران و افرادی که بی خانمانی را تجربه می‌کنند، تمرکز می‌کند.

متأسفانه، محل اقامت طولانی مدت برای بی خانمان ها برای مراقبت از فردی که در حال مرگ است ایجاد نشده است و از هفت بیمار مراقبت تسکینی که از سال 2024 تحت مراقبت قرار گرفته اند، چهار بیمار در یک بیمارستان و سه نفر در بیمارستان حاد جان خود را از دست داده اند.

کوتر می گوید که جامعه سیمون کمبود تخت های مراقبت تسکینی را به عنوان یک شکاف در خدمات بهداشتی بی خانمان ها شناسایی کرده است. این موسسه خیریه مایل است یکی از آنها را در مرکز بهداشت و درمان اعتیاد جزیره آشر در دوبلین داشته باشد.

وقتی مشتری می میرد، دوبلین سایمون مراسم تشییع جنازه ای را در کلیسای بانوی لوردز در خیابان شان مک درموت در دوبلین برگزار می کند، با حضور کارکنان موسسه خیریه، که برخی از آنها سال ها از آن شخص مراقبت می کردند. اگر، همانطور که معمولا اتفاق می‌افتد، هیچ خانواده‌ای حضور نداشته باشد، کارکنان مراسم مداحی و دعا را رهبری می‌کنند و خیریه نیز هزینه دفن در گورستان گلاسنوین را تامین می‌کند.

طبق گزارش IHF، در حالی که تقریبا سه چهارم مردم خواهان یک مرگ خوب در خانه هستند، تنها یک چهارم آنها واقعا در خانه می میرند. این مؤسسه خیریه از مرگ خوب در هر کجا که بیمار باشد - در خانه، در آسایشگاه، آسایشگاه، یا بیمارستان حاد حمایت می کند.

زمانی که محل سکونت طولانی مدت بی خانمان ها خانه شما است و برای رسیدگی به نیازهای شما تنظیم نشده است، یا اگر شما به صورت آسیب پذیر در مسکن اجاره ای نامطمئن و ناامن زندگی می کنید، انتخاب جایی که مایل به مردن هستید از بین می رود.

دکتر Aoibheann Conneely یک مشاور در پزشکی تسکین دهنده در بیمارستان سنت جیمز و خدمات مراقبتی و آسایشگاهی بانوی ما در دوبلین است. او علاقه خاصی به سلامت فراگیر دارد، رویکردی که هدف آن رسیدگی به نابرابری‌های بهداشتی شدیدی است که افراد محروم اجتماعی تجربه می‌کنند.

بیمارستان سنت جیمز به لطف کار دکتر Clíona Ní Cheallaigh، مشاور بیماری‌های عفونی و پزشکی عمومی و سرپرست بالینی خدمات بهداشتی فراگیر در بیمارستان، پیشگام بهداشت فراگیری در ایرلند بوده است.

کانیلی به عنوان بخشی از شغل خود در پزشکی تسکینی، از بیمارانی مراقبت می کند که شرایط محدود کننده زندگی دارند و در حال تجربه بی خانمانی هستند. او همچنین با همکاران خود در مراقبت های تسکینی اجتماعی یا آسایشگاه ارتباط برقرار می کند تا اطمینان حاصل شود که این بیماران مراقبت های تخصصی مورد نیاز خود را دریافت می کنند.

مراقبت تسکینی: ما در ایرلند مرگ را به خوبی انجام می دهیم، اما در مورد دوره پیشرو چطور؟

کانیلی می گوید: «هر زندگی یک شخص است. "هیچ زندگی مهمتر از زندگی بعدی نیست. هیچ مرگی ارزشمندتر از دیگری نیست؛ هر کسی ارزشمندتر است و هیچ کس نباید رنج بکشد. ما باید مراقب باشیم که رویکرد تنبیهی در مراقبت های بهداشتی و اجتماعی نداشته باشیم و روی فرد، داستان او، ناملایماتی که در آن زندگی کرده اند تمرکز کنیم، از آسیب هایی که زندگی کرده اند آگاهی داشته باشیم، و با احترام به آنها در زندگی و زندگی احترام بگذاریم."

به گفته کانیلی، مرگ خوب مرگی است که در آن فرد مورد مراقبت قرار می گیرد، احساس امنیت می کند و توسط افرادی که می خواهند با آنها باشند احاطه شده است. برای برخی افراد این خانه در خانه است؛ برای برخی دیگر ممکن است در خوابگاه طولانی مدت باشد تا زمانی که نیازهای مراقبتی آنها برآورده شود... برای برخی ممکن است بیمارستان باشد، برای برخی دیگر آسایشگاه.

"من فکر می کنم آنچه برای مردم سخت است زمانی است که آن انتخاب وجود ندارد، زمانی که آنها انتخابی برای حضور در خانه ندارند زیرا آنها انتخابی ندارند. یا زمانی که انتخابی ندارند که در محل اقامت خود باشند، اگر به دلایل مختلف، به دلیل محدودیت منابع در آن محل اقامت علیرغم بهترین تلاش، این امکان وجود ندارد."

کانیلی به خاطر می آورد که چند سال پیش در حالی که به عنوان پزشک جوان در بیمارستان دیگری کار می کرد از او مراقبت می کرد.

بیمار او مردی حدود 60 ساله بود که در خوابگاه طولانی مدت زندگی می کرد. یک خوابگاه مرطوب بود که در آن الکل مجاز بود. او به دلیل عفونت قفسه سینه در بیمارستان بستری شد و با اشعه ایکس توده ای در ریه مشخص شد. سرطان ریه یکی از تشخیص های احتمالی بود که نیاز به قرار ملاقات های بیشتری داشت.

هنگامی که او به دلیل ترس از حضور در بیمارستان، قرار ملاقات خود را از دست داد، مشاور تنفسی او را در خوابگاهش ملاقات کرد تا او را تشویق به بازگشت کند. با حمایت مشاور، خوابگاه و پرسنل بیمارستان، او با بازگشت موافقت کرد و متاسفانه سرطان ریه برایش تشخیص داده شد. وقتی ضعیف‌تر شد، از کانیلی خواسته شد که او را ببیند. او یک اسکن مغزی ترتیب داد، که نشان داد سرطان به مغز او سرایت کرده است و او به اندازه کافی قوی نیست که بتواند در مقابل درمان مقاومت کند.

این مرد از دخترش جدا شده بود، اما با اجازه او کارکنان خوابگاه توانستند با او تماس بگیرند. او برای مراقبت های آخر عمر به آسایشگاه منتقل شد و دوباره با او وصل شد.

کانیلی می‌گوید: «در آن زمان من یک پزشک جوان بودم، اما این به من نشان داد که چگونه کارکنان در تمام خدمات می‌توانند بسیار دلسوز و همدل باشند، تلاش می‌کنند از آن بیمار در راه خود حمایت کنند، درباره زندگی او قضاوت نکنند، در مورد قرار ملاقات‌های از دست رفته و غیره قضاوت نکنند.

کانیلی در پاسخ به این سوال که برای بهبود مراقبت های تسکینی برای بی خانمان ها در ایرلند به چه چیزی نیاز است، می گوید: "به بی خانمانی پایان دهید. در دنیای ایده آل، مردم در بی خانمانی نمی میرند. من نباید علاقه ای تخصصی به این حوزه داشته باشم، زیرا نباید وجود داشته باشد."