وقتی خوانش نوشتههای هولوکاست را آسانتر میکند، هوش مصنوعی چه چیزی را از دست میدهد
سال برامسون در یک زندان آمستردام در دوران اشغال نازی ها، سلول خود را روی تکه های پارچه نخی کشید. او توضیحات دست نویس اضافه کرد و این پیام ها را در داخل یقه پیراهن در میان رختشویی زندان برای مادرش فرستاد. پارچه می توانست سفر کند زیرا به عنوان یک چیز معمولی عبور می کرد. مطالب آن بخشی از چیزی بود که ارتباط را ممکن می کرد.
سال برامسون در یک زندان آمستردام در دوران اشغال نازی ها، سلول خود را روی تکه های پارچه نخی کشید. او توضیحات دست نویس اضافه کرد و این پیام ها را در داخل یقه پیراهن در میان رختشویی زندان برای مادرش فرستاد. پارچه می توانست سفر کند زیرا به عنوان یک چیز معمولی عبور می کرد. مطالب آن بخشی از چیزی بود که ارتباط را ممکن می کرد.
متن اصلی (انگلیسی)
What AI can lose when it makes Holocaust writings easier to read
In an Amsterdam prison during the Nazi occupation, Sal Bramson drew his cell on pieces of cotton cloth. He added handwritten explanations and sent these messages to his mother, concealed inside a shirt collar among the prison laundry. The cloth could travel because it passed as something ordinary. Its material was part of what made communication possible.