وقتی دایناسورها به بالاترین قیمت پیشنهادی فروخته می شوند، همه ما ضرر می کنیم

دایناسورها بیش از نمونه‌های خارق‌العاده با برچسب‌های قیمتی عظیم هستند. آنها عکس های فوری غیرقابل جایگزینی از تاریخ سیاره ما و سفر انسانی خود ما هستند. وقتی فسیل‌های مهم علمی به کالاهای لوکس تقلیل می‌یابند، شواهدی که آنها را در وهله اول ارزشمند می‌سازد، از دست می‌دهیم.

در 27 اکتبر، یک اسکلت 19.6 فوتی (6 متری) از Nanotyrannus lancensis معروف به "جودی" در ساتبی در نیویورک به قیمت 47,255,000 دلار فروخته شد که بسیار بیشتر از برآورد 6 تا 9 میلیون دلاری آن بود. خریدار و فروشنده مشخص نشد. پس از فروش 50.1 میلیون دلاری T. rex (Gus) در ژوئیه و فروش 44.6 میلیون دلاری Stegosaurus (Apex) در سال 2024، این آخرین مورد از حراج های چند میلیون دلاری دایناسورها بود.

فسیل‌هایی مانند جودی، آپکس و گاس در مجموعه‌های عمومی قرار دارند، جایی که می‌توانند به علم کمک کنند و برای نسل‌های آینده در دسترس باقی بمانند. در دست کلکسیونرهای خصوصی نیست.

سه دلیل اصلی وجود دارد. اول: فسیل ها مدرک هستند نه اشیا. استخوان های یک دایناسور می توانند چگونگی رشد، حرکت، تغذیه و زندگی آن را نشان دهند. آنها آثار آسیب و بیماری را حفظ می کنند، به بازسازی اکوسیستم های باستانی کمک می کنند و سرنخ هایی در مورد "قوانین زندگی" حاکم بر جهان ما ارائه می دهند که دانشمندان هنوز در حال یادگیری تفسیر آنها هستند.

جودی دقیقا توضیح می دهد که چرا دسترسی به شواهد فیزیکی مهم است. برای نزدیک به نیم قرن، دیرینه شناسان بحث کردند که آیا Nanotyrannus یک دایناسور متمایز است یا صرفا یک T. rex نوجوان. فقدان فسیل‌های به خوبی حفظ‌شده در دسترس برای مطالعه، تنها به عدم قطعیت دامن زد. و سپس یک نمونه قابل توجه، زمانی که در دستان خصوصی بود، به اعتماد عمومی منتقل شد.

این فسیل در سال 2006 در مونتانا در کنار یک Triceratops کشف شد. تا سال 2020 و درخواست تجدیدنظر در دادگاه عالی ایالت، که «دایناسورهای دوئل» نامیده می‌شوند، بقایای آن توسط موزه علوم طبیعی به دست آمد تا بتوان آنها را به طور کامل مورد مطالعه قرار داد. این تحقیق دیدگاه جدید قدرتمندی را ارائه کرد و استدلال کرد که Nanotyrannus lancensis یک دایناسور متمایز بود و علاوه بر این، گونه دوم Nanotyrannus زمانی در غرب آمریکا پرسه می‌زد.

وقتی دسترسی به مجوز مالک خصوصی متکی باشد، تکرارپذیری تضمین نمی‌شود و علم نمی‌تواند ادامه یابد. یک نمونه ممکن است امروز در دسترس باشد اما فردا غیر قابل دسترس است.

این فرضیه پیامدهای بزرگی برای سلامت اکوسیستم‌ها قبل از یکی از شدیدترین رویدادهای انقراض زمین دارد - اما در حال حاضر بر روی تعداد کمی از نمونه‌های نانوتیرانوس که در مجموعه‌های عمومی نگهداری می‌شوند، تکیه دارد. نمونه هایی مانند جودی می توانستند آن را حفظ کنند یا از سلطنت خلع کنند. بدون دسترسی، ما و هویت واقعی جودی در تاریکی باقی خواهیم ماند.

به سختی می توان طنز فروش جودی را اغراق کرد: نمونه ای که اخیرا برای فروش به عنوان نوجوان T . رکس اکنون تخیل جهان را تسخیر می کند و به عنوان یک "نانوتیرانوس" قیمت دو برابری را در اختیار دارد. با این حال، اگر سرنوشت مشابهی برای دایناسورهای دوئل رخ می داد و آنها در دستان خصوصی باقی می ماندند، ما هرگز به طور قطع نمی دانستیم که نانوتیرانوس وجود دارد.

پیشرفت علمی بستگی به این دارد که محققان بتوانند نمونه ها را با هم مقایسه کنند، فرضیه ها را آزمایش کنند و نتیجه گیری های قبلی را دوباره بررسی کنند. وقتی دسترسی به مجوز مالک خصوصی متکی باشد، تکرارپذیری تضمین نمی‌شود و علم نمی‌تواند ادامه یابد. یک نمونه ممکن است امروز در دسترس باشد اما فردا غیر قابل دسترس است. به همین دلیل است که دسترسی به شواهد باید پایدار باشد.

این ما را به مشکل دوم با دایناسورهای خصوصی می رساند. اسکن دیجیتال نمی تواند جایگزین فسیل اصلی شود.

اسکن های سه بعدی و مدل های دیجیتال ابزار قدرتمندی هستند. ما از آنها برای اندازه گیری استخوان ها، مقایسه آناتومی، به اشتراک گذاری اطلاعات و آموزش عمومی استفاده می کنیم. اما مدل‌های دیجیتال فقط سطحی‌ترین جنبه‌های داستان یک فسیل را به تصویر می‌کشند.

این حراج در 27 اکتبر برگزار شد و جودی در نهایت با قیمتی حدود 5 برابر بالاترین قیمت فروخته شد. (اعتبار تصویر: بن لوین، توسط Sotheby's) برای درک رشد دایناسورها، ساختارهای میکروسکوپی داخل استخوان فسیل شده را از طریق تکنیکی به نام بافت شناسی استخوان بررسی می کنیم. دانشمندان دیگر برای بررسی رژیم غذایی، الگوهای مهاجرت و متابولیسم، شیمی فسیل ها را تجزیه و تحلیل می کنند. چنین کاری به نمونه های فیزیکی نیاز دارد، نه فقط تصاویری از سطح استخوان.

ما همچنین به داده‌های متنی در مورد رسوبات اطراف، حالت حفظ و محیط باستانی نیاز داریم تا سؤالاتی در مورد اکوسیستم‌هایی که زمانی حیوانات در آن زندگی می‌کردند بررسی کنیم. بسیاری از این اطلاعات در عجله برای حفاری و آماده سازی فسیل ها در سریع ترین زمان ممکن برای بلوک حراج از بین می رود.

ما نمی‌توانیم پیش‌بینی کنیم که محققان آینده از چه فناوری‌های جدیدی برای اکتشافات جدید از استخوان‌های قدیمی استفاده می‌کنند، یا حتی سؤالاتی که از آنها خواهند پرسید. فناوری به پیشرفت خود ادامه خواهد داد و روش های تحلیلی را به ارمغان می آورد که هنوز نمی توانیم پیش بینی کنیم. اسکن انجام شده امروز نمی تواند تضمین کند که محققان شواهد فیزیکی مورد نیاز برای اکتشافات فردا را در اختیار خواهند داشت. دسترسی دیجیتال باید مکمل حفظ نمونه های اصلی باشد، نه اینکه از دست دادن آن را توجیه کند.

در نهایت، مالکیت خصوصی نمی تواند دسترسی عمومی پایدار را تضمین کند. بله، برخی از مجموعه‌داران خصوصی از نظر مالی از تحقیقات و آموزش حمایت می‌کنند و نمونه‌هایی را که خریداری می‌کنند اهدا می‌کنند. این مشارکت ها ارزشمند هستند. اما مسئله این نیست که آیا مالک فردی سخاوتمند است یا خیر. این است که آیا دسترسی در طول زمان تضمین شده است.

وام موقت کافی نیست. یک نمونه قرض داده شده را می توان پس گرفت، فروخت، یا توسط شخصی با اولویت های مختلف به ارث رسید، موقعیت هایی که در ایالات متحده به طور فزاینده ای رایج می شوند. و خارج از کشور . در مقابل، فسیلی که در یک موسسه تحقیقاتی دولتی مسئول ذخیره شده است، مستندسازی، مراقبت، مطالعه و در دسترس محققان و مربیان آینده قرار می گیرد. سوال این نیست که آیا مردم باید بتوانند دایناسورها را تحسین کنند یا خیر. این این است که آیا شواهدی که به ما در درک آنها کمک می کند در دسترس همه باقی بماند یا خیر.

انحصاری Live Science Pro

DNA نئاندرتال هنوز در شجره خانوادگی انسان ما زنده است. روابط اقوام قدیمی ما چگونه بود؟

هیچ کس برای بدترین روز تاریخ آماده نمی شود

آیا پس از برخورد سیارک دایناسورها، قارچ ها به پستانداران یک مزیت تکاملی دادند؟ شواهد جدید یک فرضیه تحریک آمیز را احیا می کند

همچنین موزه ها نباید فروش فسیل های مهم علمی را برای پوشش کمبودهای عملیاتی در نظر بگیرند. مجموعه‌ها دارایی‌های مالی معمولی نیستند که در زمان تنگ‌تر شدن بودجه نقد شوند. فروش یک نمونه غیر قابل تعویض، یک بار پرداخت را فراهم می کند و در عین حال پتانسیل علمی آینده را قربانی می کند. موزه‌ها به بودجه پایدار برای مراقبت، تحقیق و آموزش مجموعه‌ها نیاز دارند، نه تحت فشار قرار دادن منابعی که برای حفظ آنها وجود دارند.

فروش جودی کامل شده است، اما آینده بلندمدت فسیل نامشخص است. با فاش نشدن هویت خریدار، عموم مردم نمی توانند بدانند که در صورت وجود چه ترتیباتی، دسترسی مداوم را برای محققان و مربیان تضمین می کند. ما امیدواریم که مالک جدید جودی را برای مطالعه علمی و آموزش عمومی در دسترس قرار دهد، به طور ایده آل از طریق استقرار دائمی در یک موسسه تحقیقاتی عمومی. اما امید جایگزین تضمین نیست.

راه بهتری برای حمایت از دیرینه شناسی وجود دارد. علاقه‌مندانی که می‌خواهند در هیجان اکتشاف سهیم شوند، می‌توانند کار میدانی و تحقیق را تامین کنند، موقعیت‌های سرپرستی را وقف کنند، مجموعه‌های موزه‌ها را تقویت کنند، یا فسیل‌های مهم را به مؤسسات عمومی اهدا کنند تا همه ما بتوانیم از آنها بیاموزیم.

دایناسورها باعث شگفتی می شوند زیرا ما را به دنیایی متفاوت از دنیای خودمان متصل می کنند. اما اهمیت آنها بسیار فراتر از قدرت آنها برای جذب ما است. آنها بخشی از میراث طبیعی مشترک ما و رکوردی بی بدیل از تاریخ زمین هستند.

ما باید ارزش دایناسور را نه با قیمتی که در حراج تعیین می کند، بلکه با دانشی که می تواند به ما در ساختن کمک کند و اینکه آیا این فرصت را برای نسل های آینده حفظ می کنیم، بسنجیم. تاریخ زمین متعلق به همه ماست، نه به بالاترین پیشنهاد.

Opinion on Live Science به شما بینشی در مورد مهم ترین مسائل علم که بر شما و دنیای اطراف شما تأثیر می گذارد، می دهد که توسط متخصصان و دانشمندان برجسته در زمینه خود نوشته شده است.

به ما در بهبود Live Science Pro کمک کنید: ما همیشه در تلاش هستیم تا محتوای خود را بهتر کنیم. نظرات خود را در مورد Pro در اینجا برای ما بگذارید.