وقتی رئیس جمهور سعی می کند داستان ها را کنترل کند

این نسخه‌ای از پنج‌شنبه‌های سفر در زمان است، سفری در بایگانی آتلانتیک برای ایجاد زمینه‌های حال. اینجا ثبت نام کنید

زمانی که روزنامه‌نگاری مدرن آمریکایی قبل از جنگ داخلی شکل گرفت و روزنامه‌ها با سرعتی سرسام‌آور وارد جهان شدند، کورنلیوس ماتیوز رمان‌نویس به این فکر می‌کرد که این وفور باید در چه نقطه‌ای متوقف شود یا اصلا متوقف شود. از آنجایی که مطبوعات «پالادیوم آزادی» هستند، و هر چه پالادیوم‌های ما بیشتر باشد، آزادتر هستیم، شاید همه، در همه جا، فقط باید «برگه» روزانه خود را منتشر کنند که در آن بتوانند از خود و دیگران «به سبکی تند» بنویسند. این چشم انداز به عنوان یک شوخی در رمان ماتیوس در سال 1842، شغل پافر هاپکینز آمده است.

با این وجود، این کتاب که اکنون بسیار پرمغز و غیرقابل خواندن است، حقیقت نوظهور دنیایی پر از اطلاعات را به تصویر می‌کشد: پفک و خودفروشی به یک شیوه زندگی تبدیل می‌شود.

کمی بیش از 180 سال بعد، در واقع هر کس این ظرفیت را دارد که "برگ" خود را به صورت آنلاین منتشر کند، نه فقط یک بار در روز بلکه هر چند وقت یکبار که دوست دارد - و رئیس جمهور ایالات متحده صاحب یکی از پلتفرم هایی است که این امکان را فراهم می کند. در این چشم‌انداز جدید رسانه‌ای، نقش روزنامه‌نگاری همچنان مورد بحث است. دو هفته پیش، دونالد ترامپ در حساب Truth Social خود اعلام کرد که سه رسانه - CNN، MS NOW و Politico - از ورود به محوطه کاخ سفید منع خواهند شد.

یک قاضی فدرال به سرعت این حرکت را مسدود کرد و از آن زمان این سه رسانه با یک دستور منع موقت دسترسی به کاخ سفید را دوباره به دست آوردند، در حالی که آنها به دنبال صدور حکم طولانی مدت هستند (اگرچه CNN همچنان از برخی وظایف مطبوعاتی، از جمله سفر ریاست جمهوری مستثنی است). این رفت و برگشت مظهر تنشی است که از زمان ریاست جمهوری ریچارد نیکسون در سیاست محافظه کارانه جریان داشته است. هر چه رؤسای جمهور قدرتمندتر شده باشند تا داستان های خود را مستقیما برای آمریکایی ها تعریف کنند، آنها نسبت به توانایی روزنامه نگاری در گفتن رقبا نابردبارتر می شوند.

دیوید وایز که در سال 1973 برای آتلانتیک نوشت، این پویایی را در کار به تصویر کشید. او گزارش داد که چگونه دولت نیکسون با رسانه ها خصومت می کند، حتی در حالی که از قدرت جلب توجه تقریبا توسط هیچ رئیس جمهور قبل از جنگ جهانی دوم ناشناخته برخوردار بود. نیکسون می‌دانست که تلویزیون این امکان را برای رئیس‌جمهور فراهم می‌آورد که به جای نیاز به تکیه بر واسطه‌ها در مطبوعات، رو در رو با مردم صحبت کند.

او این درس را در سال 1952 آموخت، زمانی که در سخنرانی خود در «چکرز» در برابر اتهامات مالی و ناشایستگی از خود دفاع کرد، که جایگاه او را در بلیت ریاست جمهوری با دوایت آیزنهاور و همچنین کل دوران سیاسی او حفظ کرد. حزب جمهوری خواه برای این حضور 75000 دلار به NBC پرداخت کرده بود، اما روسای جمهور می توانستند به صورت رایگان و کم و بیش به میل خود به تلویزیون بروند.

جولیان گودمن، رئیس وقت NBC، در پاسخ به سوالی در سال 1971 در مورد درخواست‌های مکرر نیکسون برای پخش برنامه‌های تلویزیونی، گفت: "نگرش ما مانند نگرش ما نسبت به روسای جمهور قبلی است: او می‌تواند هر چیزی که بخواهد داشته باشد."

اما این برای نیکسون و حلقه‌اش کافی نبود، و از لحظه پیروزی در سال 1968، آنها تمایل خود را برای مقابله با پوشش‌ها و تفسیرهای نامطلوب ابراز کردند. همانطور که وایز توضیح داد، یکی از کارکنان معاون رئیس جمهور اسپیرو اگنیو در شب انتخابات پیشنهاد کرد: "چرا همه ما یکی از اعضای مطبوعات را انتخاب نکنیم و او را کتک نزنیم؟" (همانطور که اتفاق افتاد، یک خبرنگار واشنگتن این پیشنهاد را شنید و در مورد آن گزارش داد.) در سال 1969، اگنیو یک جفت سخنرانی کرد که مطبوعات را هم به شدت دور از دسترس و هم در گمراه کردن مردم مجرم معرفی کرد.

به گفته اگنیو، روزنامه‌نگاران را می‌توان «بدون تاسف بیشتر از دور انداختن سیب‌های گندیده از بشکه» از جامعه ما جدا کرد. بعدا، در سال 1972، یک ستون نویس نیوزدی در یک نمایش فیلم قبلی شرکت کرد و در طی آن احساس کرد که موهایش توسط فردی که پشت سرش بود با چنان قدرتی چروکیده شد که سرش به صندلی برخورد کرد. شخصی که پشت سر او قرار داشت، رئیس ستاد نیکسون، باب هالدمن بود، که ستون نویس تا حدودی به انتقاد از او پرداخت. فیلم در حال اکران پدرخوانده بود.

به نوبه خود، خود نیکسون بلافاصله پس از فرود بر ماه به شوخی گفت که صخره های ماه – که می ترسیدند به میکروب های فرازمینی آلوده شوند – باید برای اعضای مطبوعات ارسال شوند.

لفاظی و قلدری تنها آغاز بود. پس از اینکه دانیل السبرگ، تحلیلگر نظامی، اسناد پنتاگون را در سال 1971 در اختیار نیویورک تایمز قرار داد، دادستان کل به دنبال جلوگیری از انتشار آنها بود (در اواخر همان سال، "لوله کش کاخ سفید" به امید یافتن راه هایی برای بی اعتبار کردن الزبرگ به دفتر روانپزشک الزبرگ نفوذ کردند). همچنین در سال 1971، اف‌بی‌آی تحقیقاتی را درباره خبرنگار سی‌بی‌اس، دنیل شور، که در «فهرست دشمنان» بدنام نیکسون برای گزارش‌هایش قرار داشت، آغاز کرد.

ماموران فدرال تلاش کردند تا خاک شور را حفر کنند، و هنگامی که تحقیقات آنها تحقیقات را علنی کرد، مقامات کاخ سفید به دروغ ادعا کردند که در حال بررسی پیشینه شغلی فدرال هستند که شور برای آن درخواست نکرده بود. ریچارد هریس در سال 1973 در نیویورکر استدلال کرد که چنین اعمال ارعابی در واقع در کاهش پوشش مطبوعاتی دولت در مورد بسیاری از موضوعات موفق بوده است.

پس طنز کوچکی نیست که کمتر خصومت روزنامه نگاران بود تا تخلفات نیکسون و کسانی که در حلقه او بودند، داستانی را به مطبوعات داد که ریاست جمهوری او را نابود می کرد.

با گذشت بیش از 50 سال از استعفای نیکسون، ترامپ یک مورد عجیب را ارائه می‌کند: او هم به‌عنوان یک عامل و هم به‌عنوان ذینفع از فضای درهم شکسته رسانه‌ای، مشتاق است هم اعتبار مطبوعات را تضعیف کند و هم در تمجیدهای آن‌ها تحسین کند. او شخصیت سیاسی خود را بر پایه تلاش‌های مداوم برای از بین بردن شهرت رسانه‌های جریان اصلی بنا کرد و در زمان مدیریت او، اعضای مطبوعات از پنتاگون و کاخ سفید اخراج شدند.

در همین حال، ضرب و شتم بی امان رسوایی دولت ترامپ به رئیس جمهور اجازه می دهد تا با مصونیت از مجازاتی که نیکسون به آن حسادت می کرد، عمل کند. نه رسانه‌ها و نه مخاطبانش نمی‌توانند این روند را ادامه دهند. جی دی ونس ممکن است درست گفته باشد وقتی در ژوئن در کتابخانه نیکسون ادعا کرد که واترگیت امروز یک «داستان خبری 12 ساعته» خواهد بود.

ترامپ توانسته است چشم اندازی را که ماتیوز در دهه 1840 داشت، تحقق بخشد - با این که می تواند مستقیما بدون واسطه با مردم صحبت کند. با چاپ برگه خود که آن را Truth Social نامید. اما او همچنان مشتاق کنترل هر داستان در پلتفرم هایی است که نمی تواند مالک آن باشد. سی ان ان گزارش داد که یکی از دستیاران ارشد او، ناتالی هارپ، یک هفته قبل از ممنوعیت این سه رسانه، کلیپ های رسانه ای را به او نشان داد که ظاهرا او را عصبانی کرده است. به این ترتیب، ترامپ در فضای رسانه ای تلویزیونی که به بی ثباتی آن کمک کرد، محبوس می ماند.

همکارم دیوید آ. گراهام هفته گذشته نوشت، اگرچه اعتماد عمومی به مطبوعات طی سال‌ها به شدت کاهش یافته است، و حتی با وجود اینکه ترامپ از طریق حضور قوی خود در رسانه‌های اجتماعی با آمریکایی‌ها ارتباط مستقیم دارد، او همچنان «اعتقاد طلسم‌آمیز به قدرت پوشش خبری» را نشان می‌دهد.

مانند نیکسون، ترامپ می‌خواهد نه تنها بر داستان خود، بلکه بر داستان‌هایی که درباره او گفته می‌شود، کنترل داشته باشد. او می‌خواهد تمام مزایای هر رسانه را داشته باشد- چاپ برگه خود، بازی در نمایش و تصمیم گیری در مورد نحوه اجرای نمایش در نهایت. زندگی مدرن به این شکل کار نمی کند، اما احتمال کمی وجود دارد که او از تلاش دست بردارد.