وقتی صحبت از فروش نمایش اسلحه‌خانه می‌شود، آیا می‌توان آهسته و پیوسته در مسابقه پیروز شد؟

می توان استدلال کرد که نمایشگاه اسلحه سازی نیویورک بیشتر دهه گذشته را صرف این کرده است تا بفهمد دقیقا چه نوع نمایشگاهی می خواهد باشد. این اسکله از اسکله های شنی جذاب در رودخانه هادسون به مرکز استریل اما ایمن جاویتس در غرب منهتن نقل مکان کرد و تاریخ را تغییر داد. سپس، در سال 2023، این نمایشگاه توسط Frieze خریداری شد، که در حال حاضر یکی از دیگر نمایشگاه‌های بزرگ نیویورک را در پایین جاده در Shed اداره می‌کند، بدون شک بدترین مکان برگزاری نمایشگاه‌های هنری در سراسر جهان. سپس، مدیران را تغییر داد، فهرست غرفه‌داران خود را بازنگری کرد و تاریخ را دوباره به اواخر سپتامبر تغییر داد.

بنابراین، شاید سوال مفیدتر در صبح پنجشنبه، همزمان با افتتاح نمایشگاه سی و دومین دوره، یک سوال ساده بود: نمایشگاه اسلحه‌خانه دقیقا برای چه و چه کسی است؟

در ساعت 11 صبح، یک ساعت پس از باز شدن درها، پاسخ بلافاصله واضح نبود. زمان افتتاحیه زودتر به نمایشگاه اجازه تنفس داد، هرچند در لحظاتی شاید کمی بیش از حد. بسته به اینکه در کدام سمت از طبقه نمایشگاه ایستاده اید، حضور می تواند لاغر و حتی کم خون به نظر برسد. سالن اصلی همایش مکانی بامزه است: دو نیمه آن به طور موثر توسط سالن VIP، رستوران و بار شامپاین تقسیم می‌شوند، به این معنی که یک نیمه می‌تواند احساس خلوت کند در حالی که در چند صد فوت دورتر، یکی دیگر پر از مردم است.

راهروهای نیمه خالی ممکن است تا حدی به دلیل رقابت با Independent 20th Century باشد، همچنین صبح روز پنجشنبه در Upper East Side در ساختمان بروئر، که اکنون مقر ساتبیز است، افتتاح شد. بیش از یک فروشنده در آخرین لحظه برای شرکت در Armory دعوت شدند، که نشان می‌دهد فریز در پر کردن مرکز غارنشین جاویتس مشکل داشت. اما فروشنده پشت سر هم می‌گفت سرعت پایین‌تر به خوبی برای آنها مناسب است.

فروشنده نیویورکی، جین دراست جانسون از گالری جی دی جی، گفت که این به سادگی واقعیت جدید یک بازار هنر کندتر است. جانسون گفت: «همه ما متوجه شده‌ایم که نمایشگاه‌ها در چند سال گذشته سرعت متفاوتی دارند. "این یکپارچه تر است، نه فقط در مورد یک صبح دیوانه، و به این ترتیب می توانید گفتگوهای بهتری داشته باشید. حتی در [سال گذشته] ساحل آرت بازل میامی، که برای من عالی بود، در روز آخر به اندازه روز اول فروش داشتم. بنابراین یک صبح آهسته اول نشانه ای از اینکه اوضاع چگونه پیش خواهد رفت."

Eamon Ore Giron, Infinite Regress CLXXXIII Variation I (2026). نور کوهان

مشاور هنری نیویورک، آگوستو آربیزو، که در شرکت آلن شوارتزمن کار می کند، از همان سرود می خواند. او گفت: «در واقع متوجه شدم که تاریخ‌های جدید انرژی بسیار آرام‌تری به اسلحه‌خانه می‌دهد. "وقتی وارد شدم حس خوبی از انتظار وجود داشت، اما بدون آن احساس فوری غرق شدن در دیوانگی که گاهی اوقات می تواند با یک افتتاحیه منصفانه همراه باشد."

با این حال، تا ساعت 2 بعدازظهر، مردم به یک کلیپ می رسیدند و نمایشگاه همهمه آشنای روز افتتاحیه را به خود گرفته بود. و با وجود همه تغییرات، Armory هنوز یک عملکرد را به طور قابل توجهی انجام می دهد: به نیویورک می گوید که تابستان به پایان رسیده است (یا به قول دوستداران کلیشه، بازگشت به مدرسه). این نقش به ویژه در سال جاری نمایان شد. وقتی نمایشگاه در سال 2021 به مرکز جاویتز منتقل شد، بلافاصله به هفته بعد از روز کارگر نیز منتقل شد و مستقیما در بالای مراسم افتتاحیه گالری ها، شام ها و مهمانی هایی قرار گرفت که فصل پاییز را اعلام می کنند.

در تغییر به 24 تا 27 سپتامبر، برنج فریز نیز از نمایشگاه سئول خود که همزمان برگزار شد، فضای تنفسی به خود داد. نتیجه، حداقل در روز افتتاحیه، به طور قابل توجهی متمدن تر به نظر می رسید. نمایشگاه به جای انباشته شدن یک رویداد مهم دیگر در تقویم سپتامبر که قبلا کلاستروفوبیک بود، در واقع شروع چیزی بود. افراد VIP در صحنه عبارتند از بانوی اول نیویورک راما دوواجی، بازیگرانی مانند جودی فاستر و پل راد، و کارل-آنتونی تاونز نیکرباک نیویورک.

کلکسیونرهای برتر نیز مانند بت رودین دی وودی، استریلیتا برادسکی، کومال شاه، لیزا گودمن، آلیسون برگ، و جیل و پیتر کراوس نیز حضور داشتند.

علیرغم سرعت آهسته در برخی مواقع، برخی از گالری ها پیش از پنجشنبه فروش خود را از طریق پیش نمایش های ایمیلی به مشتریان انجام داده بودند و برخی دیگر در ساعات افتتاحیه فروش داشتند. کامل منور، غرفه‌دار اولین بار (از پاریس و نیویورک) تا ساعت 1 بعد از ظهر هفت تابلو از 9 تابلوی دیوادی حجاب را به فروش رساند. (با دو نفر در رزرو) هر کدام 110000 دلار. فروشنده خاطرنشان کرد: نقاشی‌ها که یک رقصنده را در مراحل مختلف یک رقص چالش‌برانگیز نشان می‌دهند، یادآور مطالعات حرکتی Eadweard Muybridge هستند.

گالری نیویورک نور کوهن اولین اسلحه خانه خود را از زمانی که دیوید نور شریک دیرینه خود با جیمز و جین کوهن مالک شد، بود. در پایان روز، گالری، در میان آثار دیگر، یک قطعه بزرگ چندرسانه‌ای Yinka Shonibare را به یک مجموعه‌دار خصوصی (در محدوده 180000 تا 220000 دلار) فروخت. دو موزاییک بزرگ توسط Eamon Ore-Giron (در محدوده 80000 تا 120000 دلار)؛ مجموعه ای از 25 آبرنگ توسط اسپنسر فینچ (در محدوده 50000 تا 75000 دلار).

میشل پاتروک، دریاچه هورون، اواخر اوت (2026). حرم

گالری حرم نیویورک حدود 10 نقاشی از هنرمند کانادایی الاصل میشل پاتروک را که شریک گالری مارج رندل در اینستاگرام پیدا کرده بود، با قیمت هایی از 5500 تا 11000 دلار تا نیمه های بعدازظهر قرار داده بود.

Perrotin (با 12 فضای نمایشگاهی در سراسر جهان) تا ساعت 4 بعد از ظهر داشت. شش تابلوی نقاشی هنرمند اهل هائیتی کاتیا سنت هیلر را در محدوده 5000 تا 45000 دلار فروخت. این نقاشی‌ها تا حدی به تاریخ هائیتی مربوط می‌شوند، به‌ویژه دوران حکومت وحشیانه دیکتاتور فرانسوا «پاپا داک» دووالیه و جنبش ادبی اسپیرالیسم دهه 1960 که در دوران تصدی او رشد کرد. در حالی که آنها ظاهر ملیله دارند، نقاشی هایی هستند که با ده ها لایه خلق شده اند.

ساترن گیلد، گالری مستقر در کیپ تاون که اخیرا در ترایبکا افتتاح شد، تا ساعت 1 بعد از ظهر فروش های زیادی را به دست آورد، از جمله آثار کاغذ دیواری Zanele Muholi، چاپ شده بر روی آلومینیوم، به قیمت 52000 دلار. نقاشی روی مخمل سیاه اثر رومئو میوکانین به قیمت هر کدام 56000 دلار. و دارای دو ذخیره بر روی مجسمه های بزرگ Muholi به قیمت هر کدام 250000 دلار بود.

بخش های انتخاب شده هر دو به دریای کارائیب و مناطق اطراف آن نگاه می کنند. پلتفرم توسط Jovanna Venegas (متصدی در SculptureCenter نیویورک) نظارت می شود و دارای تاسیسات در مقیاس بزرگ است، در حالی که Focus که توسط ماریا النا اورتیز (متصدی موزه هنر مدرن فورت ورث) سازماندهی شده است، برای ارائه هنرمندان انفرادی و دوگانه است. گالری ترن، از ناسائو، باهاما، سه تابلوی Kachelle Knowles را به قیمت 5000 دلار و دو نقاشی Gio Swaby را به قیمت 18000 دلار تا پایان روز فروخت.

گالری برزیلی نارا روسلر، که فضایی در چلسی نیز دارد، تا پایان روز آثاری از جمله یک نقاشی آبراهام پالاتنیک را به قیمت 60000 دلار و یک مجسمه برجسته Marco A. Castillo ساخته شده از تخته موزه را به قیمت 50000 دلار به فروش رساند.

نمای نصب نمایشگر Southern Guild در نمایشگاه Armory، نیویورک، 2026. صنف جنوب

مدیر تسلیحات، کیلا مک میلان، فکر می‌کند که تاریخ بعدی به بخش تجاری نیز کمک کرده است. او گفت که کلکسیونرها از تعطیلات تابستانی بازگشته اند و گفتگو با گالری ها قبل از نمایشگاه "امسال کمی عمدی تر" احساس می شد. حتی هنوز، او آرموری را "یک شروع فصل" می داند.

اما سوال جالب‌تر این است که Armory در یک سلسله مراتب شلوغ نمایشگاه‌ها کجا قرار می‌گیرد. نسخه امسال تقریبا 230 گالری را گرد هم می‌آورد، تقریبا همان تعداد گالری‌های سال گذشته، اما بخش قابل توجهی از نمایشگاه به فروشندگان جوان‌تر و ارائه‌های انفرادی اختصاص دارد: ارائه‌ها به 55 گالری افزایش یافته است، در حالی که تعداد گالری‌های انفرادی به 25 گالری رسیده است.

برای لارا بیورک، مشاور هنری کهنه کار نیویورک، این تکامل ممکن است نقطه اصلی باشد. او گفت که Armory شش تا هشت سال گذشته را صرف «تلاش برای بازیابی جایگاه و جایگاه خود در نمایشگاه و بازار هنر نیویورک» کرده است، زیرا در طول مسیر از مکان‌ها، تاریخ‌ها و غرفه‌داران می‌گذرد. خرید فریز در ابتدا او را شگفت زده کرد. از یک طرف، او گفت، دیگر نمایشگاه نیویورک، شعار سازمان، نیست. از سوی دیگر، او گفت، ممکن است این همان چیزی باشد که چشم انداز منصفانه به آن نیاز دارد. او گفت: «آنها از هنرمندان و گالری‌های متمایل به قیمت پایین‌تر و با چیپ قرمز بیشتر سرمایه‌گذاری می‌کنند.

"شاید این همان چیزی باشد که بازار هنر به آن نیاز دارد."

مک میلان استراتژی را تا حدودی متفاوت توصیف می‌کند، اما به ایده‌ای مشابه می‌رسد: ارزش Armory ممکن است در رقابت رودررو با بزرگترین نمایشگاه‌های بازار کمتر از ارائه چیزی باشد که آنها ندارند. او با اشاره به گسترش بخش گالری جوان و سرپرستی بخش های Focus و Platform، گفت: "این نمایشگاه همیشه در مورد کشف بوده است." او گفت که حتی فروشندگان معتبر نیز می توانند از Armory برای معرفی یک هنرمند به نیویورک یا ارائه نمایشی استفاده کنند که "ممکن است در نمایشگاه دیگری اولویت نداشته باشد."

بیورک آن را واضح‌تر بیان کرد: «در بازاری که بازارها و لایه‌های زیادی دارد، در واقع جا برای همه وجود دارد».

سرخوردگی گریس هارتیگان (1945) در غرفه خانه هنر Gazelli به نمایش درآمده است. با حسن نیت از Estate of Grace Hartigan و Gazelli Art House

شان کلی که گالری‌اش تا اوایل بعدازظهر شش اثر را فروخت، توضیح ساده‌تری برای مکان نمایشگاه در نیویورک داشت. کلی گفت: «این شروع فصل ماست. همه می خواهند به آن برگردند. او افزود، آنچه مهم بود این بود که "مردم پول خرج می کنند، آنها در اینجا هستند و این کار را انجام می دهند. برای من، نمایشگاه برای همین است."

و مشتریان در غرفه او خرج می کردند. این گالری تابلوی رنگ روغن بزرگ جاناینا تشاپه یعنی چیدن گل‌ها بی‌صدا را به قیمت ۱۷۰ هزار دلار و اثر مرمر و گچ سام مویر، شماره جادویی را به قیمت ۱۲۵ هزار دلار فروخت. آثار دیگری از لوران گراسو به قیمت 60 هزار یورو، خوزه داویلا با 65 هزار دلار و ماگدیل گارسیا آلمانزا و لیندسی آدامز به قیمت هر کدام 28 هزار دلار بود.

خانه هنر Gazelli که در آذربایجان تأسیس شد و همین هفته با گالری 10000 فوت مربعی در محل چلسی که قبلا مارلبورو بود به نیویورک گسترش یافت، برای دومین بار در نمایشگاه اسلحه سازی شرکت می کند. در پیشنهاد، شاید بلندپروازانه ترین آنها برای نمایش اسلحه، نقاشی های آلیس بابر، نقاش اکسپرسیونیست انتزاعی و میدان رنگ، با قیمت 200000 دلار است. بوم های همکار Ab-Exer Grace Hartigan از 130000 دلار شروع می شود.

(ناامیدی او در سال 1945 دارای یک امضای جعلی به نام «یاخنز» است که هنرمند آن را پذیرفت تا آثارش را به عنوان یک هنرمند مرد به نمایش بگذارد.) تا ساعت 3:30 بعد از ظهر، گالری یک لیلی فنیشل بزرگ تاریخی را که گالری اخیرا شروع به نمایندگی از املاکش کرده بود، به یک موزه خصوصی بزرگ اروپایی به قیمت 00020 دلار فروخت.

در جاهای دیگر، اعداد کمتر بود، اما سرعت می‌توانست بسیار سریع‌تر باشد. A Hug From the Art World غرفه‌اش از نقاشی‌های کامیل فیشل را پیش از ظهر با قیمت‌های بین ۱۸ تا ۲۴ هزار دلار فروخته بود. بوم‌های رنگارنگ و گرافیکی، پر از فیگورهای زنانه دراز که در پس زمینه‌های اشباع شده خم می‌شوند و می‌پیچند، از سری جدید فیشل به نام «خم شدن به عقب» آمده‌اند.

فیشل قبلا یک گرم کردن غیرعادی پر زرق و برق در نمایشگاه دریافت کرده بود. دو شب قبل، گالری میزبان پیش نمایش Zero Bond با حضور افرادی مانند کارل-آنتونی تاونز، جورج کاندو، رشید جانسون، کیگان-مایکل کی، گیل کینگ، و شریک او، مایکل روبین، بنیانگذار Fanatics و یک مجموعه دار برجسته بود.

عکس The Auctioneer را در غرفه Dimin’s Armory Show نصب کنید.

در همین حال، Gavlak شش فروش را بین 150000 تا 200000 دلار گزارش کرد. آنها شامل تاج گذاری ترکیبی لیتا آلبوکرکی به قیمت بین 85000 تا 120000 دلار بودند. عکس مرلین مینتر Dazed بین 30000 تا 50000 دلار. و تی.جی. رقص شبانه Taglioni's Wilcox بین 30000 تا 35000 دلار. دو نقاشی از جسیکا کانن در مجموع بین 40 تا 60 هزار دلار فروخته شد، در حالی که یک نقاشی از الکسیس تپلین بین 18 تا 20 هزار دلار فروخته شد.

در Dimin، معاملات کوچکتر بود، و مسلما بیشتر گویای وسعتی بود که مک میلان، کارگردان نمایش اسلحه خانه، درباره آن صحبت می کرد. این گالری چهار نقاشی از کلی ونس را به قیمت بین 14000 تا 20000 دلار به همراه یک اثر تاج پوسسه به قیمت 3500 دلار و مجسمه سرامیکی میشل ایم The Auctioneer، بت (یا تجسم) Sotheby’s eigmatic it-girl,80$ فروخت. در حالی که کائو ممکن است بسیاری از آثاری را که در حال حاضر در مرکز جاویتس به نمایش گذاشته شده است به حراج نگذارد، به نظر می‌رسد که نمایش اسلحه‌خانه به این واقعیت اعتماد دارد که شاید روزی این کار را انجام دهد.