وقتی پخش کننده ها دنبال ورزش های زنده می روند، اختلال بیشتری در بازار در پیش است

مدتی است که مردم پیش‌بینی می‌کردند که فقط یک مسئله زمان است که پلتفرم‌های بزرگ استریم در مورد اختلال در بازار پرسود ورزش زنده جدی بگیرند. تا همین اواخر، به نظر می رسید که آنها بیشتر به رویدادهای خیمه شب بازی یکباره علاقه مند بودند تا مجوزهای طولانی مدت. اکنون در حال تغییر است.

هفته گذشته، نتفلیکس اعلام کرد که حقوق تمام 104 بازی جام جهانی 2030 اسپانیا را خریداری کرده است، که میزبان مشترک این مسابقات با پرتغال و مراکش است. قیمت اعلام نشد طبق گزارش ها، RTVE، پخش عمومی اسپانیا، 55 میلیون یورو برای مسابقات تابستان امسال پرداخت کرده است. نتفلیکس در حال حاضر حقوق آمریکای شمالی را برای دو جام جهانی بعدی زنان در اختیار دارد، و در میان گروهی از استریمرها است که آماده می‌شوند تا با فاکس برای حقوق ایالات متحده در مسابقات مردان ۲۰۳۰ و ۲۰۳۴ مقابله کنند، بسته‌ای که فیفا امیدوار است به قیمت ۴ میلیارد دلار برسد.

مدیران نتفلیکس سال‌ها برای توضیح اینکه چرا به ورزش نیاز ندارند توضیح دادند. اولین حملات زنده آنها عمدا چشم نواز بود: مبارزه بازگشت مایک تایسون در اینجا، چند بازی NFL در روز کریسمس در آنجا. سپس یک قرارداد 10 ساله 5 میلیارد دلاری برای کشتی WWE، بخشی از لیگ برتر بیسبال و اکنون بزرگترین تورنمنت فوتبال روی کره زمین در یکی از بازارهای اصلی آن (اسپانیا دارای عناوین جام جهانی مردان و زنان) بود.

چرا تغییر دل؟ تا حدودی به این دلیل که نتفلیکس و رقبای آن از رشد آسان در بازارهای بالغ محروم شده اند. حفظ مشترکین موجود به اندازه یافتن مشترکین جدید مهم است و ورزش مطمئن ترین پادزهر برای ریزش است. افرادی که یک درام پرخوری می کنند، اغلب پس از پایان آن، آن را لغو می کنند، اما افرادی که یک تیم را دنبال می کنند، تمایل دارند تا کل فصل را بمانند.

سپس تبلیغات وجود دارد. اکنون هر پخش کننده بزرگی تبلیغاتی را ارائه می دهد که دارای سطح ارزان تری است و تبلیغ کنندگان برای تماشاگرانی که به طور همزمان به صورت زنده تماشا می کنند، حق بیمه پرداخت می کنند. ورزش تقریبا تنها برنامه‌نویسی است که دیگر آن را ارائه می‌کند. طعنه آمیز این است که پخش کننده ها بیش از هرکسی عادت تماشای دسته جمعی و برنامه ریزی شده را ترک کردند. اکنون برای بازخرید آن هزینه های زیادی می کنند.

تماشای لیگ برتر در ایرلند یک تجارت بسیار پرهزینه است

اقتصاد حقوق ورزشی توضیح می دهد که چرا قیمت به طور غیرقابل افزایشی ادامه می دهد. یک لیگ یا فدراسیون چیزی را می فروشد که توسط یک تازه وارد قابل تکرار نیست (هرچقدر هم که سعودی ها تلاش کنند). حقوق بر اساس قلمرو، بسته بندی و پلت فرم برای به حداکثر رساندن تعداد پیشنهاد دهندگان حک می شود. آن مناقصه گران به قدری به ملک نیاز دارند که بابت آن بیش از حد پول می پردازند. مدل تلویزیون پولی که Sky در دهه 1990 در سراسر لیگ برتر ایجاد کرد، اصل ورزش را به عنوان لنگر نگه داشتن یک بسته گران قیمت در کنار هم ایجاد کرد.

حالا بسته در حال ساییدگی است. طبق گزارش Ampere Analysis، سرویس های استریم امسال حدود 14.2 میلیارد دلار برای حقوق ورزشی هزینه خواهند کرد. آمازون از DAZN به عنوان بزرگترین خرج کننده پیشی گرفته است و پلتفرم های سرگرمی عمومی مانند آمازون، نتفلیکس، دیزنی پلاس، اپل و پارامونت پلاس اکنون 44 درصد از کل را به خود اختصاص داده اند که نسبت به سال گذشته 31 درصد افزایش یافته است. مزیت آنها نسبت به متخصصی مانند DAZN، که میلیاردها دلار را در کسب و توزیع حقوق در سراسر اروپا و ژاپن از دست داده است، این است که ورزش نیازی به پرداخت هزینه ندارد. فقط باید اشتراک گسترده تر را چسبناک تر کند.

و یک پلت فرم جهانی می تواند هزینه را بین صدها میلیون مشتری تقسیم کند.

اما قرارداد اسپانیایی نیز محدودیت های انحصاری را نشان می دهد. نتفلیکس هر روز یک مسابقه را رایگان برای تماشا می کند و بسته ای را به یک کانال رایگان که شامل همه بازی های اسپانیا، هم نیمه نهایی و هم فینال است، مجوز فرعی می دهد. فینال امسال در نیوجرسی میانگین تماشاگران اسپانیایی بیش از 15 میلیون نفر را به خود جلب کرد. هیچ حامی مالی نمی‌خواهد از تماشاگرانی در این مقیاس چشم پوشی کند و فیفا نیز این کار را نمی‌کند.

قانون هم اجازه نمی دهد. بر اساس قوانین رسانه‌های سمعی و بصری اتحادیه اروپا، کشورهای عضو می‌توانند فهرست‌هایی از رویدادهایی تهیه کنند که برای جامعه آنقدر مهم هستند که باید در تلویزیون رایگان در دسترس باشند. قانون سمعی و بصری 2022 اسپانیا شامل نیمه نهایی و فینال جام جهانی است. بنابراین قرارداد نتفلیکس این تعهد را به رسمیت می شناسد.

ایرلند نسخه خاص خود را از این قوانین دارد. بر اساس بخش 162 قانون پخش 2009، رویدادهای تعیین شده شامل فینال های فوتبال سراسر ایرلند و پرتاب پرتاب، بازی های ایرلند در جام جهانی و قهرمانی اروپا به همراه بازی های افتتاحیه، نیمه نهایی و فینال هر دو تورنمنت است. برای واجد شرایط بودن، یک پخش کننده باید یک سرویس رایگان ارائه دهد که به بیش از 90 درصد جمعیت برسد. این لیست‌ها برای متوقف کردن روپرت مرداک از قرار دادن لحظات مشترک ملی در پشت دیوار طراحی شده‌اند.

اینکه آیا آن‌ها برای دوره‌ای مناسب هستند که پیشنهاد دهنده یک استریمر جهانی است، احتمالا یکی با سطح رایگان خودش، سؤالی است که نمی‌توان برای همیشه از آن اجتناب کرد.

طرفداران فوتبال ایرلندی در حال حاضر اثرات چندپارگی را احساس می کنند. از سال آینده، هرکسی که بخواهد هر بازی لیگ قهرمانان را دنبال کند، به RTÉ، Premier Sports، Sky، Amazon Prime Video و Paramount+ نیاز دارد که بخش عمده حقوق بریتانیا را از TNT Sports گرفته است. RTÉ اولین انتخاب شب چهارشنبه خود را حفظ کرده است، اما اکنون یکی از مستاجرها در میان بسیاری از افراد است. در بازی‌های گالیک، GAAGO نشان داده است که بینندگان با چه سرعتی تطابق‌هایی را که پیش از این بدیهی می‌دانستند، می‌توانند به پشت یک دیوار پرداخت کنند و در هنگام انجام اشیاء عمومی با چه صدایی پر سر و صدا می‌شوند. البته همه اینها خبر خوشایند فروشندگان جعبه های پرت است.

تماشای زنده ورزش را در یک مکان آسان‌تر کنید و باکس‌های مضطرب را کنار خواهید گذاشت

ورزش رایگان در ایرلند از بین نمی رود. فهرست تعیین‌شده به‌عنوان یک حفاظت باقی می‌ماند، و RTÉ هنوز هم دامنه‌ای دارد که دارندگان حقوق و حامیان مالی برای آن ارزش قائل هستند. اما جنگ مناقصه جدید حساب را تغییر می دهد. پخش‌کننده‌ها بزرگ‌تر، غنی‌تر و تمرکز استراتژیک‌تر از شرکت‌های ماهواره‌ای هستند و دیگر راضی نیستند که ورزش زنده را به‌عنوان یک چیز اضافی اختیاری ببینند.