وقتی Aها عادی جدید هستند، یک دیپلم چه اندازه می گیرد

درخواست‌های تصمیم‌گیری زودهنگام در پاییز امسال منتشر می‌شوند، اکثر آنها تا اواسط نوامبر موعد مقرر می‌شوند، و خانواده‌هایی که آنها را ارسال می‌کنند، متعهد به پرداخت صورت‌حساب بسیار بزرگی هستند. چیزی که در پایان چهار سال دریافت می کنند، ریز نمرات و دیپلم است، و منصفانه است که بپرسیم آن دو سند اکنون چه گزارشی دارند. دو موضوع به این سوال پاسخ می دهد و در جهت مخالف هم حرکت می کنند. اولین مورد نمرات است. استوارت روستاکزر و کریستوفر هیلی سوابق نمره‌دهی را از کالج‌ها و دانشگاه‌های آمریکا به سال ۱۹۴۰ جمع‌آوری کردند.

در سال 1960، آن‌ها دریافتند که C رایج‌ترین درجه در کشور بود و D و F با هم از A بیشتر بودند. در آخرین داده‌های آنها، از اواخر دهه 2000، A رایج‌ترین درجه بود، در حدود 43 درصد از کل نمرات حروف. این 28 درصد بیشتر از سال 1960 است، به این معنی که A سهم خود را تقریبا سه برابر کرده است. گزینشی ترین مدارس از همه دورتر شده اند. بر اساس شمارش خود هاروارد، A 24 درصد از کل نمرات اعطا شده در سال 2005، 40 درصد در سال 2015 و 60 درصد در سال 2025 را تشکیل می‌دهد. پرینستون سعی کرد این رتبه را حفظ کند.

در سال 2004 به همه بخش‌ها دستور داد که نمرات A-range را تا کمتر از 35 درصد نگه دارند. ده سال بعد، اعضای هیئت علمی آن، پس از سال‌ها شکایت دانش‌آموزان مبنی بر آسیب رساندن به متقاضیان مدارس بدون چنین محدودیتی، این محدودیت را لغو کردند. بررسی خود پرینستون هیچ آسیب قابل اندازه گیری پیدا نکرد، اما این برداشت کافی بود. هنگامی که اکثر مدارس تورم می کنند، مدرسه ای که صادقانه نمره می دهد به نظر می رسد که فارغ التحصیلان خود را جریمه می کند و مؤسسات کمی این هزینه را برای مدت طولانی متحمل خواهند شد.

هاروارد در آستانه آزمایش این موضوع است: در ماه مه، اعضای هیئت علمی آن با 458 رای موافق به 201 رای دادند تا A را به 20 درصد از ثبت نام هر دوره به اضافه 4 دانشجو محدود کند، که از پاییز 2027 شروع می شود. موضوع دوم تلاش است، و سقوط کرد. فیلیپ بابکوک و میندی مارکس نیم قرن نظرسنجی استفاده از زمان را جمع آوری کردند. دانشجویان تمام وقت در سال 1961 حدود 40 ساعت در هفته را به کلاس و مطالعه اختصاص دادند. تا سال 2003، این رقم حدود 27 ساعت بود. نویسندگان این کاهش را به طور گسترده دریافتند و به راحتی توسط دانشجویانی که بیشتر کار می کنند، انتخاب رشته های مختلف یا تغییر در افرادی که ثبت نام می کنند توضیح داده نمی شود.

طی همان دهه‌هایی که A تقریبا سه برابر شد، کار پشت آن حدود یک سوم کاهش یافت. آزمون‌های مستقیم یادگیری، بازه کوتاه‌تری را پوشش می‌دهند، اما به همان روش اشاره می‌کنند. ریچارد آروم و جوسیپا روکسا در سال‌های 2005، 2007 و 2009، دانشجویان بیش از دوجین کالج چهار ساله را دنبال کردند. پس از چهار سال، 36 درصد پیشرفت قابل‌توجهی نشان ندادند. این یک گروه در یک دهه است، نه یک روند 50 ساله. با این حال، برای هر کسی که با این استدلال که دانش‌آموزان به سادگی بهتر شده‌اند، از رکورد نمره‌دهی دفاع می‌کند، این نتیجه اشتباه است.

اگر A سال 2008 نسبت به A سال 1960 یادگیری بیشتری را نشان می داد، دانش آموزان باید بیشتر کار می کردند و بهتر تست می کردند. آن‌ها کمتر کار می‌کردند و بیش از یک سوم آزمون‌های دانشگاهی را در مورد جایی که شروع کردند به پایان رساندند. عواقب آن فراتر از دانشگاه است، زیرا یک نمره یک اطلاعات است، و همچنین یک مدرک. برایان کاپلان و سایر اقتصاددانانی که در رشته سیگنالینگ مطالعه می‌کنند، استدلال می‌کنند که بیشتر ارزش مدرک از آنچه به کارفرما درباره دارنده می‌گوید ناشی می‌شود: اینکه او به طور منطقی قادر، وظیفه‌شناس و مایل است کاری را که شروع می‌کند به پایان برساند.

چنین سیگنالی فقط زمانی ارزش دارد که کمیاب باشد. وقتی تعداد کمی از افراد مدرک داشتند و معدل کمی A بود، هر دو چیزی به کارفرما می گفتند. وقتی تقریبا همه می توانند سیگنال را ارسال کنند، مرتب کردن هر کسی متوقف می شود و آنچه کارفرما می خواند نویز است. کارفرمایان به روشی که هر خریدار اطلاعات پاسخ می دهد پاسخ می دهند. آنها برای مشاغلی که اکثر دارندگان فعلی بدون مدرک انجام می‌دهند، مدرک لیسانس می‌خواهند، و به سایر پروکسی‌ها مانند اعتبار مدرسه یا ارتباط شخصی تکیه می‌کنند.

هر دانش‌آموزی که مدرک تحصیلی را می‌خرد، برای خودش معقولانه عمل می‌کند، اما در مجموع، کل جمعیت برای سیگنالی که کمتر می‌گوید، هزینه بیشتری می‌پردازند و هیچ‌کس جلوتر نمی‌آید. هیچ یک از اینها مستلزم استاندارد نمره دهی فدرال یا برنامه درسی اجباری نیست. مدرک چهار ساله حداقل سه چیز متفاوت را در بر می گیرد. یکی مهارت واقعی است که می تواند با برنامه های کوتاه تر و دقیق تر در زمینه های خاص ارائه شود. یکی دیگر از سیگنال ها است که می تواند توسط گواهی های قابل حمل که کارفرمایان برای خودشان ارزیابی می کنند، ارائه شود.

سوم، چند سال بزرگ شدن است که کارآموزی، خدمت و کار نیز می تواند آن را فراهم کند. این بسته به این دلیل زنده می ماند که بیشتر کمک های دانشجویی فدرال به آن متصل است و مؤسساتی که آن را می فروشند انگیزه ای برای نگه داشتن قطعات در کنار هم دارند. یارانه ای را که به بسته نرم افزاری کمک می کند بردارید، بگذارید قطعات به تنهایی رقابت کنند، و دیپلم باید دوباره شروع به اندازه گیری چیزی کند وگرنه مشتریان خود را از دست می دهد. خانواده هایی که در پاییز امسال چک می نویسند، هزینه گزافی را برای ریز نمرات می پردازند که در آن نمره بالاتر به نمره عادی تبدیل شده است.

آنها سزاوار این هستند که بدانند چه چیزی می خرند. جفری جانیک نویسنده «دانشگاه برای همه: یک فاجعه اجتماعی» است.