وقت گریه از ته دل است: چرا لیام گالاگر درباره فونتینز دی‌سی در اشتباه است

لیام گلگر همیشه حرف‌های زیادی می‌زند، اما آخرین نظرش دیگر از این اشتباه‌تر نمی‌توانست باشد.تور «Live ’27» گروه اویسیس ماه گذشته اعلام شد؛ پس از حدس و گمان‌های فراوان و در ادامه تور بسیار موفق «Live ‘25» این گروه بریت‌پاپ. به دلیل تقاضای سرسام‌آور، این تور تازه که تاریخ‌هایی در سراسر اروپا را در بر می‌گیرد، به ۴۲ اجرا گسترش یافته و حالا همه بلیت‌هایش فروخته شده است.تا این لحظه تنها ریچارد اشکرفت به عنوان اجرای پشتیبان برای کنسرت‌های پیشِ رو تایید شده و یک گروه را هم می‌شناسیم که قطعا همراهشان نخواهد بود... لیام گلگر، خواننده پرحرف اویسیس، گفته است گروه ایرلندی فونتینز دی.سی «آن‌قدرها خوب نیست» که در تور «Live ‘27» پیش از گروه اویسیس روی صحنه برود و افزوده که آنها «اصلا آهنگی برای اجرا ندارند».با حفظ احترام برای گلگر که خودش را، طبق معرفی‌اش در اکس، «آیکون راستا خدایی، افسانه، پیامبر کتاب مقدس حاضر در همه جا» می‌نامد، باید گفت این اظهار نظر چیزی جز یک مشت یاوه داغ نیست.نخست از همه، می‌توان گفت فونتینز دی.سی احتمالا بزرگ‌ترین گروه فعالی است که این روزها ضبط می‌کند و تور می‌رود. ادعای جسورانه‌ای است، اما شواهد را در نظر بگیرید...از نخستین آلبومشان «Dogrel» در ۲۰۱۹ تاکنون، گریـان چتن و گروه پست‌پانک همراهش با سرعتی تقریبا بی‌سابقه پیوسته قدرتمندتر شده‌اند. در فاصله تنها هشت سال، پنج آلبوم منتشر کرده‌اند که هر کدام از قبلی بهتر بوده و نشان می‌دهد با گروهی روبه‌رو هستیم که حاضر نیست بر افتخارات گذشته‌اش تکیه کند و مدام صدای خود را جلو می‌برد.سومین آلبومشان، «Skinty Fia» در سال ۲۰۲۲، این احساس را ایجاد کرد که گروه به اوج رسیده و سه‌گانه‌ای را تکمیل کرده که بیشتر گروه‌های امروزی را از حسادت سبز می‌کند. اما بعد نوبت «Romance» در ۲۰۲۴ رسید؛ آلبومی که ما در فهرست بهترین آلبوم‌های سالمان آن را «نوعی تقدیس» و تاییدی دانستیم بر این که آنها، بی‌هیچ تردیدی، «از هیجان‌انگیزترین گروه‌های مدرن حال حاضر» هستند.این ارزیابی در اجراهای زنده اخیرشان تایید شد؛ گروه نه تنها روی صحنه همه چیز را تمام و کمال ارائه کرد، بلکه نشان داد که از دفاع از باورهایش ابایی ندارد؛ برخلاف برخی خوانندگان شیرین‌مزه‌ای که فقط به درد ترانه اولین رقص در عروسی‌های بانمک و بی‌خطر می‌خورند. به نظر می‌رسید دیگر امکان ندارد از «Romance» فراتر بروند و ناگزیر باید افتی هرچند کوچک را تجربه کنند... اما فونتینز دی.سی بار دیگر با انتشار پنجمین آلبوم بلند خود جمعه گذشته (۱۶ اکتبر) همه انتظارات را پشت سر گذاشت. «Dopamine Chamber» آلبومی تیره، مغموم و سینمایی است که جایگاهشان را به عنوان بهترین گروه نسلشان تثبیت می‌کند. آنها به سمت استفاده بیشتر از سینت رفته‌اند و بسیاری قطعه‌ها مثل تک‌آهنگ پیشرو «Marianne» و قطعه شاخص آلبوم «Mimesis» یادآور دیپش مود است. مرجع دیگر در سراسر آلبوم «The Cure» است؛ ریف‌های «Happy For You» و «You Miss Me» سبک نوازندگی رابرت اسمیت را به یاد می‌آورند.فارغ از این اشاره‌ها، به شایستگی باید گفت «Dopamine Chamber» هرگز چنین نیست که برای الهام گرفتن بر گذشته تکیه کرده باشد و همیشه صدایی کاملا متعلق به فونتینز دارد. ترانه‌سرایی و خوانندگی خیره‌کننده چتن بار دیگر ثابت می‌کند او خواننده‌ای مسحورکننده در صدر گروه است؛ کسی که در این آلبوم تازه شنونده را دعوت می‌کند به جای پناه گرفتن در خوش‌بینی کور، نیروی خود را در رویارویی با تاریکی نهفته در دل زمانه تیره‌ای که در آن زندگی می‌کنیم پیدا کند.در یک کلام، «Dopamine Chamber» تلاشی شگفت‌انگیز است؛ چیزی که چندان از جایگاه شاهکار فاصله ندارد، و لیام گلگر بهتر است پیش از آنکه آنها را به باد انتقاد بگیرد، واقعا به آهنگ‌هایی که فونتینز دی.سی در چنته دارد گوش بدهد. هیچ گروه مدرنی به سطح کیفی تولید آنها نرسیده است و وقتی این کارنامه پنج‌از‌پنج را کنار دیسکوگرافی اویسیس می‌گذارید، به دشواری می‌توان به نتیجه‌ای جز این رسید که نظر تازه گلگر، بی‌پرده، کاملا بی‌اعتبار و از مد افتاده است.هیچ‌کس انکار نمی‌کند که اویسیس در قلب موج بریت‌پاپ بود و به شکل‌دهی به صدای دهه ۹۰ برای یک نسل کمک کرد. اما آثارشان در مقایسه با کار فونتینز دی.سی به‌وضوح کم‌رمق‌تر است. قبول، «Definitely Maybe» (آلبومی که در بخش فرهنگ یورونیوز بیش از حد ستوده‌شده ارزیابی شد) و «(What’s The Story) Morning Glory?» کلاسیک به حساب می‌آیند، اما اویسیس از ۱۹۹۸ و «The Masterplan» تاکنون آلبوم منسجمی منتشر نکرده است. آخرین تلاششان تا کنون، «Dig Out Your Soul» در ۲۰۰۸، چندان راضی‌کننده نبود و ظاهرا هیچ برنامه جدی‌ای برای بازگشت به استودیو در آینده نزدیک وجود ندارد؛ فقط تور رفتن و اجرای آهنگ‌های محبوب قدیمی.خودِ این کار ایرادی ندارد و هدف، روبه‌رو قرار دادن دو گروه با هم نیست؛ بلکه تاکید بر این است که باید احترام لازم گذاشته شود. پس ماجرای حرف‌های گلگر چیست؟ شاید ریشه‌اش به مصاحبه‌ای در ۲۰۲۴ با استودیو بروسل برگردد؛ جایی که کارلوس اوکانل، گیتاریست فونتینز، گفته بود که «اصلا برایم مهم نیست» اویسیس دوباره دور هم جمع شود. همان زمان، کانر دیگان سوم، نوازنده باس، افزوده بود: «راستش من هم هیجان‌زده نیستم. احساس می‌کنم در دوره قبلی، مثل دهه ۲۰۱۰، گیر کرده‌ایم و آن‌قدر در نوستالژی فرو می‌رویم که فراموش می‌کنیم چیزهای تازه خلق کنیم.»لیام گلگر در پاسخ گفته بود: «بیخیال آن بچه‌های لوس؛ من حتی روودی‌هایی دیده‌ام که بهتر لباس پوشیده‌اند.» حتما، لیام. اما فارغ از این که این جملات بیشتر شبیه قهر و قهرکردن یک کودک بزرگ‌سال است، همان «بچه‌های لوس» مدام ثابت می‌کنند که آینده از آن آنهاست. آنها برای فروش بلیت صرفا به نوستالژی تکیه نمی‌کنند. «Dopamine Chamber» فقط نشان می‌دهد اویسیس باید خوش‌شانس باشد که گروهی در حد و اندازه فونتینز را به عنوان اجرای آغازین روی صحنه داشته باشد. همان‌طور که بودی.آلبوم «Dopamine Chamber» اکنون منتشر شده است.