ویتامین رایج در کارآزمایی پیش از لوسمی نتایج شگفت انگیزی را نشان می دهد

بر اساس یک کارآزمایی بالینی که نتایج دلگرم کننده ای به دست آورد، یک دوز روزانه ویتامین C ممکن است به افراد مبتلا به شرایط خونی پیش سرطانی یا سرطان خون در مراحل اولیه کمک کند.

این مطالعه، فاز 2 EVITA، دنباله‌ای از کارآزمایی EVITA از سال 2016، شامل 109 بیمار مبتلا به سیتوپنی کلونال با اهمیت نامشخص (CCUS)، یک بیماری خونی پیش سرطانی، یا سندرم میلودیسپلاستیک (MDS)، یک اختلال خونی که می‌تواند به سرطان خون حاد سرطان خون (AML) تبدیل شود.

محققان به طور تصادفی شرکت کنندگان را به مصرف روزانه 1000 میلی گرم ویتامین C خوراکی به مدت 12 ماه یا دارونمای بدون ویتامین C اختصاص دادند. نه بیماران و نه کارکنان بالینی تا پایان مطالعه نمی دانستند چه کسی مکمل را دریافت کرده است. هیچ یک از شرکت کنندگان در طول کارآزمایی تحت درمان سرطان نبودند.

نویسندگان خاطرنشان کردند که بیش از نیمی از شرکت کنندگان در ابتدای مطالعه سطوح ناکافی ویتامین C داشتند. در میان افرادی که مکمل دریافت کردند، سطح ویتامین C خون به حالت عادی بازگشت.

بیمارانی که ویتامین C مصرف می کردند نیز عوارض جانبی کمتری را در طول مطالعه و دوره پیگیری آن تجربه کردند. محققان علاوه بر این، تغییراتی را در برخی از سیتوکین‌ها، مولکول‌هایی که به سلول‌ها کمک می‌کنند، از جمله سلول‌های ایمنی، مشاهده کردند. این تغییرات با پیامدهای مطلوب تری همراه بود و ممکن است به تأثیراتی بر فرآیندهای التهابی دخیل در رشد و پیشرفت سلول های خونی غیرطبیعی اشاره کند.

Kirsten Grønbæk، هماتولوژیست و استاد دانشگاه کپنهاگ که رهبری این مطالعه را بر عهده داشت، به نیوزویک گفت: «در کارآزمایی ما، می‌بینیم که ویتامین C با تغییر در سیگنال‌های التهابی که با نتیجه بهتر همسو می‌شود، ارتباط دارد. با این حال، او افزود که محققان بر این باورند که عوامل متعددی احتمالا در یافته‌ها نقش دارند.

یکی از دلگرم‌کننده‌ترین نتایج از تحلیل اکتشافی بقا به دست آمد. در یک تجزیه و تحلیل اکتشافی، شرکت‌کنندگانی که ویتامین C دریافت کردند، پس از تقریبا سه سال پیگیری نسبت به افرادی که دارونما دریافت کردند، به‌طور قابل‌توجهی بیشتر زنده بودند.

با این حال، به گفته محققان، ویتامین C به طور قابل توجهی رشد سلول های غیر طبیعی خون را کاهش نداد. این کارآزمایی همچنین ثابت نکرد که این مکمل از سرطان خون جلوگیری می کند یا به طور قطعی بقا را بهبود می بخشد.

گرونبک گفت: «نکته مهم، ما تفاوت قابل توجهی در ویژگی های پایه بین شرکت کنندگان در گروه دارونما در مقایسه با گروه ویتامین C مشاهده نکردیم.

این یافته ها بر اساس تحقیقات در مورد نقش ویتامین C در تنظیم فعالیت ژن و رشد طبیعی سلول است. دانشمندان به خصوص به رابطه آن با TET2 علاقه مند هستند، آنزیمی که به تنظیم ژن ها و حفظ عملکرد طبیعی سلولی کمک می کند. جهش‌های مؤثر بر TET2 اغلب در لوسمی و اختلالات خونی مرتبط یافت می‌شوند. ویتامین C از فعالیت TET2 پشتیبانی می کند و این سوال را مطرح می کند که آیا مکمل می تواند به بازیابی تنظیم ژن طبیعی در سلول های خونی در معرض خطر سرطانی شدن کمک کند.

کارآزمایی EVITA مشخص نکرد که آیا این مکانیسم نتایج مشاهده شده را توضیح می دهد یا خیر.

دکتر لوسی هوپر، پزشک عمومی خصوصی و یکی از بنیانگذاران Coyne Medical که در این تحقیق شرکت نداشت، گفت که توضیح بیولوژیکی قابل قبولی برای نتایج وجود دارد زیرا ویتامین C به عنوان یک کوفاکتور مهم برای TET2 عمل می کند، که اغلب در اختلالات خونی میلوئیدی و سرطان مختل می شود.

وی خاطرنشان کرد: مطالعات قبلی نشان داده اند که کمبود ویتامین C می تواند فعالیت آنزیم TET را مختل کند، در حالی که بازیابی ویتامین C می تواند عملکرد آن را بهبود بخشد و تکثیر غیر طبیعی سلول های خونی را سرکوب کند.

او گفت: "با این حال، این یک کارآزمایی نسبتا کوچک بود. اگرچه 109 بیمار انتخاب شدند، اما تنها 44 بیمار 12 ماه کامل درمان ویتامین C را به پایان رساندند. نکته مهم این است که این کارآزمایی به نقطه پایانی اولیه خود که نشان دادن کاهش رشد کلون های غیرطبیعی سلول های خونی بود، نرسید."

"محققان بهبودی در بقا پیدا کردند که مطمئنا جالب است، اما این یک یافته اکتشافی بود و نه نتیجه اولیه که مطالعه برای بررسی طراحی شده بود. بنابراین فکر می کنم این نتایج به اندازه کافی دلگرم کننده هستند تا تحقیقات بیشتر را توجیه کنند، اما ما باید مراقب باشیم که بیش از حد آنها را تفسیر نکنیم."

این مطالعه در چهار بیمارستان در دانمارک و ایالات متحده توسط یک تیم تحقیقاتی بین المللی به سرپرستی پروفسور Grønbæk انجام شد. نتایج آن در مجله American Cancer Society، Cancer منتشر شد.

محققان این یافته ها را گامی بالقوه به سوی رهگیری سرطان می دانند، رویکردی که هدف آن مداخله قبل از ایجاد سرطان است. برای بیماران مبتلا به شرایط خونی پیش سرطانی، که اغلب برای علائم پیشرفت بیماری تحت نظر هستند، چنین رویکردی در نهایت می تواند راه دیگری برای مراقبت ارائه دهد.

با این حال، این تیم تاکید می کند که مطالعات بزرگتر مورد نیاز است. یک کارآزمایی بالینی فاز 3 برای تعیین اینکه آیا ویتامین C به طور قابل اعتمادی نتایج بیماران را بهبود می بخشد ضروری است.

گرونبک گفت که آماده سازی برای چنین مطالعه ای در حال حاضر در حال انجام است و محققان امیدوارند فاز 3 آزمایشی را در اوایل سال 2027 راه اندازی کنند، در حالی که مکانیسم های بیولوژیکی را نیز بررسی کنند که می تواند تفاوت بقای بین گروه های ویتامین C و دارونما را توضیح دهد.

او افزود: «در نشست سالانه انجمن هماتولوژی آمریکا در سال 2026 در دسامبر، ما قرار است داده‌های بیشتری را از تجزیه و تحلیل‌های زیرگروهی ارائه کنیم.

در حال حاضر، نتایج یک سرنخ تحقیقاتی امیدوارکننده است، نه یک درمان اثبات شده. اگرچه روزانه سطوح ویتامین C را تصحیح می‌کرد و با مزایای احتمالی بقا همراه بود، دانشمندان هنوز نتوانسته‌اند تعیین کنند که آیا این مکمل می‌تواند روند این شرایط خونی را تغییر دهد یا از سرطان خون جلوگیری کند.

به گفته هوپر، اگر در کارآزمایی‌های بزرگتر تأیید شود، تأثیر بالقوه می‌تواند قابل توجه باشد.

او گفت: "اگر چیزی به سادگی اصلاح کمبود ویتامین بتواند به کاهش این خطر یا بهبود بقا کمک کند، پیشرفت بسیار خوبی خواهد بود. ویتامین C ارزان، به طور گسترده در دسترس است و به طور کلی به خوبی قابل تحمل است."

با این حال، او همچنین هشدار داد که زمینه وسیع تری از تحقیقات در مورد ویتامین C و سرطان نیز باید در نظر گرفته شود.

حتی مطالعاتی بر روی بیماران مبتلا به سرطان سینه انجام شده است که نشان می دهد مصرف مکمل های آنتی اکسیدانی در طول شیمی درمانی ممکن است با پیامدهای بدتری از جمله افزایش خطر عود همراه باشد.

بنابراین، ما نباید فرض کنیم که چون ویتامین C ممکن است در یک گروه خاص از بیماران مفید باشد، لزوما در سایر سرطان‌ها یا در مراحل مختلف بیماری مفید خواهد بود.

گرونبک و همکاران مکمل‌های خوراکی ویتامین C در بیماران مبتلا به سیتوپنی کلونال با اهمیت نامشخص یا بدخیمی‌های میلوئیدی کم‌خطر: نتایج حاصل از EVITA، فاز 2 کارآزمایی تصادفی‌شده و کنترل‌شده با دارونما. سرطان، 2026; 132 (19) DOI: 10.1002/cncr.70549; https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/42764731/