ویرانه‌های تالار شهر لیموژ نمادی از فرانسه است که توسط اعتراضات ملی تقسیم شده است

شهری در ماتم: یک هفته پس از تظاهرات که ساختمان تاریخی شهر فرانسه را ویران کرد

این یک تراژدی تاریخی برای فرانسه است، نه فقط لیموژ.

تنها شش ماه از دوره شهرداری او می گذرد، تصور اینکه گیوم گورین هفته مهم تری داشته باشد سخت است.

ما در کنار آنچه که به تصویر تعیین کننده اعتراضات سراسری هفته گذشته تبدیل شد، صحبت می کنیم: نمای بیرونی هنوز چشمگیر و در عین حال شکننده تالار شهر قرن نوزدهمی شهر او که از آتش سوزی سوخته است.

فروریختن برج ساعت چوبی آن در میان شعله‌های آتش، شوک و خشم گسترده‌ای را برانگیخت و گورین، که وقتی برای اولین بار میزان خسارت را در این هفته دید، گریه کرد، معتقد است که واکنش "مشروع و کاملا قابل درک" است.

تماشا کنید: لحظه فروریختن گلدسته تاریخی شهرداری فرانسه در میان اعتراضات در شعله های آتش

ساختمان شهرداری لیموژ آخر هفته گذشته با فروریختن برج ساعت چوبی آن در روز شنبه به آتش کشیده شد

آنچه از مجموعه گل‌ها و تماشاگران غمگینی که در ورودی سالن جمع شده‌اند آشکار است، این است که این شهر سوگوار از دست دادن یا حداقل آسیبی است که به نمادین‌ترین و، صادقانه بگویم، زیباترین ساختمان آن وارد شده است.

گورین عامل این آسیب را به گردن چپ تندرو فرانسه می‌داند که «شورش‌گران از آن حمایت می‌کنند». دو مرد، یک مرد 66 ساله، و همچنین یک مظنون دیگر 34 ساله دستگیر شده اند. دادستان ها می گویند که آنها با "شبکه های چپ رادیکال" ارتباط دارند.

شهردار محافظه‌کار لیموژ مدعی است که وی پیام حمایتی از سوی معاون رئیس‌جمهور آمریکا، جی دی ونس دریافت کرده است، اما نه امانوئال ماکرون، رئیس‌جمهور مستعفی خودش.

او می‌گوید: «آنچه در اینجا اتفاق افتاد بر انتخابات ریاست‌جمهوری آتی تأثیر خواهد گذاشت. وضعیت این کشور اصلا خوب نیست.

دو مرد در ارتباط با این آتش سوزی دستگیر شده اند. دادستان ها می گویند که آنها با "شبکه های چپ رادیکال" ارتباط دارند.

برای هفته‌ها، صدها هزار نفر، اکثرا جوان، در تظاهرات اعتراضی شرکت کرده‌اند که تنها بر ابعاد و دامنه آن افزوده شده است. آنچه که به عنوان تظاهرات بر سر وضعیت بد دبیرستان ها آغاز شد، به یک ناامیدی عمومی، حتی خشم، از اینکه چقدر زندگی چالش برانگیز و گران شده است، گسترش یافته است.

در پس‌زمینه، کسری مالی دلهره‌آور، یکی از بزرگ‌ترین کسری‌ها در اروپا، و نامزدهای سیاسی از سراسر طیف مدعی هستند که پاسخ‌هایی را پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری در شش ماه آینده خواهند داشت.

در وسط یک دولت مرکزگرا قرار دارد که از نظر راه حل، اکثریت مجلس ملی و زمان کوتاهی دارد. نخست وزیر سباستین لکورنو عصر جمعه از لیموژ بازدید کرد.

مقامات تظاهرات در شهرهای مختلف را ممنوع کرده و قول داده اند که تعداد پلیس را در آخر هفته افزایش دهند تا از تکرار شورش جلوگیری شود. این شامل لیموژ می شود، جایی که منع آمد و شد شبانه اعلام شده است، همراه با محدودیت تجمعات به 10 نفر در مرکز.

از آنجایی که فرانسوی‌ها به ریشه سیاست‌شان در تظاهرات خیابانی افتخار می‌کنند، بسیاری در لیموژ احساس کردند که تخریب ساختمان شهرداری بسیار فراتر از پارامترهای اعتراض معقول است. اما نه همه.

اینکه تخریب تالار شهر لیموژ مسیر و لحن یک بحث سیاسی را که به طور فزاینده قطبی شده تغییر می دهد بستگی به این دارد که از چه کسی بپرسید.

جید، یک دانشجوی 19 ساله پزشکی، می گوید که باید ماهانه 300 یورو بپردازد و از سیاست فرانسه ناامید شده است.

"البته واقعا غم انگیز بود، این نماد جمهوری است، اما چه چیزی مهمتر است: شهرداری یا مردمی که در فقر زندگی می کنند؟" الکساندر 24 ساله می پرسد.

شب دانشجویی در میخانه لرد جان است، و الکساندر یکی از چندین نفری است که یک برت دانشجویی رنگارنگ و سنتی فرانسوی پوشیده است. بسیاری از افراد در تظاهرات آخر هفته گذشته در زیر غبار چت می کردند.

از الکساندر می پرسم که آیا غارت و آتش سوزی گسترده ای که در آخر هفته گذشته مشاهده شد، با 500000 یورو (420000 پوند) خسارت گزارش شده در لیموژ، به استدلال او کمک کرد؟

او اذعان می کند: «برای برخی افراد این یک فاجعه است و برخی چیزها قابل قبول نیست.

جید، 19 ساله، دانشجوی پزشکی، نظر مشابهی دارد: "به نظر من آتش زدن تالار شهر غم انگیز است، اما این غم انگیزترین بخش اعتراضات نیست."

او از اینکه مجبور است با 300 یورو در ماه زندگی کند، شاکی است.

من احساس می‌کنم که ما به عنوان بزرگسالان جوان مورد احترام نیستیم.»

دیدگاه‌های آن‌ها در مورد سرنوشت تالار شهر در تالارهای بازار باشکوه لیموژ تکرار نمی‌شود، جایی که چوب‌های مرتب و باریکی که بر روی تیرهای فولادی میخ‌کاری شده نشسته‌اند، با همان رویکرد مهندسی برج ایفل به رنگ آبی اردکی رنگ آمیزی شده‌اند.

این یک "هفته آشوب" بوده است که ژان راجر فاچر 63 ساله دوست دارد آن را فراموش کند.

در منطقه ای که به تولید گوشت گاو مشهور است، خانواده او بیش از یک قرن است که مدفوع ماهی فروشی او را در اینجا اداره می کنند.

او می گوید: «این ما را حیرت زده کرد. من در شهرداری ازدواج کردم، بنابراین تأثیر غیرقابل تصوری روی ما گذاشت.»

ژان راجر فاچر در تالار شهر لیموژ ازدواج کرد. او می گوید که نمی تواند تظاهراتی را بپذیرد که جان مردم را به خطر بیندازد

فاچر در پاسخ به این سوال که آیا با معترضان همدردی می کند، گفت که این موضوع پیچیده تر از این است.

او می افزاید: «از یک طرف افرادی با نارضایتی هایی دارید که می توانید درک کنید، اما از لحظه ای که خرابکاری رخ می دهد و جان ساکنان محلی به خطر می افتد، ما نمی توانیم آن را بپذیریم».

در میان کسانی که به نمایش یخ محصولات تازه خود تمایل دارند یا به آرامی یک قهوه بخار پز می نوشند، تمایل به کاهش دمای تظاهرات وجود دارد.

"البته زندگی گران است!" پاسکال ویلستکه، 59 ساله، می‌گوید. «زندگی یک رودخانه آرام نیست، پیچیده است، اما ما دندان‌هایمان را به هم فشار می‌دهیم و کار می‌کنیم.

پاسکال می‌گوید 100 ساعت در هفته کار می‌کند و تلاش می‌کند تا بفهمد چرا بسیاری دیگر به این راحتی به خیابان‌ها آمده‌اند.

لیموژ پیش از این خود را در قلب کنش اجتماعی یافته است. در قرن نوزدهم، در حوالی زمانی که تالار شهر ساخته شد، توسعه صنایع آن، به ویژه در چینی، منجر به تبدیل شدن آن به مرکز اصلی جنبش کارگری فرانسه شد.

در سال 2026، شهر بار دیگر در یک گسست سیاسی در مرکز صحنه قرار می‌گیرد، اگرچه این امید گسترده وجود دارد که از دست دادن بخش برجسته‌ای از تاریخ آن، تظاهرات را از تخریب دور کرده و به بحث بازگرداند.

با توجه به ادامه دوقطبی شدن سیاسی فرانسه و برنامه ریزی اعتراضات بیشتر، این سناریویی دور از اطمینان است.

کاتیا آدلر: فرانسه بر سر این که چه کسی را برای شورش‌ها مقصر بداند و چه چیزی از آنها بیاموزد تقسیم شده است

در تصاویر: بناهای دیدنی فرانسه توسط تظاهرکنندگان خشن آسیب دیده و ویران شده است