ویروس باستانی گوسفند از طریق DNA حفظ شده در دست نوشته های قرون وسطایی ردیابی می شود

بر اساس مطالعه‌ای که اخیرا در Science Advances منتشر شده است، تجزیه و تحلیل DNA حیوانات استخراج‌شده از نسخه‌های خطی قرون وسطی به محققان این امکان را می‌دهد تا تاریخچه تقریبا 4000 ساله ویروس گوسفند را ردیابی کنند. اناجیل یورک، مربوط به اوایل دوره آنگلوساکسون، و واژه نامه مجموعه کورپوس کریستی کالج کمبریج، یکی از اولین لغت نامه های انگلیسی، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. در چندین مورد، چندین صفحه از یک متر

لوئیس لوهوت، کاندیدای دکترا در کالج دانشگاهی دوبلین و نویسنده ارشد این مطالعه توضیح داد: «ضبط DNA باستانی عوامل بیماری‌زا، درک ما را از بیماری‌های عفونی در گذشته کاملا تغییر داده است، و در اینجا نشان می‌دهیم که پوست می‌تواند DNA بیماری‌زای حیوانی را نیز حفظ کند، نشان می‌دهد که حیوانات آلوده در تولید آن‌ها استفاده شده است، نشان می‌دهد که نسخه‌ای حاوی DNA ویروس گوسفند است.

ممکن است بایگانی‌ها و کتابخانه‌های سراسر جهان حاوی آثار ژنتیکی شیوع بیماری در حیوانات در گذشته باشند.» «این ژنوم‌ها به ما کمک می‌کنند تا بفهمیم این پاتوژن‌ها چگونه تکامل یافته‌اند و چگونه جوامع گذشته را تحت تأثیر قرار داده‌اند - مانند ویروس آبله گوسفند، که نشان می‌دهیم برای حداقل سه یا نیم هزاره و نیم سال، بر گله‌های گوسفندان اوراسیا تأثیر گذاشته است.» بر اساس این مطالعه، غیرمنتظره ترین یافته ها، تشخیص آبله گوسفند بر روی پوست ساخته شده از پوست گوساله و بز بود، که نشان می دهد یکی از نمونه های نادر از گونه های متقابل است.

کوین جی. دالی، دانشیار دانشکده کشاورزی و علوم غذایی UCD، که همچنین به عنوان نویسنده ناظر این مطالعه خدمت می کند، گفت: «پرچمنت سازی به عنوان یک صنعت در حال محو شدن در نظر گرفته می شود، اما ما در حال درک این موضوع هستیم که چقدر از گذشته آن را حفظ کرده است.

این پروژه نشان می‌دهد که پوسته‌ها نه تنها تاریخ فرهنگی ما را برای صدها سال حفظ می‌کنند، بلکه چشم‌انداز بیماری در دام‌های ما در دوره قرون وسطی را نیز حفظ می‌کنند." محققان با ترکیب تجزیه و تحلیل این دست نوشته های قرون وسطایی در کنار نمونه های دندان گوسفند عصر برنز دریافتند که گوسفند بیش از 3،7 مورد وجود داشته است.

با ترکیب مطالعه نسخه‌های خطی با نمونه‌های قدیمی‌تر از دندان‌های گوسفند عصر برنز، این مطالعه نشان می‌دهد که گل میش برای بیش از 3700 سال دام‌ها را تهدید می‌کرده است. برخلاف سایر مواد اسکلتی، دندان‌ها می‌توانند شواهد ژنتیکی عفونت را در طول هزاران سال حفظ کنند. بقایای دندان های دام کشف شده در سکونتگاه های دامداران باستانی در استپ اوراسیا. با مقایسه توالی ویروس های باستانی و مدرن، محققان توانستند تخمین بزنند که

ویروس آبله گوسفندی، ویروس آبله بز، و ویروس بیماری پوستی توده‌ای، که همگی از دودمان ویروسی مشابهی می‌آیند، بین 11500 تا 3700 سال پیش از هم جدا شده‌اند. «مردم در سراسر جهان هنوز با این پاتوژن مبارزه می‌کنند، در حال حاضر شیوع آبله گوسفندی در یونان وجود دارد که باعث آسیب‌های اقتصادی بسیار می‌شود.» امروز ما را تحت تاثیر قرار داده است.

ما متوجه شدیم که برخلاف ویروس آبله، ژنوم ویروس آبله گوسفندی در چند هزاره گذشته بسیار پایدار بوده است.» L'Hôte اضافه کرد که این کشف ممکن است اهمیت تغییرات ژنتیکی قبل از این مرحله را برای چگونگی آلوده کردن گوسفند به میزبان خود ثابت کند، «که ممکن است به ما در مبارزه با پاتوژن در آینده کمک کند». کالج دوبلین، با همکاری بیش از 30 موسسه ایرلندی و بین المللی از جمله کالج ترینیتی دوبلین، موسسه هلمهولتز برای یک سلامت، دانشگاه پاریس 1 Panth

éon-Sorbonne، دانشگاه لستر، دانشگاه کمبریج و دانشگاه کپنهاگ.