ویروس ها در سراسر هاوانا بیداد می کنند، زیرا آب، برق قطع می شود

هاوانا، 30 سپتامبر - یوامیلکا هچاواریا، خانه‌دار کوبایی، سه‌شنبه گذشته در خواب بود که آب به داخل مخزن خانه مسکونی در حال فروپاشی محل زندگی‌اش در هاوانای قدیمی سرازیر شد.

او از رختخواب پرید و در تاریکی خاموشی به تکاپو افتاد تا قبل از اینکه شیر آب خشک شود، یک سطل را پر کند. این اولین باری بود که ساختمان او در دو ماه گذشته آب دیده بود.

این سناریو روزانه در محله‌های هاوانا، پایتخت کوبا، اتفاق می‌افتد، جایی که قطع برق به دلیل محاصره نفتی ایالات متحده تشدید شده است، زیرساخت‌های در حال فروپاشی را که آب تقریبا دو میلیون نفر را تامین می‌کند، فلج کرده است. بسیاری از آنها به طور منظم برای روزها یا هفته ها بدون آب جاری می مانند.

هچاواریا، یک کارمند مراقبت های بهداشتی، که هفته ها مجبور شده بود آب را از دستفروشان خیابانی بخرد یا آن را از لوله های شکسته مجاور پاک کند، بهداشت یکی از اولین قربانیان این وضعیت است.

او می گوید که اسهال در سرتاسر ساختمان او شایع شده است، زیرا مستاجران در تلاش برای تمیز نگه داشتن آپارتمان های کوچک هستند.

هچاواریا گفت: «هیچ کس در این ساختمان نیست که بیمار نشده باشد.

مقامات در ایالات متحده و کوبا شروع به به صدا درآوردن زنگ خطر کرده اند.

مقامات بهداشتی در کوبا در روزهای اخیر نسبت به گسترش ویروس ها، از جمله گونه ای از هپاتیت ویروسی، هشدار داده اند، زیرا برق و آب به طور فزاینده ای از کار می افتند. و هشدار بهداشتی ایالات متحده در اوایل این ماه به مسافران و ساکنان هشدار داد که "افزایش قابل توجه بیماری اسهالی در سراسر کوبا، مرتبط با تخریب مداوم زیرساخت های آب و انرژی."

به گفته مؤسسه ملی منابع هیدرولیک کوبا، از زمانی که ایالات متحده در ژانویه محاصره سوخت را اعمال کرد، خاموشی ها در سراسر هاوانا به طور منظم از 24 ساعت فراتر رفته است، برودتی را با مشکل مواجه کرده و زیرساخت های قدیمی آب را فلج می کند که نزدیک به 90 درصد آن به پمپ های برقی وابسته است.

دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد اعلام کرده است که حدود 3.5 میلیون نفر یا کمتر از نیمی از جمعیت جزیره اکنون از کمبود آب رنج می برند.

خانه هچاواریا - یک گودال با تهویه ضعیف و یک اتاقه که او با پسر و شوهر 7 ساله‌اش به اشتراک می‌گذارد - علیرغم تمام تلاش‌های او برای حفظ نظم و بهداشت، هر دکتری را به وحشت می‌اندازد.

سی خانواده در محله های تنگ و تنگ در همان ساختمان کوچک دو طبقه زندگی می کنند.

افزایش برق اخیر به یخچال او آسیب رساند و او راهی برای نگهداری مواد غذایی نداشت. او به جای آن از آن برای نگهداری دارو، لوبیا و برنج استفاده می کند.

بشقاب ها روی پیشخوان آشپزخانه و سینک ظرفشویی اش ریخته می شود. او از آب کثیف ظرف برای تمیز کردن زمین یا شستشوی توالت استفاده مجدد می کند. او فقط زمانی از صابون استفاده می کند که توانایی مالی داشته باشد.

در همین حال، شوهرش مسئول هل دادن یک گاری دست ساز خانگی مجهز به دو بشکه بزرگ حداقل یک بار در هفته به لوله ای است که از دیوار مدرسه محلی بیرون می آید.

اگر کلاس ها در جلسه باشد و برق وجود داشته باشد، مدرسه یک پمپ الکتریکی را روشن می کند که اجازه می دهد آب از لوله به یک کوچه جاری شود.

در یک صبح روز هفته اخیر، همسایه آندرس خیمنز، یک کارگر بازنشسته 76 ساله فلزی، درست زمانی که برق قطع شد به محل رسید. فقط یک قطره آب باقی مانده بود.

او گفت: "اگر برق نباشد، پمپ را روشن نمی کنند."

او افزود که نگرانی در مورد بهداشت باید منتظر بماند.

پرستار ماریا النا پارلادو، که در همان نزدیکی زندگی می کند و در یک درمانگاه در همسایگی کار می کند، گفت که هیچ راه گریزی از واقعیت جدید وجود ندارد.

او گفت: «به اطرافمان نگاه کن.

او گفت که حتی کلینیکی که او ساکنان محلی را به دلیل شیوع سریع ویروس در آن درمان می کند، بدون آب است.

بین یک بیمار و بیمار دیگر، من باید دست هایم را بشویم، اما گاهی اوقات نمی توانم. رویترز