ویلبر راس اولین بار شاهین تعرفه های ترامپ بود. اکنون او می‌گوید بازپرداخت به واردکنندگان «سود اضافی» می‌دهد و «بیش از پولی» که آنها گذاشته‌اند به آنها می‌پردازد.

زمانی که ویلبر راس در دوره اول ریاست جمهوری دونالد ترامپ، وزارت بازرگانی را اداره می کرد، تعرفه ها یک کار داشتند: کاهش کسری تجاری. هفت سال بعد، او گفت که رئیس‌جمهور از آنها برای چیز دیگری استفاده می‌کند و بازپرداخت‌هایی که دیوان عالی آن را حذف کرد، به افراد اشتباهی می‌رسد.

راس به فورچون گفت: «این یک تصویر کاملا متفاوت است. او تصمیم گرفت نه تنها از تعرفه ها برای تغییر کسری تجاری استفاده کند، بلکه از آنها برای اهداف مختلف دیگری استفاده کرد. بنابراین این یک رویکرد مفهومی کاملا متفاوت است.

او دور دوم ریاست جمهوری ترامپ را مملو از "هدف متفاوتی که او دارد" خواند.

تراز تجاری را اصلاح کنید

از آنجایی که واردکنندگان در مرز تعرفه می پردازند، تصمیم می گیرند که هزینه را جذب کنند یا آن را منتقل کنند. در عمل، بیشتر آن به دست خریداران می‌رسد: داده‌های فدرال رزرو نشان می‌دهد که خانوارهای آمریکایی حدود 90 درصد از هزینه تعرفه‌های دوره دوم ترامپ را پرداخت کرده‌اند.

در دوره اول ریاست جمهوری ترامپ، تعرفه های راس از طریق قانون 1962، بخش 232 قانون گسترش تجارت، که به رئیس جمهور اجازه می دهد وارداتی را که امنیت ملی را تهدید می کند، محدود کند. در فوریه 2018، راس به این نتیجه رسید که فولاد و آلومینیوم وارداتی با این میله مطابقت دارد و یافته های وزارت خود را با اشاره به تولید عظیم فولاد چین برای ترامپ ارسال کرد. در 8 مارس، ترامپ 25 درصد تعرفه بر فولاد وارداتی و 10 درصد تعرفه بر آلومینیوم وضع کرد، سپس بقیه سال را صرف اعطا و لغو معافیت برای کشورها کرد.

راس گفت: "نقش من این بود که تلاش کنم تا تراز تجاری را اصلاح کنم و سعی کنم آن را به تعادل معقول تری برسانم."

در تعرفه‌های دور دوم ترامپ از قانون متفاوتی استفاده شد، قانون اختیارات اقتصادی اضطراری بین‌المللی، که به رئیس‌جمهور قدرت گسترده‌ای بر تجارت در شرایط اضطراری اعلام شده می‌دهد. او از آن برای تعرفه‌های تقریبا بر هر شریک تجاری و برای تعرفه‌های مرتبط با اهدافی فراتر از تجارت استفاده کرد، مانند تعرفه 40 درصدی بر واردات برزیل به دلیل پیگرد قانونی رئیس جمهور سابق ژایر بولسونارو.

راس گفت که ترامپ برای بار دوم می‌تواند فراتر از این‌ها برود زیرا با قدرت بیشتری بازگشته است.

راس گفت: "او در دوره دوم بسیار قوی تر از زمانی بود که به ترم اول رفت." دوره اول، او کنگره را کنترل نکرد و واقعا حزب جمهوری خواه را کنترل نکرد. دوره دوم، او به وضوح هر دو را کنترل کرد، بنابراین او در موقعیتی بود که کارهای بیشتری را به روشی که می خواست انجام دهد.

اما با این حال، این در نهایت چیزی است که رئیس جمهور تصمیم می گیرد.

راس گفت: "این مسئله ای نیست که وزارت بازرگانی تصمیم بگیرد." این یک تصمیم رئیس جمهور برای گسترش استفاده از تعرفه ها بود.

تصویب بازپرداخت تعرفه

پس از حکم دادگاه عالی که دولت را حدود 166 میلیارد دلار به واردکنندگان بدهکار کرد، راس که در ماه مارس هشدار داد که مصرف‌کنندگان بزرگ‌ترین بازنده خواهند بود، به پیام‌های خود ادامه داد و گفت که آیا کسانی که قیمت را پرداخت کرده‌اند بازپرداخت دریافت می‌کنند هنوز جای سوال دارد.

او گفت: «من فکر می‌کنم سؤالات جدی در مورد اینکه آیا افراد مناسب بازپرداخت دریافت کردند یا خیر، وجود دارد. فرض کنید من یک واردکننده هستم. من کسی هستم که چک را برای تعرفه نوشته است. به احتمال زیاد مقداری یا همه آن را به مشتری خود منتقل می کنم. اگر اکنون بازپرداخت را به من بدهید، در واقع بیشتر از پولی که گذاشته ام حقوق می گیرم، و بسیار تعجب می کنم که این روشی است که آنها انجام داده اند."

شرکت ها در مورد اینکه با درآمدهای بادآورده چه کاری انجام دهند تقسیم شده اند. UPS و FedEx متعهد شدند که بازپرداخت خود را به مشتریان برگردانند. آمازون که حدود 640 میلیون دلار بازپرداخت در سه ماهه دوم گزارش کرده است، گفته است که ممکن است فقط تعداد محدودی از مشتریان را بازپرداخت کند. خریداران در ماه مه علیه این شرکت شکایت دسته جمعی ارائه کردند و مدیر امور مالی آن گفته است که آمازون تا حد زیادی هزینه های تعرفه را به جای انتقال آنها جذب کرده است.

راس برای بیان نظر خود از آمازون استفاده کرد.

بیایید فرض کنیم شما آمازون هستید، و فرض کنید نیمی از تعرفه را به مشتری خود منتقل کرده اید. چرا باید بیش از نیمی از بازپرداخت را دریافت کنید؟ او گفت. "مشتری کسی است که در نهایت آن را پرداخت کرده است. او هیچ بازپرداختی دریافت نکرد، و با این حال او کسی است که آن را پرداخت کرده است."

به نظر او، هر واردکننده ای که بخشی از هزینه را تقبل کند «در نتیجه تعرفه ها سود بیشتری کسب کرد»، نتیجه ای که او آن را «از لحاظ مفهومی ناقص» خواند.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد