پاتریک استوارت شوخ طبعی کنایه آمیز و ویژگی دولتمردانه را به نقش تعیین کننده خود آورد

پاتریک استوارت، که در سن 86 سالگی در لس آنجلس درگذشت، از بسیاری جهات، نمونه ای از اشراف تسپین بریتانیایی به نظر می رسید.

صدای پررونق برای دو نقش معروف او مناسب بود: کاپیتان ژان لوک پیکارد در Star Trek: The Next Generation و پروفسور چارلز خاویر در فیلم های X-Men.

او مطمئنا دوست دارد به یاد بیاورد که او از اواسط دهه 1960 یکی از ستون های شرکت سلطنتی شکسپیر بود.

استوارت در سال 1979 جایزه لارنس اولیویه را برای بازی در نقش انوباربوس در ساخت آنتونی و کلئوپاترا از آن گروه دریافت کرد.

حدود 30 سال بعد، او برای ایفای نقش کلودیوس در اثر معروف هملت که دیوید تنانت در قسمت اصلی آن حضور داشت، برنده دیگری شد. نقش‌هایی که در آثار تام استاپارد، ادوارد باند و آرتور میلر نقش‌آفرینی می‌کنند، رزومه‌ای ناله‌آور را به تصویر می‌کشند.

او راست قامت و فرهیخته، به خوبی با سنتی منطبق شد که به افرادی مانند رالف ریچاردسون و جان گیلگود منتهی شد. استوارت مطمئنا می‌توانست دفترچه تلفن را بخواند و آن را شبیه آلفرد لرد تنیسون کند.

با همه اینها، او به خاستگاه طبقه کارگر خود در یورکشایر غربی افتخار می کرد. در صحبت با این نویسنده در سال 2016، او درباره سفری که صدایش طی کرده بود صریح بود.

او گفت: "من فقط لهجه نداشتم، من به گویش یورکشایر صحبت می کردم." "اگر به خانه دوستی می رفتم، می گفتم: "آیا زیره است؟" یعنی: "برای بازی بیرون می آیی؟" این گویش است.

مانند بسیاری از بازیگرانی که بدون امتیاز بزرگ شدند، استوارت، که پدرش کارگر و پستچی بود، معلمی الهام بخش داشت که باید به خاطر کار نهایی خود از او تشکر کرد.

نسخه ای از شکسپیر را در دستان کوچک او گذاشتند و او را تشویق به اجرا کردند. زمان بندی شاید کمی تاسف بار بود. هنوز در آن غرق نشده بود که بازیگران «منطقه‌ای» مانند آلبرت فینی و تام کورتنی کمتر لهجه‌های پاتریسیایی را در صحنه لندن می‌گفتند.

او گفت: «از 12 سالگی یک معلم بازیگری داشتم که به من آموزش تلفظ می‌داد. در خانه او انگلیسی استاندارد صحبت می‌کردم. در طول هفته به یورکشایر بزرگ صحبت می‌کردم. باید مراقب بودم که آن‌ها را با هم قاطی نکنم. اگر با دوستانم از طبقه بالاتر صحبت می‌کردم، ضربه‌ای به سرم می‌زدند.»

سخت کوشی و اعتماد به نفس او را به جایگاهی رساند. اولین نقش حرفه ای او در نقش Cutpurse در Cyrano de Bergerac در تئاتر سلطنتی بریستول بود. سپس به تئاتر کتابخانه منچستر و در نهایت، یک تست بازیگری برای شرکت رویال شکسپیر.

نیم قرن بعد، او هنوز به یاد داشت که در یک «بعدازظهر یکشنبه بارانی» در برابر پیتر هال، مدیر هنری برجسته RSC ایستاده بود.

او به مدت 14 سال در این شرکت ماند و در سال 1970 در تولید افسانه ای پیتر بروک به نام رویای شب نیمه تابستان با فرانسیس د لا تور و بن کینگزلی ظاهر شد.

او به من گفت: "من هیچ آرزو یا آرزویی برای بازیگر شدن در سینما یا تلویزیون نداشتم." زمانی که به کمپانی رویال شکسپیر رسیدم، رویاهای من به حقیقت پیوست.

در سال‌های بعد کار تلویزیونی بسیار مناسبی وجود داشت. او مانند سیجانوس در من، کلودیوس برجستگی داشت.

او حتی یک کلمه صحبت نکرد، اما مانند کارلا، دشمن سرسخت جورج اسمایلی، در اقتباس‌های تلویزیونی فراموش‌نشدنی از فیلم‌های جاسوس خیاط سرباز جان لو کاره و افراد اسمایلی مسحورکننده بود.

شهرت واقعی با Star Trek: The Next Generation در سال 1987 به دست آمد. این نقش کاملا تصادفی بود. رابرت جاستمن، تهیه کننده برنامه، اتفاقی او را در حال خواندن برای نشان دادن یک سخنرانی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، گرفت.

روز بعد استوارت از نماینده خود تماس گرفت که چرا ممکن است افراد Star Trek بخواهند با او صحبت کنند.

او بلافاصله در نقش کاپیتان پیکارد کلیک کرد. بلبرینگ شکسپیر به اجرا اهمیت می داد، اما درجه ای از شوخ طبعی کنایه آمیز برای کاپیتان جدید وجود داشت.

او مانند کاپیتان کرک قبلی یک مرد اکشن گونگ هو نبود (ویلیام شاتنر هنوز در 95 سالگی با ما است). پیکارد بیشتر یک دولتمرد بود. این سریال تا سال 1994 ادامه داشت.

در قرن جدید فیلم های اسپین آف وجود داشت. در سال 2020، مقابل بازیگر ایرلندی اورلا بردی، برای یک سریال تلویزیونی متحرک به نام Star Trek: Picard بازگشت.

دوستانش همگی به او گفتند که Star Trek را انجام ندهد. هرگز دوام نمی آورد. کلاه قدیمی بود او در سال 2016 با لبخند به یاد می آورد: «بیشتر مردم قسمت اول را به تنهایی تماشا کردند تا من در هر نمایشی که تا به حال در آن حضور داشتم.

در سال 2000، او در نقش پروفسور خاویر، رهبر مردان ایکس ظاهر شد و برای ربع قرن دیگر به محیط ابرقهرمانی مارول وابسته ماند. انتظار می رود که او در کریسمس امسال پس از مرگ در نقش خاویر در فیلم Avengers: Doomsday ظاهر شود.

استوارت هرگز دست از کار نکشید. از سال 2009، او در مقابل دوست قدیمی، ایان مک‌کلن، در نمایش صحنه‌ای در انتظار گودو ظاهر شد.

اوایل امسال، او در فیلم کمدی لذت بخش The Sheep Detectives ایفای نقش کرد. این یک حرفه کاملا متعادل بود: موفقیت جریان اصلی با کارهای برتر در مشهورترین صحنه‌های جهان ترکیب شد.

از استوارت همسرش سانی و دو فرزند به یادگار مانده است. یورکشایر باقی ماند. یک دهه پیش، وقتی تلفنی با خانواده اش صحبت می کرد، به من گفت: "همسرم می گوید که من تقریبا بلافاصله نامفهوم می شوم."