پادشاهی آنگلوساکسون با وجود نقره فراوان، سکه های مسی را انتخاب کرد

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تجزیه و تحلیل نقره و طلا از پادشاهی آنگلوساکسون نورثومبریا نشان می دهد که برخلاف تصور رایج، این پادشاهی از کمبود فلزات گرانبها رنج نمی برد و این سوال را مطرح می کند که چرا این پادشاهی به جای نقره مانند هم عصران خود از سکه های آلیاژ مس استفاده می کرد.

در سراسر اروپای غربی اوایل قرون وسطی، سکه ها معمولا از نقره ساخته می شدند. پادشاهی نورثومبریا، با این حال، ضرب سکه های خود را از آلیاژهای مس ضرب کرد.

نورثومبریا، متشکل از بخش اعظم شمال انگلستان امروزی و جنوب اسکاتلند، همیشه این کار را انجام نداده بود. در قرن هشتم، ضرب سکه های آن مانند همسایگانش نقره بود. با این حال، در طول نیمه اول قرن نهم، محتوای نقره سکه ها کاهش یافت تا اینکه در نهایت هیچ سکه ای نداشت.

دلایل این امر ناشناخته است، اما گفته می شود که به دلیل فقیر شدن پادشاهی و در نتیجه ناتوانی در ضرب سکه از فلزات گرانبها بوده است.

دکتر جان لوک کارسون نویسنده این تحقیق می گوید: یورش وایکینگ ها به نورثامبریا در اواخر قرن هشتم آغاز شد و تا قرن نهم ادامه یافت. "اینها می توانستند پادشاهی نقره را خالی کنند و آن را بدون منابع مورد نیاز برای تولید سکه های نقره رها کنند. بدون این ماده، پادشاهی مجبور بود به یک جایگزین متوسل شود: آلیاژ مس."

برای ارزیابی اعتبار این نظریه، کارسون تک‌تک مجموعه‌ای از مصنوعات طلا و نقره را که در قرن نهم در نورثامبریا پیدا شده بود، تجزیه و تحلیل کرد و برای اولین بار تصویر کاملی از وجود فلزات گرانبها در پادشاهی به دست آورد. نتایج او در مجله Antiquity منتشر شده است.

کارسون توضیح می‌دهد: «بررسی در دسترس بودن نقره برای درک تغییر سکه‌های نقره به آلیاژ مس مهم است، زیرا به ما امکان می‌دهد ببینیم که آیا این یک حرکت اجباری بوده است یا خیر.

نتایج شگفت آور بود. کارسون به دور از اینکه نشان دهنده کمبود فلزات گرانبها باشد، دریافت که نقره در قرن نهم نورثومبریا فراوان بود. طلا همچنین به میزان کوچکتر، اما همچنان قابل توجهی بود، که نشان می دهد نورثومبریا به چندین فلز گرانبها دسترسی داشته و از نظر اقتصادی پر جنب و جوش است.

بنابراین، این احتمال وجود دارد که پادشاهی عمدا سکه های خود را تحقیر کرده باشد، نه از روی ناچاری، بلکه از روی انتخاب.

سکه های آلیاژ مس جدید در مقادیر بیشتری نسبت به سکه های نقره قبلی نورثومبریا ضرب شدند، به این معنی که برای استفاده روزمره توسط بخش بیشتری از مردم نورثومبریا مناسب بودند.

کارسون می‌گوید: «سکه‌های پایه فلزی از ارزش پایین‌تری برخوردار بودند و به آنها اجازه می‌داد تا افراد بیشتری از آنها استفاده کنند.

این امر مزایای اقتصادی و اجتماعی قابل توجهی را برای مردم عادی فراهم کرد و شاه را قادر ساخت تا از فعالیت فزاینده ضرابخانه مالیات بگیرد.

به طور کلی، این یافته ها نشان می دهد که نورثومبریا از فقیر بودن فاصله زیادی داشت، در عوض اقدامات پیچیده ای را که پادشاهی های اولیه قرون وسطی برای تحریک اقتصاد خود انجام دادند، برجسته می کرد.

کارسون در پایان می‌گوید: «یافته‌ها دیدگاه جدیدی را در مورد نورثامبریای قرن نهم به ارمغان می‌آورند و به شکل‌دهی مجدد درک ما از این پادشاهی کمک می‌کنند. «پادشاهی از نظر اقتصادی پرجنب‌وجوش بود، هم نقره و هم طلا داشت؛ تحقیر یک حرکت فعال با منافع اقتصادی و اجتماعی بود، نه حرکتی که به دلیل کمبود نقره انجام می‌شد.»

تحقیر و تولید سکه های آلیاژ مس در قرن نهم Northumbria، باستان (2026). DOI: 10.15184/aqy.2026.10454

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →