پادکست جدید Áine Lawlor باید شبکه ایمنی را کنار بگذارد و موضع قوی بگیرد

اگر یک نکته ساده از State of Affairs وجود داشته باشد، پادکست جدید سیاسی با حضور Áine Lawlor و Chris Donoghue، این است که اگرچه فرار برای پیوستن به سیرک رسانه ای ممکن است آسان باشد، اما پشت سر گذاشتن آن سخت تر است. کمتر از سه ماه از بازنشستگی از RTÉ پس از بیش از 40 سال فعالیت در این شبکه، لاولور به سرعت وارد حوزه پادکست شده است، در حالی که دونوگهو که اولین بار به عنوان مجری نام خود را در Newstalk مطرح کرد، پس از گذراندن بیشتر دهه گذشته به عنوان مشاور دولتی به میکروفون بازگشت.

علیرغم مسیرهای شغلی متفاوت آنها، جذابیت افراد برتر به وضوح برای هر دو پخش کننده قبلی یکسان است.

با این حال، تعیین اینکه آیا مشارکت غیرمنتظره آنها برای متقاعد کردن شنوندگان کافی است یا خیر، زمان بیشتری می برد. از نظر جذابیت محبوب، لاولور به لطف نقش طولانی مدتش به عنوان مجری در صبح ایرلند، نام خیمه شب بازی پادکست تولید مستقل است (که در صبح های دوشنبه و جمعه پخش می شود. اما شهرت او در برنامه خبری رادیو 1 تا حد زیادی به دلیل مهارت او به عنوان یک مصاحبه‌گر قدرتمند با چهره‌های عمومی بود، گزینه‌ای که (تاکنون) در پادکست مبتنی بر بحث جدید او در دسترس نبود.

در همین حال، دونوگو شجره رادیویی چشمگیر دارد. در واقع، او به عنوان یکی از مجریان صبحانه نیوزتالک، زمانی رقیب لاولور در تایمز صبح بود. اما پس از اینکه در سال 2017 پخش را ترک کرد و به‌عنوان مشاور سیمون کاونی در آن زمان کار کرد، تجربه دونوگهو به‌عنوان یک خودی سیاسی قدیمی اکنون نقطه‌ی اصلی فروش اوست، حتی اگر ظرفیتش را برای شایعات کم‌اهمیت جلوه دهد: «من هیچ چیز در مورد روند بودجه امسال نمی‌دانم، زیرا می‌توانم در خارج از خانه هستم.

بنابراین، در حالی که استعدادهای این دو ممکن است روی کاغذ مکمل هم به نظر برسند، به طور موثر ترکیب کردن آنها با هم موضوع دیگری است. واضح‌ترین الگوی ایرلندی برای چنین جفت‌های پادکست‌های سیاسی، Path To Power است که مت کوپر، مجری FM Today و ایوان یتس، وزیر پیشین، حداقل تا زمان خروج بحث‌برانگیز یتس در سال گذشته، به طعنه‌ای به نتایج رتبه‌بندی بالا دست می‌کشیدند. با گذراندن قسمت‌های ابتدایی State of Affairs، لاولور و دونوگی هنوز شیمی مشابهی را توسعه نداده‌اند.

این تا حدودی به شخصیت‌های روی‌ایر این زوج مربوط می‌شود. لاولور حضوری معتبر و در عین حال اطمینان‌بخش است، اما او از آن نوع تحریک‌کننده‌های غریزی در فضای دیجیتال نیست. (پس از سال‌ها کار به‌عنوان یک پخش‌کننده خدمات عمومی که مدام برای تعصب مورد بررسی قرار می‌گیرد، چنین خویشتن‌داری جای تعجب نیست.) و در حالی که رفتار فریبنده دونگهو ویژگی‌های زیرکانه او را پنهان می‌کند، او طبیعتا یک شخصیت برتر نیست. در Newstalk Breakfast او نقش حامی معقول نظرات مبهوت کننده همکار میزبان خود، Yates فوق الذکر را ایفا کرد.

قابل توجه است که پر جنب و جوش ترین نسخه این جفت شامل یتس است که روزهای وزیری خود را به شیوه ای معمولی و در عین حال روشنگرانه به یاد می آورد. شاید عاقلانه، یتس به عنوان یک مهمان عادی ثبت نام کرده است. یک «آشپز کمسیون» در توصیف خودش، اگرچه دونوگیو با نامیدن همکار سابقش «بوی پسر» بر دستور نوک زدن جدید تأکید می‌کند.

مهمانان دیگر مانند شونا موری، گزارشگر یورونیوز، با پیشرفت سریال وعده داده می شوند. این پادکست همچنین بخش‌های ضبط‌شده‌ای دارد، مانند گزارشی گویا از جلسه اخیر هزینه سوخت در Moate، Co Westmeath، که در آن بسیاری از شرکت‌کنندگان بدون زحمت از شکایت‌ها در مورد افزایش قیمت‌ها به بیان آزاردهنده تعصبات ضد مهاجران می‌پردازند.

رادیو: Aine Lawlor به صدای زنان یک فرصت ورزشی نادر می دهد

اما در نهایت پادکست بر توانایی میزبان برای ایجاد مکالمه جذاب و تجزیه و تحلیل دقیق استوار است. در این مرحله اولیه، شگون مخلوط می شود. از جنبه مثبت، کمبود ماده وجود ندارد. Lawlor و Donoghue موضوعاتی مانند بودجه، Drumcree و آخرین بحران بودجه RTÉ را به شیوه ای قابل دسترس تجزیه و تحلیل می کنند، همانطور که شایسته چنین پخش کنندگان باتجربه ای است.

نکات مثبت دیگر عبارتند از فلش عجیب و غریب رکاب رکابی - دونوگو، وزیر هنر، پاتریک اودونوان را به عنوان "کسی که می تواند در آسانسور خالی دعوا کند" توصیف می کند - و لمس شخصی گاه و بیگاه، مانند افشای لاولور مبنی بر اینکه او نوروپاتی دارد: "من به سرما بیش از حد حساس هستم." با این حال، تاکنون، State of Affairs بیشتر شبیه یک برنامه خوب رادیویی است تا یک پادکست ضروری برای گوش دادن به قرار ملاقات.

احتمالا به لطف سال‌ها حضورشان در رسانه‌های جریان اصلی و سیاست میانه‌روی، به نظر نمی‌رسد هیچ یک از مجریان تمایلی به کنار گذاشتن نظرات قوی نداشته باشند، در حالی که رویکرد آنها به جای تقابل، چه بین خود و چه با دیگران، گروهی است تا تقابل.

به عنوان مثال، اگرچه دونوگهو نسبت به افزایش نژادپرستی در ایرلند ابراز نگرانی می کند، احساسی که لاولور نیز دارد، هیچ یک از مجریان به صراحت دیدگاه های نگران کننده شنیده شده در گزارش موت را محکوم نمی کنند. پخش مواضع آشکارا حزبی در اوایل کار پادکست آنها البته یک خطر است، به ویژه با توجه به بازار نسبتا محدود پادکست های سیاسی ایرلند. اما کنار گذاشتن شبکه ایمنی با به دست آوردن یک موقعیت قوی ممکن است به همان اندازه مخاطبان پرشور را جذب کند و به برند نوپای Lawlor و Donoghue انگیزه دهد.

به هر حال، وقتی صحبت از هیجان به میان می آید، اعمال متعادل هرگز نمی تواند با هنرمندان ذوزنقه ای برابری کند.