پاری سن ژرمن در زمین می درخشد در حالی که شهر نور در اطراف آنها می سوزد | بارنی رونای

PSG، پروژه حیوان خانگی ایالت قطر، دوگانگی شهر را بیان می کند، مکانی محروم که مرکز آن عالی است.

کسانی که به دنبال سقوط جمهوری بودند باید پاسخگوی آن باشند.

به شما بگو چه کسی این را دوست داشت؟ چه کسی می‌توانست در سه‌شنبه‌شب با هشتگ #پاریس کاملا مجذوب شود، زیرا دو اتفاق همزمان رخ داد، وحشتناک دفاع بارسلونا در پارک دو پرنس، و وحشت‌آور خود پاریس از طریق داستان‌های اوباش در مرکز شهر و نابودی سیاسی آخر روز.

مرد بزرگ، خود گای دوبور. شما می گویید انجمن نمایش؟ در واقع، من فکر می کنم که ما اکنون از آن گذشته ایم. جامعه را کمی نگه دارید. ما فقط نمایش را می گیریم.

فیلسوف بزرگ موقعیت‌گرای پاریسی واقعا اهل تفریح ​​مدیریتی نبود. اما غیرممکن بود که با نمایش فوق‌العاده قبل از بازی برای پاری سن ژرمن مقابل بارسلونا، روز سوم لیگ قهرمانان اروپا، تحت تأثیر قرار نگیریم.

وسایل آتش‌نشان وحشی، دود، نمایش نوری کامل، متن روبوسی به رنگ سبز لیمویی که نام هر بازیکنی را در زمین می‌نویسد. اگرچه نام بارسلونا نیست، اما متأسفانه، برای هرکسی که میل تحقق نیافته برای دیدن کلمات "ANTHONY GORDON" با حروف گسترده برای شادی جمعیتی فریاد می زند.

مسلما، بنر تیفو با مضمون هالووین که نشان می داد یک قاتل سریالی نقابدار پاری سن ژرمن که به معنای واقعی کلمه نشان بارسلونا را با اره برقی خون آلودش قصابی می کند، شاید کمی زیاد بود. همان طور که قراردادهای بارسا پوتا، که اکنون موضوع شکایت یوفا هستند، بود.

اما این یک منظره وحشی و همه‌گیر بود که هر انگیزه دیگری را در سر شما به فکری سبز در سایه سبز از بین می‌برد. و در این فرآیند حس عمیق ناهماهنگی شناختی در شهر را به تصویر می کشد.

فقط قدم زدن در خیابان‌های مرکز پاریس در اوایل روز، شلاق ملایم خود را ایجاد کرد. در ظاهر، اینجا هنوز همان شهر فلانورها و گردشگران و تجارت روزانه اغذیه فروشی ها بود، و نه، تکرار نکنید، یک درام جنگ داخلی یا نوعی خلافت نظامی نوظهور.

اما حس ترس نیز ملموس بود. هنوز هم گاه و بی گاه شیشه زیر پا می خوری. اینجا و آنجا دوچرخه ها و اسکوترهای ذغالی شده به طرز مؤدبانه ای در یک طرف انباشته شده بودند. حتی در نزدیکی پارک، دور از کانون‌های اصلی، مغازه‌دارانی را می‌توان دید که با صدای آژیر پلیس با احتیاط وارد درب‌های خود می‌شوند.

تا سه شنبه شب، در مجموع 2513 نفر پس از حوادث آخر هفته بازداشت شدند. حداقل 420 دوچرخه کرایه ای از بین رفته یا معلول شده است. کالاهای خرده‌فروشی آزاد شده با ارزش بالا قبلا در Vinted فروخته می‌شدند، نمایشی ستودنی از انرژی کارآفرینی نسل جوان بدخواه.

اینطور نیست که فکر کنید این دو جهان با یکدیگر همپوشانی داشته باشند، شکست خورده در پیروزی پررونق حول پیروزی 4-2 PSG، یکی از زیباترین مسابقات فوتبالی که احتمالا تا به حال دیده اید. یا در واقع خواندن پوشش رویدادی که به نظر می‌رسد در فرانسه مانند فضای شفاف و تمیز آن، شناور بر فراز شعله‌های آتش، تمام گپ‌ها درباره درخشش مسیو دینامیت، دزیره دو، تماشاگران تلویزیونی فوق‌العاده در کانال + TV، کل فوتبال اروپا «زانو زده‌اند در مقابل ماشین» (آیا مطمئن هستیم که این کار را با کنترل اجتماعی انجام می‌دهیم) با آن برخورد می‌شود.

"پاریس غوطه ور نیست!" تیتر روزنامه Le Parisien بود. اما آیا این است؟

به یاد دارید زمانی که فوتبال جهان را منعکس می کرد؟ یا فقط سرنخ، تفسیر، نوعی استعاره ارائه دهید؟ این دیگر اینطور نیست. در زمانی که حتی تندخوترین مفسران هم در تلاشند تا همه اینها را با عبارات به‌هنجار پیش پا افتاده و نفرین‌آمیز خلاصه کنند، اجتناب از این احساس که پاریس سن ژرمن، پروژه فوتبال قدرت خانگی کشور قطر، این دوگانگی را کاملا بیان می‌کند، دشوار بود.

گاهی اوقات فقط باید اجازه دهید فوتبال چیزهایی را به شما بگوید. امانوئل ماکرون عصر سه شنبه در سخنانی از دوحه، جایی که با شیخ تمیم بن حمد آل ثانی، مالک نهایی پاری سن ژرمن ملاقات کرد، گفت: «از افرادی که می خواهند شنبه آینده در مراکز شهرها مشکل ایجاد کنند، جلوگیری می شود.

گفته می‌شود که مکرون در حال بررسی استقرار ارتش فرانسه برای حفظ صلح در خیابان‌ها قبل از تظاهرات برنامه‌ریزی‌شده بعدی است، اگرچه حتی در اینجا ممکن است اگر بخواهد هر یک از نیروهای فرانسوی را که در حال حاضر روی سیستم‌های موشکی آن مستقر هستند یا در سرویس‌های امنیتی دوحه مستقر هستند، مستقر کند، باید از قطر اجازه بخواهد.

رویداد کلیدی که ماکرون برای آن آماده می‌کند، شنبه شب، ۲۴ اکتبر است، تاریخی که فید رسانه‌های اجتماعی زردهای ژله‌ها برای افزایش بی‌نظمی بیشتر تعیین کرده است. و باز هم این فوتبال مجاور خواهد بود، با بازی PSG در خانه با لیون در روز یکشنبه، یک درگیری پایتخت بالای جدول با هر خرابه باقیمانده انجام شد، هر چند هزاران دوچرخه Dot وحشی شده باشند، هر درگیری چریکی که هنوز در Marais انجام می شود.

این واقعا چه ربطی به فوتبال و برند Ici C’est Paris دارد که توسط یک پروژه اطلاع رسانی دولتی تصاحب شده است؟ خوب، اصلا این تظاهرات چیست؟ تئوری های زیادی در مورد اینکه دقیقا در اینجا چه اتفاقی می افتد، جرقه، شعله ور شدن، و آتش پشت این اختلال ارائه شده است. اعتراضات مدارس خط اصلی بود. برخی دیگر اکنون به نوعی همه‌چیز مبهم دست زده‌اند، فعالیت‌های اینستاگرامی، شاید حتی یک تسلط وحشیانه، افول غرب، وحشیگری در دروازه‌ها، از نوعی که دونالد ترامپ وانمود می‌کند می‌بیند.

آیا به یک دلیل نیاز دارید؟ نگاهی به اطراف بیندازید. زندگی مدرن به صورت دقیقه به دقیقه بسیار نگران کننده است. نارضایتی، بیگانگی، احساس تبدیل شدن در زمان واقعی به یک واحد مصرف کننده اقتصادی منفعل، مجموعه ای از چشم ها، آواتار مصرف. بیکاری جوانان فرانسه نزدیک به 20 درصد است. ربات‌هایی که هیچ‌کس نمی‌خواهد در صف قرار می‌گیرند تا شغل‌هایی را که وجود ندارند بپذیرند.

چرا این جوانان نمی خواهند به یک باشگاه جوانان بپیوندند؟ چرا آنها برای لیبرال دموکرات ها ثبت نام نمی کنند؟ چرا آنها از اختلال توانمند لذت می برند؟ شاید به این دلیل که اینجا هیچ چیز مال شما نیست، حتی چیزهایی که به عنوان حواس‌پرتی دیجیتال به مغز شما وارد می‌شوند. پس چرا وقتی می توانید چیزی نگیرید؟ دوبور این را «دایره باطل انزوا»، جمعیت تنها، فناوری‌های مبتنی بر انزوا می‌نامید.

از سوی دیگر، PSG در پاریس، غیر از بیان کامل این چیست؟ به نظر می رسد اغلب مردم را شگفت زده می کند که جشن های پیروزی PSG به شورش و ماشین های سوخته ختم می شود. اما پاریس هم شهری زیبا و عمیقا ناکارآمد است، هم مکانی برای ساختگی و محرومیت، جایی که مرکز آن یادگاری عالی و نمایشی است، حومه شهر به جاده‌های کمربندی بسته شده است، زندگی درون جعبه‌ای زندگی می‌شود، بینی‌هایی که به شیشه فشار داده شده‌اند، و با دوربین‌های دوچشمی‌تان به شهر عشق دیگری نگاه می‌کنید.

پاریس شکافی است که بین طبقه بیش از حد و سرکوب در یک شهر بیان شده است. این همه آن چیزی است که ممکن است داشته باشید اما هرگز نخواهید داشت. و پاری سن ژرمن مانند هیچ نهاد دیگری این را نمایندگی می کند، یک باشگاه فوتبال که به عنوان یک اقدام تبلیغاتی متعلق به یک سلطنت موروثی به طرز شگفت انگیزی غنی، اشتیاق مسلحانه، فرهنگ وام گرفته شده، نمایش مهندسی شده، عمیقا بدبینانه اما همچنین عمیقا فریبنده است.

چرا قطری ها صدها میلیون برای این پروژه خرج می کنند؟ چون آنها واقعا فوتبال موضعی پر پرس را دوست دارند؟ قطر یک کشور کارگری است که از کالین کپرنیک برای ترویج پروژه‌های خود استفاده می‌کند. پیوندهای خود را با فوتبالیست های بانلیو سرود خواهد کرد، که درست و واقعی و ارزشمند است، اما نه به خاطر چیزی که این پروژه سیاسی می خواهد یا نیازی به غیر از روابط عمومی دارد.

این در نوع خود یک آزمایش آزمایشگاهی انسانی کامل است که زیبایی، جمع گرایی را ترکیب کرده و دستی سرد و سرد در دل دارد. و به همین دلیل است که در سه‌شنبه شب دو نسخه از پاریس وجود نداشت، فقط یک نسخه، سمت تاریک و سمت براق، موتوری با همان تقسیم‌بندی، همان نوع خشونت، درست تا زمانی که بچه‌هایی با تجهیزات تمرینی PSG در حال طفره رفتن از پلیس یا طعنه زدن به موانع در میدان جمهوری.

و حالا یکشنبه شب داریم، Ici C’est Paris بیشتر، PASSION بیشتر. با چه پس زمینه ای پخش خواهد شد؟ زیر نور مهمه؟ آیا کسی متوجه خواهد شد؟

لوموند این رویدادها را به عنوان یک آزمون بسیار اساسی برای جمهوری توصیف کرده است، توانایی آن در خم شدن، در اصل خود باقی ماندن، تمایل دولت برای قرار گرفتن خود در برابر مردمش. فوتبال، مثل همیشه، این پاسخ ها را در حال حاضر دارد. مالکان قطری پاری سن ژرمن 15 سال گذشته را صرف نشان دادن این شهر مانند یک برند لوکس جهانی کرده اند، دامنه آن را گسترش داده اند، ایده آل خود را برای مصرف چشمگیر، تماشایی، پیروزی، سون و لومیر، نان و گل رز خلق کرده اند. مثل همیشه، اگر می‌خواهید بدانید چگونه و چرا، فوتبال پاسخ‌هایی دارد.