پاویون ایالات متحده در بینال ونیز یک میلیون دلار است. کوتاه است و مجسمه های آن ممکن است در ایتالیا گیر کرده باشند.

با وجود ماه‌ها بحث و جدل، ایالات متحده موفق شد مجسمه‌های عظیم آلما آلن را برای دوسالانه امسال به ونیز برساند. با این حال، بازگشت آنها به خانه دشوارتر است.

طبق گزارشی که در نیویورک تایمز منتشر شد، سازمان حفاظت از هنرهای آمریکایی، سازمان غیرانتفاعی پشت پاویون ایالات متحده، تقریبا یک میلیون دلار از بودجه مورد نیاز برای پوشش هزینه های نمایشگاه، از جمله برچیدن نمایشگاه و ارسال آثار هنری به ایالات متحده، کم است.

جنی پاریدو، کمیسر غرفه، از اهداکنندگان بالقوه درخواست کمک کرده است. در نامه ای که توسط تایمز به دست آمده است، او اذعان کرد که مراحل پایانی پروژه دشوار شده است.

پریدو نوشت: «در حالی که ما در یک دوره نسبتا کوتاه به مقدار بسیار زیادی دست یافته‌ایم، مرحله نهایی این تعهد چالش‌های مالی را به همراه داشت که من به طور خستگی ناپذیر برای حل آنها تلاش می‌کنم».

American Arts Conservancy که پاریدو آن را اداره می کند، 1.4 میلیون دلار در مقابل بودجه پیش بینی شده کمتر از 2.5 میلیون دلار به دست آورده است. این کمبود باعث شده است که بودجه لازم برای نگهداری مجسمه های سنگی و فلزی عظیم یا ارسال آنها به ایالات متحده وجود نداشته باشد. این مشکل در حال افزایش فوری است، زیرا دوسالانه ماه آینده بسته می شود. هیچ مکان مشخصی برای قرار دادن آنها در این نزدیکی وجود ندارد: پاویون ایالات متحده هیچ گونه انباری ندارد و بنیاد گوگنهایم که مالک این ساختمان است، جایی برای آنها ندارد.

مشکلات مالی فصل دیگری را به آنچه قبلا یک سفر غیرمعمول آمریکایی در بینال بوده است اضافه می کند.

پاریدو، که تجربه تجاری قبلی اش شامل اداره یک بوتیک حیوانات خانگی لوکس در فلوریدا بود، یک انتخاب غافلگیرکننده برای نظارت بر غرفه ایالات متحده بود. دولت ترامپ روند انتخاب سنتی را که بر پیشنهادات نهادهای هنری مستقر و یک هیئت بازبینی مستقل متکی بود، کنار گذاشته بود. پاریدو پس از توصیه دوستش ارین اسکاوینو، که سرپرست برنامه هنر در سفارتخانه های وزارت امور خارجه است، این شغل را به دست آورد.

پس از اینکه چندین هنرمند بنا به گزارش ها این فرصت را رد کردند، سرانجام برگزارکنندگان به سراغ آلن، مجسمه ساز آمریکایی مقیم مکزیک رفتند. از آنجا همه چیز به آرامی پیش نرفت.

آلن به تایمز گفت که نه پاریدو و نه متصدی نمایشگاه، جفری اسلیپ، قبل از نمایش از استودیوی او دیدن نکرده‌اند تا مجسمه‌ها را ببینند. زمانی که روزهای پیش نمایش دوسالانه تمام شد، آلن و اسلیپ دیگر صحبت نمی کردند.

در مورد مشکلات مالی، آلن گفت که او چیزی در مورد جمع آوری کمک های مالی غیرانتفاعی نمی داند. او گفت که هزینه های خود او بالغ بر سفر و یک Airbnb ارزان بوده است که بابت آنها بازپرداخت شده است.

برگزارکنندگان در ابتدا قیمت متوسط ​​نمایشگاه را به عنوان نقطه فروش مطرح کرده بودند و آن را یکی از ارزان ترین غرفه های ایالات متحده می نامیدند که تا کنون نصب شده است. برای مقایسه، ارائه 2024 آمریکایی حدود 5 میلیون دلار هزینه داشت، در حالی که نسخه 2022 نزدیک به 7 میلیون دلار بود.

وزارت امور خارجه 375000 دلار کمک مالی به این غرفه اختصاص داد که انتظار می رود کمک های مالی خصوصی بقیه آن را پوشش دهند. تلاش‌های پاریدو برای جمع‌آوری کمک‌های مالی شامل یک مهمانی در ساحل آرت بازل میامی و یک شام در Mar-a-Lago بود. این وزارتخانه به تایمز گفت که در جمع آوری پول نقشی نداشته است.

در حال حاضر، مشخص نیست اگر پاریدو نتواند شکاف میلیون دلاری را ببندد چه اتفاقی می‌افتد. انجمن هنرهای آمریکا به سوالات تایمز در مورد اینکه اگر نتواند مجسمه ها را به خانه بیاورد چه کاری انجام می دهد پاسخ نداد.

کیتی سیگل، که به سازماندهی غرفه آمریکا در سال 2017 کمک کرد، ارزیابی نسبتا صمیمی از وضعیت داشت.

او به تایمز گفت: «این دیوانه است.