«پاپ ایرلندی» که به همان اندازه مورد علاقه وطن پرستان ایرلندی، پروتستان ها و بریتانیا بود

هنگامی که پل کالن، اولین کاردینال کاتولیک رومی ایرلند، در اکتبر 1878 درگذشت، به طور گسترده فهمیده شد که او هم ایرلندی مسلط نسل خود و هم شخصیتی با اهمیت جهانی بود.

تایمز لندن اعلام کرد که در 26 سال گذشته: «هیچ مردی در پادشاهی نفوذ شخصی بیشتری اعمال نکرده است یا قدرت مطلق تری را در اختیار داشته است». نیویورک تایمز او را "یک قدرت در سرزمین" خواند و مجله سیدنی فریمن ضمیمه ای شش صفحه ای را به یاد زندگی او منتشر کرد. مراسم مرثیه در سراسر جهان برگزار شد، تابوت او در خیابان های دوبلین در یک ماشین نعش کش باز کشیده شد، توسط پلیس سوار شده اسکورت شد و حداقل 100000 نفر آن را دنبال کردند یا مشاهده کردند. قطارها و ترامواها متوقف شدند، پرچم ها پایین آمدند و شهر متوقف شد.

هزاران نفر دیگر قبل از بسته شدن دروازه‌ها در کلیسای جامع (کلیسای جامع سنت مری کنونی) در خیابان مارلبرو ادای احترام کردند. وقتی روز بعد او را در یک طاق کوچک زیر کلیسای کالج کلونلیف دفن کردند، هیچ شکی وجود نداشت که زندگی او نتیجه‌ای بوده است.

حدود 143 سال بعد، اوضاع بسیار متفاوت بود: کلونلیف فروخته شده بود، محتویات آن به حراج گذاشته شده بود و کلیسا بسته شده بود. کالن باید جابجا شود. این به سرعت و با احتیاط در صبح روز 25 ژوئن 2021 انجام شد.

مراسم کوتاهی در سرداب برگزار شد، بقایای او با ون منتقل شد و مراسم کوتاه دیگری در کلیسای جامع برگزار شد. تا ساعت 9.30 همه چیز تمام شد. آیریش تایمز در مقاله ای کوتاه به این مناسبت اشاره کرد. وب سایت خبری RTÉ این رویداد را 210 کلمه مجاز کرد. پل کالن دیگر ارزش خبری نداشت.

این یک شبه اتفاق نیفتاد. برای سال‌ها اهمیت کالن مورد تردید قرار نمی‌گرفت، حتی اگر میراث او مورد اعتراض قرار می‌گرفت. برای مثال، جیمز جویس او را به‌عنوان «سیب چشم خدا» مورد تمسخر قرار می‌دهد، و گفته می‌شود که او تنها کسی است که هرگز پا به قاره نگذاشته است و مدخلی در دیکشنری بیوگرافی استرالیا دریافت کرده است.

بیش از یک فینیان پیر او را به خاطر ادامه اسارت ایرلند مقصر دانستند. به قول چارلز جی کیکهام، رمان‌نویس فنی فینیایی، او «دشمن مرگبار آزادی ایرلند» بود. همچنین این فقط ملی گرایان نبودند که از او متنفر بودند.

کالن طیف قابل توجهی از دشمنان را انباشته کرد: پروتستان های ایرلندی او را به خاطر ویران کردن کلیسایشان سرزنش کردند. مدرسه علمیه کاتولیک در مینوت از او به عنوان یک ظالم رومیزان متنفر بود (و حتی اکنون تصویری از او ندارد). و لرد جان راسل، نخست‌وزیر بریتانیا، متقاعد شده بود که کالن «زور به عنوان شیوه واقعی بازگرداندن برتری کلیسای روم به نظر می‌رسد». همانطور که سر شین لزلی (که خود به طور خلاصه به نوشتن زندگینامه کالن در دهه 1920 فکر کرده بود) می گوید: «در یک زمان

در مورد کالن، حتی از زبان هموطنانش، هیچ چیز بدی وجود نداشت.

اگر هیچ چیز دیگری نباشد، مطمئنا باید یک دستاورد منحصر به فرد باشد که میهن‌دوستان ایرلندی، پروتستان‌های ایرلندی، تشکیلات بریتانیا، و کالج سنت پاتریک، مینوت، آن را به همان اندازه دوست ندارند. کالن به وضوح مهم بود.

با این حال، نوشتن در مورد کالن سخت است. انبوهی از مقالات برای کار وجود دارد - او مطمئنا بهترین ایرلندی مستند قرن نوزدهم است - اما آنها به طیف گسترده ای از زبان ها هستند. (کالن می توانست حداقل 10 مورد از جمله عربی را بخواند.) آنها همچنین به طور گسترده توزیع می شوند: برای کتابم، پاپ ایرلندی، بیش از 130 آرشیو در 12 کشور در پنج قاره را مورد بررسی قرار دادم.

او همچنین یک موضوع دشوار است: او نه رذیلت داشت، نه عاشق و نه حس شوخ طبعی. فقط تعداد کمی از مردم او را پل می نامیدند، بدون شک فقط یک نفر را می توان دوست او نامید، و تنها سرگرمی قابل تشخیص او خواندن در مورد گذشته ایرلند بود.

زندگی درونی او تقریبا کاملا ناشناخته است، حتی در حالی که می دانیم او تقریبا روزانه چه می کرد. تا حد زیادی در نتیجه هرگز زندگی نامه رضایت بخشی وجود نداشته است.

با این حال، دستیابی به کالن بسیار مهم است. او مهمترین ایرلندی در نسل بین مرگ دنیل اوکانل و ظهور چارلز استوارت پارنل بود.

از جمله، او کلیسای ایرلندی را به خواست خود خم کرد، نسخه خود را از کاتولیک ایرلندی در سراسر جهان گسترش داد، جان هنری نیومن (در حال حاضر سنت) را به دوبلین آورد، ابتدا حزب مستقل ایرلندی و سپس فنیان را درهم شکست، و فرمولی را پیشنهاد کرد که خطاناپذیری پاپ را تعریف می کرد.

امت لارکین مورخ آمریکایی در سال 1972 نیز به دلیل کالن استدلال کرد که "توده عظیمی از مردم ایرلند کاتولیک شدند".

ایرلند میانه ویکتوریایی هرگز نمی تواند بدون تعامل پایدار با مردی که در مرکز سیاسی، اجتماعی و مذهبی آن قرار داشت، به درستی درک شود. همانطور که لزلی به درستی در مورد بیوگرافی پیش بینی شده خود اشاره کرد، "البته این نوشتن تاریخ ایرلند در طول 50 سال 1823-1878 است."

کالین بار، استاد تاریخ مدرن ایرلند، موسسه مطالعات ایرلندی Keough-Naughton، دانشگاه نوتردام، ایالات متحده آمریکا است. کتاب پاپ ایرلندی او: پل کالن، 1803-1878 پنجشنبه آینده در دوبلین منتشر خواهد شد.