پاپ لئو چهاردهم بیش از 50000 جوان پرو را به استادیوم فوتبال می کشاند: "در مورد هر چیزی که ارزش جنگیدن را دارد اشتیاق داشته باشید"

بیش از 50000 جوان روز پنجشنبه منتظر دیدن پاپ لئو چهاردهم در استادیوم ملی لیما بودند. آنها از ساحل، ارتفاعات و جنگل آمده بودند تا پاپ متولد ایالات متحده را از نزدیک ببینند که به مدت دو دهه در میان مردم پرو زندگی می کرد تا اینکه او نیز یکی از آنها شد. آنها می خواستند پیرمرد 71 ساله ای را ببینند که پس از انجام عمل جراحی همچنان اصرار داشت که از واتیکان برای انجام ماموریت خود در آمریکای جنوبی سوار هواپیما شود.

شاید آن جوانان چیزی از خود را در لجاجت کسی دیدند که یک هفته است از برکت دادن به پیشانی ها، در آغوش گرفتن و دادن پیام های سرشار از امید دست بر نمی دارد، در حالی که آرام به زخم هایی اشاره می کند که کلیسا هنوز نتوانسته التیام بخشد. هر چهار جایگاه و همچنین زمین ورزشگاه ملی مملو از جمعیت بود. به هر حال، استادیوم‌ها نیز معابد یکشنبه‌ها هستند، با فداییان و اشکال ایمان خاص خود. فقط امروز عصر، سکوها آرامشی بی‌سابقه داشتند، غیرمعمول برای مکانی که در آن فوتبال معمولا احساسات بسیار قوی‌تری را برمی‌انگیزد.

هیچ بنرهایی برای قدردانی از میلیونرهایی که با ضربه زدن به توپ امرار معاش می کنند وجود نداشت، فقط تابلوهایی با طومارهایی خطاب به لئو چهاردهم وجود داشت. "برادرزاده اولم در راه است. آیا او را برکت می دهید؟" یکی را بخوانید دیگری پرسید: "ما ازدواج می کنیم - ما را برکت بده، پدر مقدس." سومی با التماس گفت: "من می خواهم یک خانه کوچک بخرم. کمکم کنید." دیگران برکت نمی خواستند بلکه دعا می کردند.

گروهی از دختران تابلویی در دست داشتند که به نظر می‌رسید نااطمینانی‌های عاشقانه یک نسل کامل را خلاصه می‌کرد: «پاپ لئو، من از ازدواج نمی‌ترسم، اما لطفا دعا کنید که فرد مناسب از راه برسد». حدود شش بعد از ظهر فریادها شروع شد. لئو چهاردهم با پاپ موبیل خود وارد پیست دو و میدانی در استادیوم ملی شد. هیچکس روی صندلی خود نماند. برخی دست به دست هم دادند. دیگران به امید دیده شدن دست تکان می دادند. و دیگران به سادگی تلفن های خود را زمین نمی گذارند. پرچم قرمز و سفید پرو و ​​پرچم های ونزوئلا و شیلی در سکوها به اهتزاز درآمد.

فریاد «این جوانی پاپ است» در کلوسئوم در مرکز لیما طنین انداز شد. گروه‌های شبانی از اسقف‌های مختلف پرو حضور داشتند، اما جوانانی که به تنهایی آمده بودند و لزوما مذهب کاتولیک را ندارند نیز حضور داشتند. از بالا، یک صلیب در زمین مشخص شد. دو پرده غول پیکر صحنه را کنار گذاشته بودند. با نزدیک شدن به غروب، تاریکی با شمع های پلاستیکی و چراغ های تلفن های همراه که شبیه ارتشی از کرم های شب تاب بود روشن شد. گروه کر آواز خواندند: "جوانان حاضر با این قلب برای تو باز است، پروردگار".

در حالی که پاپ لئو چهاردهم نگاه می کرد، آهنگ ادامه یافت: «من را به جایی که امید گم شده، جایی که شادی از دست رفته است، به خاطر اینکه شما را نمی شناسند، ببرید. نمی توان گفت که رابرت پروست در زندگی قبلی خود، قبل از حضور در بالکن کلیسای سنت پیتر در روز جمعه، 8 می 2025، به جوانان نزدیک نبود. می‌توان مجموعه‌ای از آلبوم‌های Prevost را با جوانانش در چولوکاناس، تروخیلو و چیکلایو جمع‌آوری کرد. تصادفی نیست که منشی شخصی او، ادگار ریمایکونا، یک مونسینیور است که فقط 37 سال سن دارد و با او در کاستل گاندولفو تنیس بازی می کند.

یکی از مهمترین لحظات روز با سخنرانی اسقف اعظم لیما، کاردینال کارلوس کاستیلو بود. در بحبوحه این جشن، پیشوا اینتی سوتلو و برایان پینتادو را به یاد آورد - دو جوان 20 ساله که در اعتراضات نوامبر 2020 در نتیجه سرکوب پلیس کشته شدند. او گفت: «در تاریخ اخیری که در کشور و شهرمان زندگی کرده‌ایم، اغلب جوانان برای اعتراض به خیابان‌ها می‌آیند و در مواردی مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرند. دو شهید اینتی و برایان هستند.

کاستیلو نقل کرد که پس از سرکوب بسیاری از جوانان کناره گیری کردند و در رقص نوعی بیان در میان ترس یافتند. آنها شروع به رقصیدن در میدان ها کردند و این حرکت تا جایی که به محله ها رسید رشد کرد. کاردینال گفت: "گروه های رقص در همه جا رشد کرده اند. اکنون هر منطقه گروه های رقص دارد. خدای ما خدایی است که برای شما می رقصد." سپس شهادت ها آمد. زن جوانی که دوازده نفر از خویشاوندان خود را از دست داد و برای ادامه رویاهای خود به ایمان چسبید. راهبه ای که توسط یکی از اعضای کلیسا مورد آزار و اذیت قرار گرفت.

این شب زنده داری با اجرای نمایشی ادامه یافت که مصیبت هایی را که جوانان را آزار می داد به صحنه برد و آنها را تا مرز فروپاشی پیش برد. موسیقی شب را روشن کرد. آکوردهای ویولن و رقصندگان قیچی وجود داشت - آیینی که منشا آندهای پرو بود. تقریبا در ساعت 7:30 بعد از ظهر پاپ لئو چهاردهم سخنرانی کرد. او گفت: "یکی به من گفت که پرو نیاز به امید دارد. شما نشانه امید هستید." و استادیوم ملی با تشویق پاسخ داد. وی سپس با پیامی که آمیخته تسلیت و نصیحت بود خطاب به جوانان گفت: «جوانان عزیز، وقتی رنج می برید، به عیسی روی آورید.

از صحبت صمیمانه با او نترسید. او اشک های ما را می شناسد. او سوالاتی را می داند که ما هنوز نمی دانیم چگونه به آنها پاسخ دهیم. به دنبال همراهی با کسانی باشید که شما را دوست دارند. دردهایی هست که نیاز به ایمان دوستانه دارد.» پاپ همچنین آنها را تشویق کرد که از آرزوهای خود دست نکشند یا تحت انتظارات دیگران زندگی کنند. «در مورد هر چیزی که ارزش جنگیدن دارد، اشتیاق داشته باشید. استعدادهای خود را پرورش دهید. غنای فرهنگ خود را کشف کنید. به زندگی بر اساس آنچه دیگران از شما انتظار دارند راضی نشوید. خداوند شما را آفرید که قادر به دستیابی به یک خیر مشترک باشید که هیچ کس دیگری نمی تواند به آن دست یابد.

پیام او با دعوت از کسانی که متقاعد شده بودند که نجاتی ندارند به پایان رسید: "برای شروع دوباره دیر نیست. به عیسی بنگرید. او داستان شما را می داند و مدام شما را دعوت می کند تا با او قدم بزنید." سخنان پاپ لئو چهاردهم در میان 52000 جوانی که استادیوم ملی را پر کرده بودند بازتاب پیدا کرد. برای چند ساعت، انرژی هزاران جوان با انرژی یک پاپ 71 ساله که نمی‌خواهد متوقف شود، ادغام شد. شاید این نیز نوعی جوانی باشد: تسلیم نشدن از حرکت رو به جلو. برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید