پایان دوران برگزیت؟ بازگشت برنهام به اروپا

نویسنده استاد سیاست در دانشگاه کوئین مری لندن و یکی از نویسندگان کتاب سیاست اروپا – مقدمه مقایسه ای است.

اندی برنهام، نخست وزیر بریتانیا، هنگامی که در سخنرانی خود در کنفرانس سالانه حزب کارگر، به طور غیرمنتظره ای مسئله رابطه بریتانیا با اتحادیه اروپا را بازگشایی کرد، همه - از جمله بسیاری از همکارانش در کابینه- را شگفت زده کرد.

او اعلام کرد که برگزیت «بیشتر ضرر کرده است تا فایده»، و اگر می‌خواهیم «سطح بالاتری از رشد و شکوفایی را بازگردانیم»، به «مسیری روشن برای ادامه قرن» نیاز داریم. بر این اساس، او ادامه داد، او به زودی «از این فرصت استفاده خواهد کرد... و به کشور معرفی می کند که ... گزینه های مختلف چیست» و پس از آن او «ببینم که آیا می توانیم در مورد یکی از این موارد اجماع پیدا کنیم که موقعیت ما و آینده قاره ای را که در آن زندگی می کنیم روشن شود».

با این کار، برنهام تابویی را شکست که از سال 2016، اکثریت سیاستمداران چپ میانه بریتانیا را محکوم کرده بود تا چیزی فراتر از قول دادن، درست همانطور که کیر استارمر سلفش انجام داد، «به نتیجه رساندن برگزیت» - عمدتا به دلیل ترس از اینکه به نظر می‌رسد می‌خواهند از آنچه که هنوز در کمپین‌های انتخاباتی ترک می‌خوانند، نادیده نگیرند. همه پرسی 2016.

این که سخنان برنهام واکنشی را در میان «مردم» برانگیخت (یا شاید بتوان گفت دفاع مفصل از مزایای برگزیت توسط حامیان آن) گواهی بر این واقعیت است که اکثریت بریتانیایی‌ها از اوایل سال 2021 به نظرسنجی‌ها می‌گویند تصمیمی که این کشور 10 سال پیش گرفت، تصمیم اشتباهی بود. در حال حاضر، حدود 57 درصد از رأی دهندگان، از جمله 23 درصد از رای دهندگان به خروج، موافق هستند، در حالی که حدود 55 درصد می گویند که می خواهند دوباره به اتحادیه اروپا بپیوندند.

و تصمیم برنهام وقتی متوجه می‌شود که از هر 10 رأی‌دهنده‌ای که از حزب کارگر (یا رأی دادن تاکتیکی در انتخابات بعدی برای دور نگه‌داشتن محافظه‌کاران و بریتانیای اصلاح‌طلب از دفتر خارج می‌شود) از هر 10 رأی‌دهنده که به حمایت آنها نیاز دارد، 8 نفر منطقی‌تر انتخاباتی است.

به همان اندازه مهم، دخالت او منطقی اقتصادی است. در واقع، این احتمال وجود دارد که تحقیقات نشان می‌دهد که برگزیت آسیب شدیدی به تجارت، رشد و دارایی‌های عمومی بریتانیا وارد کرده است (همراه با این تغییر در افکار عمومی و نگرانی از اینکه ایالات متحده دیگر آنقدر متحد قابل اعتمادی نیست) یکی از دلایل اصلی این است که برنهام، پس از تنها 10 هفته در این کار، به این نتیجه رسیده است که باید اقدامات بیشتری انجام شود تا این اقدام خود را معکوس کند یا حداقل خود را کاهش دهد. تشکیل شده است.

در زمان استارمر، دولت کارگر به دنبال یک سری اقدامات افزایشی برای کاهش اصطکاک تجاری ناشی از خروج بریتانیا بود. اما هیچ اقتصاددانی فکر نمی‌کند که این استراتژی - دقیقا مانند قراردادهای تجاری مختلفی که بریتانیا با کشورهای دیگر تحت حاکمیت محافظه‌کاران امضا کرد - بیش از کسری درصد به تولید ناخالص داخلی آن اضافه کند. در حقیقت، تنها حرکتی که بیش از یک تفاوت حاشیه ای ایجاد می کند، پیوستن به اتحادیه گمرکی (درست مانند ترکیه) نیست، بلکه به بازار واحد نیز خواهد بود.

با این حال، انجام این کار بدون رفتن کل گراز و پیوستن مجدد به این معنی است که بریتانیا، در اصطلاح، به یک «قاعده‌گیر» تبدیل می‌شود – چیزی که چنین اقتصاد بزرگی با وابستگی عمیقی به حاکمیت خود احتمالا در اصل و عمل آن را غیرممکن می‌داند.

پول هوشمند برنهام است که در مانیفست انتخاباتی بعدی حزب کارگر تعهدی برای پیوستن مجدد به خود نه بلکه برای باز کردن مذاکرات در مورد یک رابطه جدید و نزدیکتر با اتحادیه اروپا، با هر توافقی که ممکن است در معرض رفراندوم قرار گیرد، درج کند.

با این حال، برنده شدن در چنین رأیی دور از یقین مسابقه ای است، به خصوص اگر شامل عضویت کامل باشد. دلیل این امر این است که کشورهای عضو فعلی تقریبا به طور قطع از اعطای اکثر انصراف ها و تخفیف بودجه ای که قبل از خروج رسمی آن در سال 2020 برخوردار بود، خودداری می کنند - و نظرسنجی فعلی نشان می دهد که پس از ارائه آن سناریو، حمایت از پیوستن مجدد به رای دهندگان بریتانیا به میزان قابل توجهی کاهش می یابد.

علاوه بر این، این فرض را بر این می‌گذارد که هر کشور عضو اتحادیه اروپا (و طبق قوانین، واقعا باید هر کشور عضو باشد) از بازگشت بریتانیا به جمع استقبال می‌کند و این نمی‌تواند تضمین شود.

برای یک چیز، دولت های اروپایی نگران این احتمال هستند که هر تصمیمی از سوی بریتانیا برای پیوستن مجدد توسط یک دولت بدبین به اروپا در آینده لغو شود. از سوی دیگر، هر توافقی باید با اتحادیه اروپا مذاکره شود که بزرگترین اعضای آن، فرانسه و آلمان، ممکن است در آن مرحله توسط دو حزب راست افراطی (RN فرانسه و AfD آلمان) اداره شود که علاقه و وابستگی آنها به بریتانیا، حداقل بگوییم، مشکوک است.

در مقابل آن، باید به خاطر داشته باشیم که بریتانیا هنوز یک قدرت متوسط ​​نسبتا غنی با حضور دیپلماتیک و دفاعی بزرگ است. و واکنش مثبت رئیس جمهور کنونی فرانسه، امانوئل ماکرون، به طرح افتتاحیه برنهام، یادآوری می کند که بسیاری از سیاستمداران و مردم اروپایی، هر چه موانعی که مذاکرات ایجاد کند، خوشحال می شوند که ببینند بریتانیا در نهایت به خودش اعتراف می کند که در یک محیط اقتصادی و ژئوپلیتیکی بی ثبات فزاینده، حضور در اتحادیه اروپا امن ترین مکان است.

*نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده خط مشی تحریریه آنادولو نیست.