پایان شجاع ترین روزنامه روسیه

نوایا گازتا یک روزنامه با موقعیت تقریبا افسانه ای در روسیه بود. این خانه، آنا پولیتکوفسکایا، روزنامه‌نگار تحقیقی بود، که کتاب‌هایش در اوایل دهه 2000 گزارشی شدید از نقض حقوق بشر، تبلیغات زمان جنگ و فساد در روسیه ولادیمیر پوتین را ارائه می‌کرد. در سال 2006، در روز تولد پوتین، پولیتکوفسکایا در آسانسور ساختمان آپارتمانش مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. بیست سال بعد، روسیه دوباره وارد جنگ شد و نوایا گازتا تعطیل شد.

روز دوشنبه، روزنامه آخرین نشست سرمقاله خود را برگزار کرد. یک شماره نهایی در چند هفته آینده منتشر خواهد شد. من با همکارم والری هاپکینز صحبت کردم، کسی که آنجا بود تا شاهد بسته بندی دفاتر روزنامه نگاران باشد.

اما اول، آخرین پیچش در رسوایی انویدیا: جنسن هوانگ استعفا داد.

جنسن هوانگ، یکی از بنیانگذاران و مدیر اجرایی انویدیا، روز پنجشنبه استعفا داد و سقوط سریع و خیره کننده یکی از قدرتمندترین چهره های A.I را محدود کرد. رونق او با زنی که سازمان‌های اطلاعاتی ایالات متحده به این نتیجه رسیدند که برای چین جاسوسی می‌کرد و با یکی از مدیران اجرایی که به او گزارش می‌داد، روابط خارج از ازدواج داشت.

در اینجا یک راهنمای تصویری برای درک این رسوایی آمده است:

والری، نوایا گازتا، آخرین سازمان بزرگ مستقل رسانه ای روسیه، اتاق خبر خود را این هفته تعطیل کرد. این روزنامه و روزنامه نگاران آن ده ها سال است که تحت فشار شدید ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه بوده اند. چرا حالا؟

معجزه واقعی این است که آنها این مدت دوام آوردند. ما شاهد بوده ایم که دولت روسیه به طور سیستماتیک هر سازمان رسانه ای منتقد کرملین و منتقد جنگ در اوکراین را منحل می کند. این یک شبه اتفاق نیفتاد.

ابتدا وب سایت آنها مسدود شد، بنابراین برای خواندن آنها به یک VPN نیاز داشتید. سپس مجوز رسانه خود را از دست دادند. سپس پوتین فرمان ملی شدن چاپخانه های آنها را امضا کرد. سپس در بهار امسال، مقامات به اتاق خبر یورش بردند و یکی از خبرنگاران آنها بازداشت و محاکمه شد. این مقاله به فهرست به اصطلاح عوامل خارجی اضافه شد - این نوع اصطلاح دوران استالین که با محدودیت‌های زیادی در مورد آنچه مجاز به انجام آن هستید همراه است.

این ایده وجود داشت که در نهایت آنها دست از کار خواهند کشید، اما این کار را نکردند. چیزی که در نهایت آنها را مجبور به تعطیلی کرد زمانی بود که صاحبخانه آنها پس از 20 سال از تمدید اجاره نامه خود امتناع کرد و بانک آنها پردازش کمک های خوانندگان را که تنها منبع درآمد آنها بود متوقف کرد. آنها به بانک های دیگر رفتند و گفتند: به ما کمک می کنی؟ اما همه گفتند نه. و این تابعی از فشار مستقیم مقامات یا درک این موضوع است که اگر به کار با روزنامه ادامه دهید با مشکل مواجه خواهید شد.

و بنابراین آنها تصمیم گرفتند که دیگر نمی توانند ادامه دهند.

توضیح دهید که چرا این مقاله در روسیه بسیار مهم بود.

بیش از هر چیز به شجاعت روزنامه نگارانش معروف بود. آنها با وجود سالها ارعاب، حملات، فشارها و ترورها هرگز ساکت نشدند.

شش تن از خبرنگاران آن کشته شده اند. اندکی پس از تهاجم تمام عیار به اوکراین، سردبیر روزنامه، دیمیتری موراتوف، در قطار مورد حمله قرار گرفت. حمله به حدی بد بود که او برای استفاده مجدد از چشمانش به چهار عمل جراحی نیاز داشت.

دلیل دیگر اهمیت نووایا گازتا این بود که در زمانی که بسیاری از روس‌های ضدجنگ و روزنامه‌نگاران ضدجنگ روسیه را ترک کردند، در آنجا ماندند. آنها روی زمین ماندند و در واقعیت خوانندگان خود زندگی کردند. این به معنای یک معامله بزرگ بود.

شما در آخرین روز دوشنبه در آن اتاق خبر بودید. چه شکلی بود؟

مطمئنا به نظر می رسد پایان یک دوره است. می دانید، اینها افرادی هستند که سرشار از عشق و احترام فوق العاده به حرفه روزنامه نگاری هستند. اما در آخرین جلسه سرمقاله روز دوشنبه، این بحث در مورد این واقعیت که ناامیدی گناه است، همانطور که یکی از ستون نویسان روزنامه نوشت، مطرح شد. او یک کشیش ارتدوکس است که به دلیل موضع ضدجنگ خود از جماعت محروم شد. بنابراین غم و اندوه لحظه با سرپیچی و غرور آمیخته شد که این مدت طول کشید.

یکی از چیزهایی که به نظرم بسیار تکان دهنده بود، توضیحاتی در مقاله شما از دفتر آنا پولیتکوفسکایا بود که به نوعی موزه تبدیل شده بود و اکنون از بین رفته است.

بله، دلخراش است. آنها دفتر او را تقریبا همانطور که در زمان کشته شدنش بود نجات دادند. آنها ضبط صوت، تعدادی از نامه هایش، کامپیوتر واقعا قدیمی اش را نگه داشتند. عینک مطالعه اش هنوز روی میزش بود. و سپس روی دیوار برخی از بهترین داستان های او و همچنین تحقیقاتی که همکارانش در مورد قتل او انجام دادند را داشتند. جایی بود که روزنامه نگاران جوان در آن الهام گرفتند. اما همه اینها در انبار است.

من می خواهم به این واقعیت برگردم که آنها این مدت دوام آوردند. چگونه توانستند این کار را انجام دهند؟

استراتژیک بودند. آنها تصمیم گرفتند، خوب، ما اینجا هستیم، ما باید از قوانین روسیه پیروی کنیم. این بدان معناست که آنها در مورد هیچ اتفاقی در خط مقدم در اوکراین ننوشتند، زیرا قوانینی وجود دارد که استناد به منابعی غیر از وزارت دفاع را غیرقانونی می‌کند. اما آنها همچنین به وضوح گفتند که به دلیل سانسور در مورد خط مقدم نمی نویسند. به عنوان مثال، آنها از کلمه "جنگ" در صفحات اول خود به جای "عملیات نظامی ویژه" مورد تایید دولت استفاده می کردند، اما به عمد آن را محو می کردند.

چیز دیگری که می‌توانست تا حدودی به محافظت از آنها کمک کند، وزن اخلاقی هم‌بنیان‌گذار آنها بود که جایزه صلح نوبل را در سال 2021 به اشتراک گذاشت. و اعتبار اخلاقی تاریخ آنها: این روزنامه با پول جایزه صلح نوبل که میخائیل گورباچف ​​دریافت کرد، تأسیس شد. موراتوف به گورباچف ​​نزدیک بود و همچنین تصمیم گیرندگان برجسته زیادی از جمله در دولت پوتین را می شناسد. اما همچنان که این جنگ ادامه می‌یابد و پیچ‌ها در حال سفت شدن هستند، این کار شما را به این نتیجه می‌رساند.

آیا در حال حاضر خبرگزاری مستقل دیگری در روسیه باقی مانده است؟

تعدادی هم هستند، بیشتر در تلگرام، اما هیچ کدام با این اقتدار و وزن نیستند. می دانید، همین چند ماه پیش، روزنامه نگاران نوایا گازتا به سرزمین های اشغالی در اوکراین می رفتند. آنها به اولشکی، شهر تحت کنترل روسیه که در آن مردم از گرسنگی می میرند، رفتند و در مورد آن نوشتند. نوع کارهایی که نوایا گازتا انجام می داد، هیچ کس دیگری انجام نمی دهد.

فکر نمی کنم قصد مهاجرت داشته باشند. شاید آنها در نهایت سعی کنند چیز جدیدی را شروع کنند. من فکر می کنم همه آنها هنوز در تلاش برای کشف آن هستند.

به گفته مقامات بهداشتی محلی، ارتش رژیم صهیونیستی به بیمارستانی در جنوب غزه حمله کرد که بر اثر آن حداقل 6 نفر کشته و 28 نفر دیگر زخمی شدند. اسرائیل گفته است که یکی از فرماندهان حماس را هدف قرار داده است.

پرزیدنت ترامپ گفت که معاون رئیس جمهور جی دی ونس را از مذاکرات صلح با ایران عقب نشینی کرده و گفت: «ما به توافق با ایران نیازی نداریم».

ایران دارایی های برخی از شهروندان را مصادره می کند زیرا اعضای خانواده آنها در خارج از کشور زندگی می کنند و از دولت انتقاد کرده اند.

فرستادگان ترامپ به مسکو رفتند تا از پوتین برای وارد کردن اروپا به مذاکرات درباره جنگ اوکراین به توافق برسند.

دادگاهی در بریتانیا همجنسگرایی را در ترینیداد و توباگو، جایی که سیستم حقوقی با قدرت استعماری سابق در هم آمیخته است، جرم زدایی کرد.

در پرو، جایی که پاپ لئو برای دو دهه زندگی کرد، او با ارواح گذشته خود ملاقات می کند.

در مالاوی، ال نینو انتظار می رود آب و هوای شدید و قحطی احتمالی را به همراه داشته باشد. خبرنگار آب و هوای جهانی ما چیکو هارلان از یک روستای دورافتاده بازدید کرد تا ببیند کشاورزان چگونه برای خشکسالی قریب الوقوع آماده می شوند.

دنیا پر از موجودات وحشی است که کارهای مخفیانه انجام می دهند. تقریبا در تمام طول تاریخ، این زندگی ها پنهان ماندند. اکنون صدها هزار بیننده می توانند مبارزه دو عقاب کچل برای تشکیل خانواده را تماشا کنند. به داخل لانه آنها صعود کنید.

اوکراینی‌ها یاد گرفته‌اند که به GPS خود بی‌اعتماد باشند: مدام به آنها می‌گوید که در پرو هستند.

علت آن یک سیستم اوکراینی است که تداخل الکترومغناطیسی را با هدف گیج کردن موشک‌ها و پهپادهای روسی منفجر می‌کند و آنها را وادار می‌کند فکر کنند جای دیگری هستند. گاهی اوقات، سلاح‌ها آنقدر گیج می‌شوند که چرخش‌های شدیدی ایجاد می‌کنند و در هوا از هم می‌شکنند.

اما این سیستم همچنین زندگی روزمره غیرنظامیان را مختل می کند. به یک نفر که از یک برنامه سواری استفاده می‌کرد، گفته شد که 12276 دقیقه دیگر به خانه می‌آید. ادامه مطلب را بخوانید.

شیدایی ظهور: تقویم تعطیلات اکنون یک صنعت میلیارد دلاری است و همه چیز را از ترشی گرفته تا پودر پروتئین را پشت درهای خود پنهان می کند.

اختراع گمشده: آتش یونانی یک سلاح آتش زا بود که در قرن هفتم توسعه یافت و بیش از 500 سال قبل از گم شدن دستور غذا مورد استفاده قرار گرفت.

به طور تصادفی ویروسی: آهنگ "Talafreako" توسط یک خواننده رپ کمی شناخته شده تگزاسی، به سرود بعید برای سناتور منتخب جیمز تالاریکو تبدیل شد.

این پودینگ موز کرکی و کاستاردی با رایحه هل به اندازه کافی سبک است که بعد از یک جشن بزرگ باقی بماند. حتما یک روز قبل از سرو درست کنید تا ویفرهای وانیلی کاملا هیدراته شوند.

این هفته به شب افتتاحیه «Owain & Henry» رفتم، یک درام تاریخی حماسی درباره یک شاهزاده قرون وسطایی ولز که رهبری شورشی علیه حکومت انگلیسی در قرن پانزدهم را بر عهده داشت. با من بمان

این تولید شبیه هیچ جشن دیگری از یک داستان ملی بود که قبلا دیده بودم.

«شجاع دل» نبود، جایی که قهرمان جنگ اسکاتلندی قرن چهاردهمی، ویلیام والاس، فریاد زد «آزادی!» درست قبل از اعدام - اما در نهایت الهام بخش هموطنانش شد تا استقلال خود را از انگلیس به دست آورند.

و «همیلتون» نبود، جایی که پدران بنیانگذار آمریکا استقلال خود را از انگلیس به دست آوردند و جاه طلبانه ترین قانون اساسی تاریخ را نوشتند (در حالی که درباره آن رپ می زدند).

ولزی ها هرگز استقلال خود را از انگلیس پس نگرفتند. اما هر تمرین ملت‌سازی که ارزشش را داشته باشد، باید به نحوی در یک نوت پیروزی قرار گیرد. و بنابراین «اوین و هنری» به جای آن، ارزش‌هایی مانند ریشه‌ها، اجتماع، رحمت و حفظ هویت ملی قوی را برگزیدند. همانطور که شاهزاده اوین گلیندور با بازی مایکل شین بزرگ می گوید: "ما هنوز اینجا هستیم." این یادآوری بود که ملت سازی و غریزه انسانی برای یافتن معنا و آسایش در هویت ملی ما، می تواند اشکال مختلفی داشته باشد.

(می‌خواهم بگویم طولانی بود. بیش از سه ساعت. می‌توانست با یک ترمیم انجام شود. روزنامه‌نگار درون من فکر می‌کرد: یک سردبیر بگیر.)

صحبت از "ما هنوز اینجا هستیم" (یا "Yma o hyd" به ولزی) - من همیشه "O Hyd" خواننده رپ ولزی سیج تودز را دوست داشتم. من قبلا آن را توصیه کرده ام و دوباره آن را توصیه می کنم.

در اینجا Spelling Bee، Mini Crossword، Wordle و Sudoku امروز هستند. همه بازی های ما را اینجا پیدا کنید.

ما از بازخورد شما استقبال می کنیم. پیشنهادات خود را برای ما در theworld@nytimes.com ارسال کنید.