پای زن بعد از بازی فوتبال بی حس می شود، سپس تشخیص تکان دهنده می آید

زنی از ایرلند شمالی به دلیل احساس بی حسی در پایش پس از یک بازی فوتبال به بیمارستان رفت.

او هرگز نمی توانست تصور کند که چه اتفاقی می افتد.

میا کنستانتینو، 28 ساله، به تازگی بازی برای تیم محلی خود، Ballymoney Ladies را به پایان رسانده بود، زمانی که احساس کرد که به عنوان یک "ضربه صاعقه" در پشت پای چپ خود توصیف می کند.

میا به نیوزویک گفت: «احساس بی‌حسی و ضعیف‌تر از حد معمول بود. من همچنین کمردرد شدیدی داشتم که به معنای واقعی کلمه نفسم را بند می آورد.

او که با اندومتریوز زندگی می‌کرد و تحت چندین عمل جراحی قرار گرفت، از مراجعه به بیمارستان اجتناب می‌کرد، مگر اینکه کاملا ضروری باشد.

شریک زندگی او، الکس، او را متقاعد کرد که به بیمارستان برود و در آنجا معاینه برای احساسات در پایش داشت.

دکتر برای تسکین درد به او داروی شیاف داد و او را به خانه فرستادند.

پس از آن، میا به بازی فوتبال و کار به عنوان دستیار مراقبت های بهداشتی ادامه داد، اما در ماه های بعد، درد او به تدریج بدتر شد.

او موفق شد یک قرار ملاقات با فیزیوتراپیست بگیرد، اما علیرغم اینکه درد قابل توجهی داشت، فیزیوتراپیست متقاعد نشد که MRI لازم است.

میا گفت: "به یاد دارم که به او گفتم، این زندگی، فوتبال و شغل فیزیکی من را خراب می کند. من تقریبا از او خواهش کردم که یک معرفی نامه بنویسد." دقیقا کلمات او این بود: «من شک دارم که چیزی در آن باشد، اما خوب.» احساس می‌کردم... کاملا بیش از حد واکنش نشان می‌دادم و شاید واقعا هیچ مشکلی در من وجود نداشت.»

علیرغم اخراج اولیه، میا برای اسکن MRI ستون فقرات و کمر در نوامبر 2025 معرفی شد.

او تصاویر MRI خود را از طریق یک برنامه کلینیک دریافت کرد و بلافاصله شروع به مقایسه آنها با اسکن هایی کرد که در گوگل پیدا کرد.

اگرچه او باید یک هفته برای نتایج رسمی صبر می کرد، اما آن زمان را به مرور تصاویر صرف کرد و متقاعد شد که چیزی متفاوت به نظر می رسد.

میا گفت: «من یک آشفتگی مضطرب بودم. من باید در طول آن هفته صدها بار به عکس‌هایم نگاه کرده باشم و به خودم گفته‌ام که این عکس‌ها درست به نظر نمی‌رسد یا شبیه اسکن‌های معمولی در گوگل نیست، اما از اشتباه بودن چیزی صحبت کردم.

میا روی صندلی فیزیوتراپیست که فکر می‌کرد هیچ چیز مهمی در اسکن پیدا نکرده‌اند.

MRI مشکلات متعددی را در کمر او نشان داد، از جمله شکستگی‌های کوچک در مهره، لغزش مهره، برآمدگی دیسک، التهاب در مفاصل، باریک شدن اطراف اعصاب و فشار روی عصب در سمت چپ.

همچنین یک رشد خوش خیم در یک مهره و یک کیست پر از مایع در کانال نخاعی را نشان داد.

در آوریل 2026، میا تحت عمل فیوژن ستون فقرات L5/S1 قرار گرفت، جراحی که به طور دائم دو استخوان را در پایین ستون فقرات به هم می‌پیوندد تا ثبات را بهبود بخشد و درد ناشی از آسیب ستون فقرات را تسکین دهد.

میا از احساسی که ممکن است بعد از آن داشته باشد می ترسید، اما همچنین امیدوار بود که بتواند ظرف چند هفته به زندگی عادی بازگردد.

او گفت: "من به شدت عمل جراحی را دست کم گرفتم." به یاد می‌آورم که با بدترین دردی که تا به حال احساس کرده‌ام از خواب بیدار شدم، مثل اینکه یک قطب داغ به ستون فقراتم چسبیده بود. هر حرکتی بدتر می‌شد. یادم می‌آید سعی کردم تا جایی که می‌توانم ثابت بمانم تا از درد جلوگیری کنم.»

روز بعد، فیزیوتراپیست های بیمارستان او را تشویق به راه رفتن کردند. پاها و پاهای میا برای او غریبه بود.

او گفت: "من فقط نمی توانستم باور کنم که این اتفاق می افتد." "چگونه، هشت یا نه ماه قبل، من اینقدر فعال، تناسب اندام و سالم بودم؟ اکنون به افرادی که سعی می کردند دوباره راه رفتن را یاد بگیرند، چسبیده بودم."

میا یک هفته بعد از بیمارستان مرخص شد، اما در خانه همه چیز اطرافش تغییر کرده بود.

تختش در طبقه پایین بود، برای کمک به ایستادن به صندلی تکیه داد و به جای حمام از کمد استفاده کرد.

میا گفت: «کمرم خیلی سفت شده بود. من احساس می‌کردم که برای رفتن به توالت نیاز به کمک داشتم، و برای پوشیدن لباس نیاز به کمک داشتم. اما سعی می‌کردم فقط روی بهبودی تمرکز کنم.»

درد میا به پایش برگشت و درد جدیدی در کمرش ایجاد شد.

جراح مغز و اعصاب او به او اطلاع داد که یکی از مهره‌های بالای همجوشی ستون فقراتش به سمت عقب لیز خورده و باعث ایجاد وضعیتی به نام رترولیستزیس شده است. مطالعه‌ای که در سال 2026 در Orthop Surg منتشر شد، نشان داد که رترولیستزیس گاهی اوقات ممکن است پس از جراحی ستون فقرات رخ دهد، زیرا روش‌هایی که ساختارهای تثبیت‌کننده را حذف یا ضعیف می‌کنند، می‌توانند بی‌ثباتی ایجاد کنند که به مهره اجازه می‌دهد به عقب برود.

میا در ماه ژوئیه برای یک عمل جراحی بیشتر رزرو شد، اما راه رفتن او به طور قابل توجهی بدتر شده بود.

میا گفت: «هر جا می رفتم روی ویلچر بودم. "نمی‌توانستم راه بروم، پاهایم کار نمی‌کردند. مدام در کمرم درد می‌کردم. احساس می‌کردم در یک کابوس زندگی می‌کنم."

او تنها چند هفته پس از عمل جراحی دوم تحت عمل جراحی دوم قرار گرفت، اما پس از آن برای راه رفتن تلاش کرد و همچنان درد شدید عصبی را تجربه کرد.

اسکن‌ها و درمان‌های بیشتر نتوانست وضعیت او را بهبود بخشد، و باعث شد که پزشکان یک همجوشی بزرگ ستون فقرات را توصیه کنند.

میا گفت: "من احساس می کنم داستان من تکرار مداوم است." «احساس می‌کردم قبلا دوبار این را پشت سر گذاشته‌ام».

صبح روز بعد پس از عمل جراحی، میا با کمک فیزیوتراپیست ها بیشترین فاصله را طی چند ماه گذشته طی کرد.

او گفت: "من بدون درد نوروپاتی از راهرو بالا و پایین رفتم." من آنقدر هیجان زده بودم که شاید قرار بود در تمام مدت این احساس را داشته باشم و یک هفته بعد مرخص شدم.

در حال حاضر هشت هفته پس از عمل، میا همچنان با دردهای دردناک روزانه زندگی می کند.

او برای مدیریت درد ناشی از بیماری دیسک دژنراتیو خود از داروی مرفین استفاده می کند و همچنین با یک فیزیوتراپیست جامعه همکاری می کند تا به بهبود راه رفتن و بازیابی استقلال کمک کند.

میا گفت: «من احساس ناراحتی می‌کنم و برای زندگی‌ای که قبلا داشتم غمگینم. هرگز فکر نمی‌کردم این اتفاق برای من بیفتد، اما اگر توصیه‌ای وجود دارد که می‌توانم به هر فردی در هر سنی ارائه کنم، لطفا به بدن خود گوش دهید.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: کارا دولمن و اما لی سانگ