پخش: چهارمین جشنواره فلورسنت – سرگیجه اورشلیم

اگر هنر، صرف نظر از رشته، پیش نیاز خود را حفظ کند، باید هر از چند گاهی خون جدیدی تزریق شود. یاسمین گاریو با تمام وجود این دیدگاه را می پذیرد و به عنوان مدیر هنری جشنواره فلورسنت – سرگیجه اورشلیم، که در خیابان NetHerusalem، در پایین شهر اورشلیم، در خیابان Herusalem و در پایین شهر اورشلیم برگزار می شود، از صمیم قلب این دیدگاه را پذیرفته و در حال اجرای آن است. خانه شرکت رقص سرگیجه، 9 تا 13 نوامبر. گاریو علیرغم حساسیت سال‌های 26 ساله‌اش، اکنون سومین مسئولیت برنامه‌ریزی رویداد سالانه‌ای را که تأسیس کرده است، به عهده دارد.

پیشنهاد سال، که توسط بنیاد اورشلیم و شهرداری اورشلیم پشتیبانی می‌شود، تأیید می‌کند که او به تازگی و خلاق نگه داشتن چیزها اعتقاد راسخ دارد، و به هنرمندان نوظهور - طراحان رقص و رقصنده‌ها - فرصتی طلایی می‌دهد تا به چیزهای نوپای خود دست بزنند. جشنواره پیش رو رسما سومین دوره کامل است، اگرچه قبل از آن یک اولین آزمایش آب کوچکتر بدون هیچ فکری در مورد آینده انجام شد. فلورسنت در واقع یک پیشرفت پیش فرض است که ناشی از ناامیدی گاریو از کوبیدن سرش به دیوار آجری است. «به عنوان یک هنرمند، یک طراح رقص.

او به یاد می‌آورد: «بعد، یکی از دوستانم گفت که باید خودمان کاری انجام دهیم.» اجرای نمایش در جاده سرگیجه یک نقطه شروع طبیعی برای گاریو و دوستش بود. ایده‌ها. «ما با آنها تماس گرفتیم و به آنها گفتیم که از آنها چیزی نمی‌خواهیم جز اینکه استفاده از استودیو را به ما بدهند.

گفتیم که قصد داریم چند نمایش شبانه را اجرا کنیم و دیگر هیچ.» پس از آن گام‌های مردد اولیه بچه توپ خوب و واقعا به حرکت درآمد. «گاریو خاطرنشان می‌کند: «ما نمی‌دانستیم مردم برای دیدن ما حاضر می‌شوند یا نه، اما در نهایت خوب بود.» برای یک فرار یک‌باره خوب بود. او و همکارش یک رویا داشتند و رفته بودند.

و گاریو مقداری از تشدید سرکوب شده خود را از این که تلاشش برای بیان رقص مکرر متوقف شده بود، از بین برده بود. با این حال، پیشنهادهای بیشتری وجود داشت، حداقل برای گاریو. «یک سال بعد، دوستم گفت که برگزاری یک جشنواره برای او نیست. اما من می‌خواستم ادامه دهم. احساس کردم چیز بسیار هیجان‌انگیزی در جشنواره وجود دارد.

ما جشنواره‌ای را برای هنرمندان جوان، فقط هنرمندان جوان، تأسیس کردیم.» قبل از اینکه کسی ادعاهای ناامیدکننده‌ای مبنی بر سن‌گرایی داشته باشد، گاریو این عنوان را می‌پذیرد. او توضیح می‌دهد که «جوان» از نظر تجربه به معنای جوان است، و اضافه می‌کند که درجه‌ای از اولویت‌های اصلاحی برای اخلاق برنامه‌نویسی او وجود دارد. «این برای هنرمندانی بود که آثاری ساخته نشده بودند و در جشنواره‌ها نمایش داده نشده بودند.

این برای افرادی بود که در صحنه تازه کار بودند.» و بنابراین، فلورسنت به طور جدی به وجود آمد. همه چیز خوب و شیک است که تصوری تخیلی دارد، هرچند دیرینه و صمیمانه، اما بازی توپی کاملا متفاوتی است که آن را به وقوع می‌پیوندد. قلمروهای هنری واقعا چیز شگفت‌انگیزی هستند و برای ما موهبتی هستند - و حتی با نان، نان، به خوبی روی میز قرار می‌دهند.

برای آن به پول نقد نیاز دارید. مقدار کمی از آن در آینده برای گاریو وجود داشت، به اندازه ای که او باور کند که می تواند به جشنواره شانس واقعی تبدیل شدن به یک واقعیت واقعی واقعی بدهد. "یک سال بعد به لطف سرگیجه بودجه کمی از شهرداری اورشلیم گرفتیم و فکر کردیم که به یک نام نیاز داریم [برای جشنواره]." "فلورسنت" به این دلیل که نمایش ها در یک استودیو با نور فلورسنت برگزار می شد.

گاریو می‌خندد: «ما فکر می‌کردیم خیلی باحال بود.» یک جنبه وجودی هنری عمیق‌تر نیز در آن وجود دارد. ما رقصنده ها همیشه می گوییم که زیر نور می رقصیم و قلب و روح خود را به آن می سپاریم. ما همیشه زیر نور فلورسنت هستیم و سخت کار می کنیم.» در حقیقت، جشنواره آتی یک رویداد کاملا مصنوعی نیست. پس از موفقیت‌های سه سال گذشته، گاریو تصمیم گرفت که زمان گسترش بال‌های برنامه‌ای این سرمایه‌گذاری فرا رسیده است. او - به طور موجه - با افتخار وثیقه عددی و لجستیکی را ارائه می کند. «جشنواره سه برابر شده است.

اکنون پنج روز، 14 نمایش و 27 هنرمند داریم. ما در فضای باز و همچنین نمایش های داخلی داریم. اما تغییر اصلی این است که اکنون فقط یک جشنواره رقص نیست.» انعطاف انضباطی مستقیما از زندگی‌نامه در حال تکامل مدیر هنری ناشی می‌شود. او فاش می‌کند: «در سال‌های اخیر، من نیز یک هنرمند سیرک شده‌ام. بنابراین ما با تأکید بر رقص معاصر و موسیقی سیرک، هنر پرفورمنس، و پیشرفت طبیعی، به یک جشنواره چند رشته‌ای تبدیل شده‌ایم.»

"برای من واقعا هیجان انگیز است زیرا نشان دهنده رشد من به عنوان یک هنرمند است و رشد جشنواره وجود دارد که با هم هماهنگ هستند." به گفته گاریو، این نیز به نیاز بازار پاسخ می دهد. «وقتی وارد حوزه هنر سیرک معاصر شدم، دیدم هنرمندان با استعداد زیادی در اینجا وجود دارند - صحنه در حال توسعه است - اما هیچ جشنواره سیرک معاصری برای بزرگسالان در اسرائیل وجود نداشت.

بسترهای زیادی برای ارائه فرم هنری در اینجا وجود نداشت.» هر پیشنهاد هنری-سرگرمی که با برچسب «معاصر» همراه باشد، می‌تواند بخش‌های بزرگی از مصرف‌کننده فرهنگی را به یک یا دو ابرو برانگیزد و با ترس از اینکه مجبور باشد با چیزی فراتر از منطقه آسایش خود مبارزه کنند. متعجب اما هنر سیرک این مزیت را دارد که برای شروع یک نوع فاکتور واو دارد.

این جزء جدایی ناپذیر آن است و افراد را حتی اگر اهل حوزه خاصی نباشند، به خود جذب می کند. بنابراین من معتقدم که [هنر سیرک] می‌تواند در اسرائیل به خوبی انجام شود.» گاریو می‌گوید که حرکت از رقص به اجرای هنر سیرک برای او هم نرم و هم طبیعی بود. او معتقد است: «اجرای سیرک هم رقص است – رقص هوایی.» او می‌گوید، اساسا فقط یک موضوع تغییر دادن مسئولیت بدنی به سمت بازو، عضلات و پاها به سمت بالا است. او توصیه می کند: «من از حلقه فلزی استفاده می کنم که وزن آن حدود 9-10 کیلوگرم است.

من اخیرا در کره جنوبی اجرا کردم و حلقه ام را با خودم بردم.» این مشارکت ناشی از شرکت گاریو در نمایشگاه بین‌المللی رقص است که هر ساله در مرکز سوزان دلال در تل‌آویو در حضور مدیران هنری و دیگر متخصصان حوزه‌های هنری مرتبط از سراسر جهان برگزار می‌شود. امید این است که برخی از اقداماتی که بازدیدکنندگان می‌بینند، آنها را متقاعد کند که در جشنواره‌های مختلف خود در برخی از هنرمندان اسرائیلی شرکت کنند. خوشبختانه، گاریو، که تا به امروز رزومه اش شامل یک دوره دو ساله با یک رقص ایتالیایی است

شرکت، مورد تشویق قرار گرفت و توانست مطالب خود را به مخاطبان کره ای برساند و با انجام این کار، احتمالا این تصور را به مصرف کنندگان فرهنگ کره ای منتقل کند که اسرائیلی هایی هستند که به زندگی ما زیبایی می بخشند. این تصویری بسیار متفاوت از این کشور در مقایسه با تصویری که آنها از طریق رسانه های خبری خود دریافت می کنند، ارائه می دهد. این یک سناریوی برد-برد را برای همه نشان می دهد. هنرمندان نیز مانند بقیه ما، اکنون نیز زخم های آن روز فاجعه بار را به دوش می کشند. گاریو می‌گوید که این اتفاق در زندگی و کارش رخ می‌دهد. «به‌عنوان یک رقصنده، از 7 اکتبر تغییر زیادی کرده‌ام.

به حرکاتی که انجام می دهم عمق بیشتری وجود دارد. اما من فکر می‌کنم همه، هر کسی که در اسرائیل آن را تجربه کرده است، یکسان نیست.» برای هنرمندی که از بدن خود به عنوان وسیله‌ای برای انتقال ایده‌های هنری‌اش استفاده می‌کند، این لزوما باید بر نحوه بیان ایده‌های خلاقانه‌اش تأثیر بگذارد. او می‌گوید: «وقتی شما به‌عنوان یک فرد تغییر می‌کنید، به‌عنوان هنرمند نیز تغییر می‌کنید». نگاهی به هدف اعلام شده جشنواره، که شامل «تسهیل رویارویی مستقیم بین هنرمندان و مخاطبان» است.

از گاریو در مورد روشی که او و همکارانش برای دستیابی به آن هدف دارند، درخواست کرد. Dance for all جشنواره کاملا مطابق با فضایی نیست که جان لنون در سال 1963 در سالن سلطنتی آلبرت هال لندن ظاهر شد و جان لنون به شدت مورد تمسخر قرار گرفت. جواهرات." فلورسنت یک تلاش مردمی برای همه است، صرف نظر از وضعیت اجتماعی یا موجودی بانکی. "اکثریت نمایش ها برگزار می شوند.

در استودیوها وقتی به یک برنامه استودیویی می روید، درست در مقابل رقصندگان نشسته اید. عرق و حالات چهره آنها را می بینید. مثل این نیست که جلوی صحنه در سالن اپرا بنشینید و به نوعی شبح [بازیگران] را به تصویر بکشید. "با ما، شما واقعا نمایش را زندگی می کنید. حتی می توانید لرزش تخته های کف را احساس کنید، در حالی که رقصندگان می پرند و حرکت می کنند." با حضور در بین تماشاگران در کیبوتس، می توانم کارگردانی هنرمندانه او را در تمام صحنه های هنری احساس کنم. مناظر در ساخت یک بسته مصرف کننده تجربی با ارزش افزوده است

نزدیکی بین مخاطب و هنرمند، و انواع و اقسام ارتباطات در جشنواره وجود دارد،» او خاطرنشان می کند. و یک نمایش سالسا در فضای باز وجود دارد. گاریو می‌خندد، ما می‌خواهیم اعضای حضار را کمی به حرکت در آوریم. ایده همین است. او می‌خواهد این خبر را تا جایی که ممکن است منتشر کند. «ما می‌خواهیم بخش‌های جدیدی از مردم را به رقص و هنر معاصر معرفی کنیم.

ما می‌خواهیم مردم بدانند که اتفاقات خوبی در اینجا رخ می‌دهد.» آمین به آن. به زبان ساده، گاریو از همه ما می‌خواهد که اوقات خوشی داشته باشیم و در حالی که در آن هستیم، موهایمان را پایین بیاوریم. و چرا که نه؟ نقل قولی که به‌طور متفاوت به افرادی مانند مارک تواین، عضو تالار مشاهیر ملی بیسبال، ساچل پیج، نسبت داده می‌شود: گوش دادن جوری عشق بورز که هیچوقت صدمه نخوردی

طوری برقص که هیچ کس تماشا نمی کند.» نتیجه این فلسفه لاسه فر این است که شما – همانطور که از نقل قول نشان می دهد – «انگار بهشت ​​روی زمین زندگی می کنید». تکان دادن یک یا دو پا به وضوح برای همه ما ایده خوبی است. در حالی که او می گوید، به عنوان یک رقصنده حرفه ای، به طور قابل درک این ایده را قبول نمی کند که بدون مشاهده گام های خود را پشت سر بگذارد - این می تواند هدف کل تمرین سرگرم کننده او را شکست دهد - او از در میان گذاشتن عشق خود با یک فرد غیرمستقیم ضربه می زند. "وقتی با کسی می رقصم که رقصنده آموزش دیده نیست، احساس می کنم توپی پر از انرژی را به او پاس می دهم.

این یک بحث دو طرفه است. من همیشه مردم را روی پاهایشان بلند می کنم و می رقصم.» او می خندد. «وقتی در مهمانی ها و عروسی ها می رقصم، می بینید که در نهایت همه بلند می شوند و کارهای من را دنبال می کنند. برای من این راهی برای برقراری ارتباط و دادن چیزی به شخص دیگری است.» اولین پخش گاریو می گوید که مشتاقانه منتظر نسخه سوم فلورسنت است و مشتاقانه منتظر اولین نمایش در خط است. «آثار کاملا جدیدی وجود دارد که ما برای اولین بار همراه با تماشاگران خواهیم دید.

این بخشی از باور جشنواره است تا به هنرمندان اجازه ارائه خلاقیت‌های جدید را بدهد. «آن‌ها ویدیوهایی از خودشان می‌فرستند، خطوط کلی کاری را که با هم می‌چینند توضیح می‌دهند، و سپس هیئت داوران هنری تصمیم می‌گیرد که کدام یک به جشنواره راه پیدا کند.» این رویکردی نسبتا جسورانه به نظر می‌رسد که برای یک سرمایه‌گذاری کاملا زمینی اتخاذ شود. همانطور که مناسب وسیله ای برای معرفی رقص نویسان جوان به چشم عموم است، لهجه نیز بسیار بر روی آینده است. «ما می خواهیم به هنرمندان جوان اجازه دهیم خودشان را ارتقا دهند.

امیدواریم تا چند سال دیگر، جوانانی که در جشنواره ما حضور پیدا می‌کنند، در بزرگ‌ترین جشنواره‌های کشور اجرا کنند و ما از این که اولین فرصت را به آنها ارائه کرده‌ایم، خشنود باشیم.» با یک جوان حرفه‌ای 26 ساله، هرچند کارکشته، در راس آن، شانس قابل قبولی وجود دارد که فلورسنت راه را به سمت حوزه‌های هنری جدید هدایت کند و بهترین رشته‌های رقصنده را حفظ کند. گاریو بدون تشریفات اعلام می‌کند. «قبل از 7 اکتبر، به سختی جشنواره رقص در جهان بدون اسرائیلی‌ها در برنامه وجود داشت. «اما ما باید آن را تازه نگه داریم.

مدیران هنری قدیمی‌تر ممکن است احساس کنند که حفظ فرهنگ و مراقبت از رقصندگان کهنه کار مهم‌تر است. اما ما به مدیران هنری جوانتر هم نیاز داریم. من نماینده چیزی بسیار جوانتر هستم که به هنرمندان جوان توجه دارد. ما به هر دو نیاز داریم.» فلورسنت ممکن است هیچ یک از گاردهای قدیمی را نداشته باشد، مانند رینا شنفلد، رقصنده-رقصنده بی همتا و هنوز فعال 87 ساله، اما هفته آینده در اورشلیم و نتیو هالامد-هه هوای تازه و نیروبخش بسیار مورد نیاز وجود خواهد داشت. اطلاعات: vertigo.org.il/dance-education/festivalfluo-2