پدرم به من توصیه کرد که یک برنامه پشتیبان داشته باشم. من هنوز به آن نیاز نداشته ام

اولین خاطره جیمز رایان این بود که می خواست برای ایرلند بازی کند. ستاره راگبی لینستر و ایرلند به یاد می آورد: "من باید فقط چهار یا پنج سال داشته باشم." "این جاه طلبی من از سنین جوانی بود. راگبی بین المللی همیشه رویا بود."

این بازیکن 30 ساله که بیش از 100 بازی برای لینستر و بیش از 80 بازی برای ایرلند داشته است، در حومه دوبلین بوترستون بزرگ شد، جایی که بیشتر دوران کودکی خود را در خارج از منزل با انجام انواع ورزش با برادر دوقلوی خود مارک و برادر کوچکترش دیوید گذراند. در همین حال، خواهر بزرگ‌تر او، کیتی، عاشق اسب بود و می‌توانست در تابستان‌های شادی که خانواده رایان در غرب ایرلند سپری می‌کردند، اشتیاق خود را اغراق کند.

برای رایان، مفهوم مسیر انحرافی متفاوت از آنچه برای اکثر افراد هم سن و سال او ممکن است به نظر می رسید. جایی که دوستان در اواخر نوجوانی و اوایل 20 سالگی آزاد بودند که به مسافرت بروند، برای یک دوره کاری به انگلستان یا استرالیا بروند، در سراسر اروپا راه‌اندازی کنند، یا صرفا از شب‌های بیرون لذت ببرند، او بدون آن تجربیات رفت.

او توضیح می دهد: «من باید واقعا روی ورزشم تمرکز می کردم. "راه انحرافی من این بود که سر کار بمانم." متعهد شدن به مسیر انتخابی او به معنای دست کشیدن از ماجراهایی بود که اکثر جوانان بدیهی می دانند، اما این فداکاری بود که او از انجام آن راضی بود.

تک فکری او نتیجه داد. رایان کاپیتان تیم زیر ۲۰ سال ایرلند در مسابقات قهرمانی جهانی راگبی زیر ۲۰ سال ۲۰۱۶ بود – برای اولین بار نیوزلند را شکست داد و نایب قهرمان شد – قبل از اینکه در لنزدان اف سی، لینستر و ایرلند پیشرفت کند. سفر او ممکن است مانند یک مسیر مستقیم و بدون مانع به سمت قله به نظر برسد، اما این ورزشکار نخبه اعتراف می کند که مسیر کمتر از آنچه به نظر می رسید ساده بود. او توضیح می دهد: «هرگز لحظات بزرگ و دراماتیکی وجود نداشته است، اما حرفه من پر از فراز و نشیب و شکست های کوچک بوده است.»

رایان معتقد است که راگبی به طرق مختلف زندگی را آینه می کند. "یک هفته همه چیز عالی است و هفته بعد اینطور نیست. من آسیب دیدم، انتخاب را از دست دادم. همه آنها ناکامی هستند، اما این به دیدگاه و طرز فکر شما بستگی دارد؛ آیا در حالت دراز کشیدن عقب نشینی می کنید یا از آن برای بهتر شدن و اختراع مجدد خود استفاده می کنید؟" او بر این باور است که موانعی که با آن روبرو شده است، حرفه او را برای بهتر شدن شکل داده است. او می‌گوید: «شکست‌ها و انحراف‌ها شما را مجبور می‌کنند تا بازی خود را به سطح دیگری برسانید.

کاپیتان سابق ایرلند این نگرش ذهنی مثبت را تا حدی به نحوه مدیریت تیم های لینستر و ایرلند نسبت می دهد. او می گوید: «اینها محیط های بسیار باز و صادقانه ای هستند. "بازخورد هرگز به تأخیر نمی افتد یا اجتناب می شود؛ شما همیشه دقیقا می دانید که در کجا ایستاده اید زیرا همه در راستای بهتر شدن و تعقیب پتانسیل ما هستند."

این مثبت اندیشی از لینستر آغاز نشد، بلکه از خانه شروع شد. پدر رایان، مارک، بازیکن سابق راگبی، تأثیر زیادی بر پسرش داشته است. او در سال 1986 کاپیتان Lansdowne FC بود، زمانی که تیم تیم را جارو کرد. رایان توضیح می‌دهد: «او برای لینستر نیز بازی می‌کرد، اگرچه بازی در آن زمان حرفه‌ای نبود. حضور در باشگاه فوتبال لنزدان، دیدن عکس‌های او و نامش بر روی دیوار شهرت - خیلی خوب است. برای رایان، این یک لحظه دایره ای کامل است، قدم زدن در همان سالن هایی که پدرش، چهار دهه بعد.

علیرغم این میراث خانوادگی و عشق نسلی به بازی، پدر رایان به او توصیه کرد که "چیزی برای عقب نشینی داشته باشد". بنابراین، در کنار حرفه ای شدن، رایان مدرک تاریخ و سیاست را در دانشگاه کالج دوبلین دنبال کرد.

او می‌گوید: «پدرم واقعا توصیه‌های خوبی به من کرد. او به من گفت که چیزی را که برایم جالب است مطالعه کنم، در غیر این صورت به یک کار طاقت فرسا تبدیل می شود. تاریخچه خانواده رایان این علاقه را برانگیخت: پدربزرگ و همنام جیمز یک پزشک، انقلابی و وزیر دولت بود که نقش برجسته ای در خیزش عید پاک 1916 و در جنگ استقلال داشت.

رایان شغل خود را به تنهایی به کار سخت و برنامه ریزی واگذار نمی کند. برادرش همان عشق راگبی را داشت، اما صدمات مانع شد و هرگز چنین نشد. در مقابل، رایان، دوران نوجوانی خود را نسبتا سالم پشت سر گذاشت. او می‌گوید: «کمی شانس هم در میان است. "برادرم عاشق راگبی بود، اما او در تمام دوران مدرسه کاملا با آسیب‌دیدگی عذاب می‌کشید. با گذشتن از دوران نوجوانی و 20 سالگی‌ام، می‌توانم بگویم در مورد آسیب دیدگی نسبتا خوش شانس بودم."

تمایل رایان به ریسک کردن عامل دیگری در موفقیت اوست. او می گوید: "من فکر می کنم اگر می خواهید کارهای بزرگ انجام دهید، مطمئنا در ورزش من، باید برای ریسک کردن آماده باشید. نمی توانید محافظه کار باشید. باید بیرون بروید و حمله کنید." او در خارج از ورزش نیز همین رویکرد را دارد. او می‌گوید: «چیزها به این دلیل اتفاق نمی‌افتند که شما آن‌ها را آرزو می‌کنید، باید آن‌ها را به وقوع بپیوندید. همین‌طور است». این طرز فکر اکنون نحوه تفکر او در مورد زندگی پس از ورزش را شکل می دهد. با توجه به اینکه اکثر بازیکنان حرفه ای راگبی در اوایل دهه 30 خود بازنشسته می شوند، رایان ذهن خود را به آنچه در آینده می آید معطوف کرده است.

او در داش برگر، یک رستوران مستقل برگر با مکان‌هایی در خیابان کپل و کوین دوبلین، و دیگری در راه سرمایه‌گذاری کرده است، و رایان آینده‌ای را در مهمان‌نوازی برای خود می‌بیند. این می‌تواند فضای پرخطری باشد، به‌ویژه در چند سال گذشته با همه‌گیری و بحران هزینه‌های زندگی، اما دلیلی که من پیش رفتم این بود که به محصول اعتقاد داشتم.»

زندگی شخصی او نیز رو به جلو است. رایان در سال 2018 با دوست دخترش سارا کانن آشنا شد و سال گذشته با برنامه ازدواج در سال 2027 نامزد کردند. او او را به عنوان "یک شریک باورنکردنی" و "بسیار مهربان و در هر کاری که انجام می دهد" توصیف می کند. برای رایان، خانواده بزرگترین محرک همه است. او می‌گوید: «در این سطح ورزشکار بودن چیزهای زیادی به همراه دارد، اما اگر صادق باشم، بزرگترین محرک برای من خانواده و دوستانم هستند. این تمجیدهای شخصی برای او مهم نیست، بلکه تأثیر موفقیت او بر نزدیک ترین افراد به او است.

"بزرگترین چیزی که من از آن احساس می کنم این است که روزهای بزرگ چه احساسی را در خانواده و دوستانم ایجاد می کنند. اگر صادق باشم، این بهترین بخش از همه چیز است."

جیمز رایان و کریگ دویل با خودروی سدان تمام برقی ولوو ES90 از باشگاه فوتبال لنزداون بازدید کردند. آزادی حرکت. برقی. در volvocars.com بیشتر بدانید