پدر و مادر من 5 بچه را بدون اینکه عقلشان را از دست بدهند بزرگ کردند. آنها یک سیستم برای همه چیز داشتند، از شام گرفته تا هدایای کریسمس.

نویسنده (در تصویر نیست) کوچکترین از پنج خواهر و برادر بود لیدرینا/گتی ایماژ من به‌عنوان کوچک‌ترین فرزند از میان پنج فرزند بزرگ شدم و والدین ما برای مدیریت همه ما بر روی روال‌های سخت تکیه می‌کردند.

هر کدام از ما روزهایی را برای کارهای روزمره، آشپزی، راه رفتن با سگ و حتی نشستن روی صندلی جلو تعیین کرده بودیم.

قبلا از همه قوانین ناراحت بودم، اما اکنون از کار گروهی و صبری که به من آموختند قدردانی می کنم. صدای زنگ همان تاثیر بوق شکستن در یک کارخانه صنعتی را داشت. درها به آرامی در امتداد راهرو باز می‌شدند و بدن‌های ژولیده بیرون می‌آمدند. در خانه ما، ساعت 18:30. وقت شام بود نمی‌توانم به یاد بیاورم که زنگ چه زمانی معرفی شد، اما ثابت کرد که مؤثرترین راه برای فراخوانی پنج نوجوان جوان به آشپزخانه برای صرف غذا بود.

علیرغم اینکه معمولا هنگام بیرون رفتن در انظار عمومی (مخصوصا هنگامی که در یک صف در پله‌های برقی متحرک قرار می‌گیرید)، پنج بچه در واقع عدد بسیار مناسبی است. پنج روز هفته برای هر فرد مناسب بود تا یک روز اختصاص داده شده برای وظایف داشته باشد: آشپزی، راه رفتن با سگ، حتی نشستن در صندلی جلوی ماشین (افتخاری که هر نوجوان در اوایل دهه 00 برای آن می جنگید).

من کوچکترین هستم، و بنابراین روز من جمعه بود، که یک بی عدالتی آشکار بود زیرا متقاعد شده بودم که باید بیشتر از بقیه منتظر بمانم.

همه ما یک کار برای انجام دادن داشتیم

به گفته پدرم، پنج کودک و دو بزرگسال به این معنا بودند که خوردن شام «زمان تغذیه در باغ وحش» است. بله، یک خط مشی فقط یک وعده وجود داشت، و بشقاب های آشفته اجتناب ناپذیر بود، اما وقتی غذا را تمام کردیم، تبدیل به ماشینی شدیم که به خوبی روغن کاری شده بود. یکی ظرف های کثیف را جمع کرد، یکی شست، یکی خشک کرد، یکی وسایل را کنار گذاشت و دیگری میز را تمیز کرد.

به یاد می‌آورم که یک دوست خانوادگی بزرگسال یک روز عصر برای شام به ما ملحق شد، در حالی که همه ما برای شروع کارمان همگام ایستاده بودیم، آستین‌ها را بالا زدیم و در مورد غرامت ناعادلانه بحث می‌کردیم. نویسنده کوچکترین از پنج بچه بود. با حسن نیت از نویسنده ما غر می زنیم که یک روز اتحادیه تشکیل می دهیم.

تولدها کارایی مشابهی داشتند. صبح، شخصی که جشن می گرفت صبحانه می خورد، سپس با صبر و حوصله در سالن منتظر می ماند تا اینکه همه ما به طور مرموزی در طبقه بالا ناپدید شدیم. پدر و مادری با لحنی آرام، با رنجش از هدایایی که نمی‌گرفتیم، هدیه‌ای به هر یک از ما می‌داد تا حمل کنیم. سپس به ترتیب سن صف می‌کشیدیم و به آرامی از پله‌ها پایین می‌رفتیم و با آهنگ‌های مختلف تولدت مبارک را می‌خواندیم، فردی که در سالن بود در نهایت شگفت‌زده‌اش را نشان می‌داد.

کریسمس یکی دیگر از مسائل دقیق بود. ما نگاه می‌کردیم که پدر و مادری در میان انبوهی از هدایا نقب می‌زدند، به هر کدام از ما یک هدیه می‌دادند و به ما می‌گفتند تا زمانی که همه هدایای خود را ندارند، آن را باز نکنیم. سپس هدایای تعیین شده خود را یکی یکی جلوی خانواده باز می‌کردیم، با تصدیق این که از کیستند و «متشکرم» را که به خوبی تمرین شده بود زیر لب زمزمه می‌کردیم. راندها از نظر استراتژیک سفارش داده شده بودند تا هدیه "اصلی" در آخر تحویل داده شود، و بنابراین، در طول رویداد، ما بچه ها یک چشم به هدایای باقی مانده نگه می داشتیم، و با حذف کردن پردازش می کردیم تا ببینیم آیا آنچه باقی مانده می تواند همان چیزی باشد که خواسته ایم یا خیر.

فرآیندها و گردش کار وجود داشت

ما یک خانواده بودیم، اما یک سازمان هم بودیم. تعداد زیادی از ما فرآیندهای اساسی را به گردش کار تبدیل کردیم. اگر امروز به دنیا آمده بودم، فکر می‌کنم والدینم ابزارهای ردیابی داده‌ها و KPI را برای گزارش دادن به اعضای هیئت مدیره (پدربزرگ و مادربزرگم) برای بهینه‌سازی پویایی و بازده خانواده توسعه داده‌اند.

پدرم یک بار برایم داستانی تعریف کرد که ما پنج کودک را با دوستش به گردش سگ برد. دو نفر از ما در کالسکه بودیم، یکی در کنار او راه می رفت و هر بزرگسال یک کودک را جلوی خود بسته بود. یک رتریور طلایی و کوکر اسپانیل در میان انبوه اجساد شناور بودند. دو نفر در خیابان از کنار آنها رد شدند و پدرم شنید که یکی از آنها با دیگری زمزمه می کرد "آنها حتی سگ داشتند".

من عاشق کمدی بودم که خانواده ما جذب آن شد. مثل بازی در یک کمدی کمدی بود. چیزهایی که برای ما عادی به نظر می رسید، همیشه خارجی ها را سرگرم می کرد. مصیبت خرید لباس مورد توجه خاصی قرار گرفت. ما را به شهر می‌بردند، بودجه، محدودیت زمانی و قلم و کاغذ می‌دادند، و آزاد می‌شدیم که به مغازه‌ها برویم. وقتی کالایی را پیدا کردیم که دوست داشتیم، باید بنویسیم که چیست و چقدر هزینه دارد. وقتی وقتمان تمام شد، با عجله به محل ملاقات برگشتیم و باید پرونده‌هایمان را به بانک پدر ارائه کنیم.

داشتن چنین خانواده بزرگی احساس ناشناس بودن و مدام مورد توجه بودن را داشت. ساختارهای درونی ما مشغله های زندگی را هموارتر می کرد، اگر آنها را رعایت کنید. بیرون بودن در انظار عمومی احساس افشاگری می کرد: ما ناگهان یک دستگاه روغن کاری نشده بودیم، بلکه یک نیروی بزرگ و مخرب بودیم که مسیرها و رستوران ها را قطع می کرد. هرج و مرج ما زمانی واقعی تر بود که در دنیای واقعی جابجا می شدیم.

مدتی طول کشید تا از روش‌هایی که خانواده بزرگ ما نقل مکان کردند، قدردانی کنیم - تصور می‌کردم خانواده‌های دیگر سرگرم‌کننده‌تر هستند و فضای بیشتری دارند. اما به عنوان یک بزرگسال، دلم برای نزدیکی آن سیستم ها به ما تنگ شده است. ما همکاران، هم تیمی ها و شهروندان یک کشور جزیره ای (نه چندان کوچک) بودیم که دائما برای تولید ناخالص داخلی مناسب و احساس آرامش تلاش می کردیم.

من قطعا اعتراضات و دوران تبعید را داشتم، اما در نهایت، یاد گرفتم که به اشتراک بگذارم. من ایده انصاف را توسعه دادم. باید صبور بودم؛ و من در خشک کردن چینی بسیار خوب عمل کردم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید