پدیده "سوکیاکی": آهنگ پشت فیلم افتتاحیه جشنواره فیلم توکیو

افتتاحیه جشنواره بین المللی فیلم توکیو در سال 2026 سوکیاکی است، درام تاکاهیسا ززه که داستان پس زمینه آهنگ دهه 1960 را ترسیم می کند که به یک موفقیت جهانی تبدیل شد و نمادی از بهبودی ژاپن از ویرانی و تحقیر پس از جنگ شد.

این فیلم با محوریت آهنگساز و پیانیست جاز، هاچیدای ناکامورا (جونیچی اوکادا)، از همکاری او با ترانه‌سرای روکوسوکه ای (توری ماتسوزاکا) می‌گوید و اینکه چگونه خواننده کیو ساکاموتو (تایگا ناکانو) ترکیب خود را از یک ملودی شاد و اشعار غم‌انگیز به یک فرهنگ جهانی پاپ تبدیل کرده است. اگرچه داستان پشت آهنگ برای گفتن روی صفحه آماده بود، میراث این آهنگ شاید حتی قابل توجه تر باشد.

داستان های مرتبط کسب و کار توکیو: رئیس بازار TIFFCOM در سوار شدن بر موج IP ژاپن به عنوان سرگرمی به دلیل فیلم های هوش مصنوعی توکیو: هیئت داوران مسابقه وضعیت "A-List" رویداد را مورد بحث قرار می دهد و بر سر فیلم های مورد علاقه مبارزه می کند.

یک رسیتال ناگوار باعث شد که ناکامورا با بدهی و اعتیاد به‌عنوان موسیقی جاز راکابیلی دست و پنجه نرم کند. او با ایجاد یک شراکت بعید با Ei، نویسنده رادیویی که هرگز متن ترانه را نوشته بود، نجات یافت تا برای فیلمی در سال 1959 از توهو (شرکتی که فیلم 2026 را نیز پخش می‌کند) آهنگی راکابیلی بنویسد.

در سال 1961، ناکامورا و ای «Ue o Muite Aruko» را نوشتند که به معنای «هنگامی که راه می‌روم به سمت بالا نگاه می‌کنم» ترجمه می‌شود، که ناکامورا برای آن مقیاس‌های سنتی ژاپنی، آکوردهای جاز و تأثیرات پاپ ایالات متحده را ترکیب کرد. اشعار مالیخولیایی ای الهام گرفته شده از شکست تظاهرات گسترده آنپو در توقف یک معاهده امنیتی توکیو-واشنگتن بود که حضور نظامی عظیم آمریکایی در ژاپن را حفظ کرد، و نگاه به بالا در آهنگ برای جلوگیری از ریختن اشک غم از چشمانش است.

خواننده ساکاموتو در یک اطلاعیه کوتاه برای اولین بار در سالن سانکی توکیو در 21 ژوئیه 1961 آورده شد - فقط دو ساعت قبل از آن نت موسیقی داده شد. ساکاموتو بدون تمرین، وارد یک کلید کوچک در یک آگهی تبلیغاتی شد، آهنگ 4 بیتی را به صورت 8 بیتی خواند و با ضرب آهنگ دیر آمد و تقلید از آهنگسازان ژاپنی که با گوش دادن به آنها بزرگ شده بود، آمد. این ویژگی‌ها لایه‌های بیشتری به متمایز بودن آهنگ اضافه کردند.

این آهنگ که به‌صورت تک‌آهنگ منتشر شد، از نوامبر ۱۹۶۱ تا ژانویه ۱۹۶۲ بهترین آهنگ داخلی Music Life بود و ۳۰۰ هزار نسخه فروخت.

راه خود را در خارج از کشور از طریق لوئیس بنجامین از لیبل انگلیسی Pye Records پیدا کرد که در سال 1962 از ژاپن دیدن کرد و شیفته ملودی جذاب آن شد. او آن را به کنی بال و جازمن‌هایش داد تا نسخه‌ای با نام «سوکیاکی» را ضبط کنند که در فوریه 1963 در بین ده نفر برتر بریتانیا قرار گرفت. یک داستان این است که بنجامین پس از خوردن سوکیاکی، یک غذای داغ، در توکیو، این نام را به وجود آورد، در حالی که در نسخه دیگر بال یکی از تنها کلمات ژاپنی را انتخاب کرد که می‌دانست، زیرا عنوان اصلی شنوندگان را خیلی سخت می‌دانست.

پس از انتشار نسخه بال در ایالات متحده و کاور ابزاری دیگر توسط بیلی وان که نتوانست موجی از آن ایجاد کند، Capitol US تصمیم گرفت روی نسخه اصلی ژاپنی قمار کند - اما با عنوان "سوکیاکی". در 3 می 1963 به فروشگاه های رکورد رسید و در ژوئن به مدت سه هفته در صدر 100 بیلبورد داغ قرار گرفت. این باعث شد که ساکاموتو تنها هنرمند ژاپنی باشد که موفق به کسب رتبه اول در ایالات متحده شده است، و این آهنگ اولین آهنگ از آسیا است که این کار را انجام داده است. تا زمانی که «Dynamite» BTS در سال 2020 پخش شود، هنرمند آسیایی دیگری این شاهکار را تکرار نخواهد کرد.

جذابیت آهنگ عفونی و سوت ساکاموتو بسیار فراتر از ایالات متحده بود و "سوکیاکی" در رتبه های برتر از استرالیا تا نروژ قرار گرفت. این تک آهنگ در نهایت بیش از 13 میلیون نسخه در سراسر جهان فروخت.

وقتی مردم ژاپن متوجه شدند که مردم در سراسر جهان با آهنگی به زبان مادری خود سوت می زنند، توشیبا این تک آهنگ را با حروف بزرگ نوشت و دوباره منتشر کرد. جلد سال 1963 "سوکیاکی" را به عنوان اضافه کرد که در هجای کاتاکانا برای کلمات خارجی، همراه با افسانه بسته بندی: "هیت جهانی!"

اقتصاد ژاپن در آن زمان رشد دو رقمی را ثبت کرد زیرا شرکت هایی مانند سونی و تویوتا در حال تبدیل شدن به برندهای جهانی بودند. موفقیت جهانی "سوکیاکی" منبع غرور دیگری برای روح ملی بود که هنوز در اثر شکست و اشغال دوران جنگ آسیب دیده است.

نسخه‌های جلد بین‌المللی «سوکیاکی» با ده‌ها نسخه به‌تنهایی به زبان‌های چینی و همچنین تفاسیر به زبان‌های اسپانیایی، آلمانی و فرانسوی پر و سریع منتشر شد. تعداد زیادی از هنرمندان ژاپنی نیز این آهنگ را پوشش داده اند.

در میان طرفداران آمریکایی نسخه 1963، یک جانیس ماری جانسون نه ساله بود که بعدا یک لباس آر اند بی و فانک A Taste of Honey را تأسیس کرد. چند سال پس از موفقیت شماره 1 آنها بوگی اوگی اوگی، جانسون تصمیم گرفت که می‌خواهد نسخه‌ای از "سوکیاکی" را بسازد و با ترانه‌سرای Ei در ژاپن تماس گرفت که ترجمه انگلیسی تقریبی برای او فراهم کرد. او اینها را در برداشت خودش از آهنگ اجرا کرد، اما با مخالفت شدید لیبل و تهیه‌کننده‌اش مواجه شد که متقاعد شده بودند که مخاطبان R&B علاقه‌ای به موسیقی ژاپنی ندارند.

اصرار جانسون زمانی توجیه شد که "سوکیاکی" آنها در صدر جدول R&B بیلبورد قرار گرفت و در سال 1981 به رتبه سوم در Hot 100 رسید. گروه در کنار ساکاموتو در تلویزیون ژاپن ظاهر شد.

اشعار جانسون در فیلم کلاسیک سال 1985 داگ ای.فرش و اسلیک ریک به نام «لا دی دا دی» از دو گروه هیپ هاپ استفاده شد.

در غروب 12 اوت 1985 ساکاموتو سوار بر پرواز 123 خطوط هوایی ژاپن از توکیو به اوزاکا شد. 12 دقیقه پس از برخاستن، بوئینگ 747 دچار نقص مکانیکی فاجعه‌بار شد. خلبانان موفق شدند هواپیما را حدود نیم ساعت در هوا نگه دارند - زمان کافی برای بسیاری از مسافران برای نوشتن پیام برای عزیزان - قبل از سقوط به دامنه کوه در مرکز ژاپن و کشته شدن 520 نفر از 524 سرنشین، از جمله ساکاموتو. این مرگبارترین فاجعه تک هواپیما در تاریخ هوانوردی است. آهنگ ساکاموتو در مراسم یادبود سالانه پخش می شود.

"سوکیاکی" پس از زلزله، سونامی و فاجعه هسته ای سال 2011 در ژاپن، زمانی که توسط 71 چهره مشهور در یک آگهی تلویزیونی خوانده شد، به عنوان نماد امید مالیخولیایی احیا شد. همچنین در فیلم گیبلی از بالا در پاپی هیل در آن سال به نمایش درآمد که منجر به انتشار مجدد شد.

ارکستر توکیو اسکا پارادایس آن را در مراسم اختتامیه المپیک توکیو که به دلیل بیماری همه گیر به تعویق افتاد در آگوست 2021 اجرا کرد.

سوکیاکی، فیلم، در روز کریسمس در ژاپن اکران می‌شود و سه نفری را که ساکاموتو گفته بود چند روز قبل از مرگش گفته بود می‌خواهد دور هم جمع کند.