پرشات بریشیت: دنیای آب

چیزهای اندکی مثل باران و آب آدمی را در هر کجا که برود و در تمام دوران زندگی او همراهی می کند. ما آنقدر به آنها عادت کرده ایم که به ندرت به شگفتی وجود آنها می اندیشیم. آب ما را احاطه کرده و در درون ماست. تشنگی ما را سیراب می کند، زمین را تغذیه می کند و زندگی را ممکن می سازد.

دقیقا به همین دلیل، کشف اینکه آب مرکزی تا چه حد در دنیای یهود قرار دارد و ارتباط ما با آن تا چه حد عمیق‌تر از ضرورت فیزیکی صرف است، بسیار جذاب است. آب همچنین رشته‌ای است که جشنواره سوکوت را که اخیرا آن را با اولین بخش تورات، Parashat Bereishit، خوانده شده در اولین ShabbatknahOs (ShabbatknahS) به هم متصل می‌کند. هاشانه 1: 2) که در سوکوت، جهان در مورد آب داوری می شود، و در زمان معبد شادی زیادی به خاطر آب دادن به قربانگاه وجود داشت.

حتی شاخه‌های آراوه‌ای که در هوشنا رابه می‌گیریم، به دلیل ماهیتشان به آب متصل هستند، زیرا درختان بید در کناره‌های رودخانه رشد می‌کنند. و در Shemini Atzeret، جشنواره ای که Sukkot را به پایان می رساند، ما از قبل شروع به دعا برای باران می کنیم. اولین چیزی که می بینیم جهانی پوشیده از آب است. وقتی یک بار دیگر کتاب Bereishit را باز می کنیم، ادامه طبیعی این موضوع وجود دارد.

هنگامی که تورات از آغاز آفرینش به ما می گوید، اولین چیزی که آشکار می کند، جهانی پوشیده از آب است: «اکنون زمین بی شکل و پوچ بود و تاریکی بر روی اعماق بود و روح خدا بر روی آب ها می چرخید و خداوند فرمود: فلکی در میان آب ها باشد و بین آب تقسیم شود. و خداوند فلک را ساخت و بین آبهای زیر فلک و آبهایی که بالای فلک بودند تقسیم کرد و چنین شد.

en و زمین، بین قلمرو بالا و پایین. اما دقیقا به این دلیل که جدایی بخشی از نظم آفرینش است، اشتیاق برای اتصال نیز وجود دارد. حکیمان ما این اشتیاق را در قسمتی قابل توجه که در تفسیر ربینو باچیا بن عشر بر تورات نقل شده است، توصیف می کنند: «در میدراش گفتند: آب های پایین را «آب های گریان» می گویند، زیرا هنگامی که خدای تبارک و تعالی آب ها را تقسیم کرد، برخی را در بالا و برخی را در پایین قرار داد.

آبهای پایین شروع به گریستن کردند و گفتند: وای بر ما که لیاقت بالا رفتن و نزدیک شدن به خالق خود را نداشتیم. چه کار کردند؟ آنها با جسارت از اعماق شکافتند و در صدد برخاستند، تا آن که حضرت قدس، تبارک و تعالی، آنها را سرزنش کرد. به آنها گفت: چون این همه را برای عزت من انجام دادید، آبهای بالا تا زمانی که از شما اجازه نگیرند، اجازه ستایش نخواهند داشت.

بعلاوه، روزی شما را به صورت نمک و آب به قربانگاه خواهند آورد.» (رابینو باکیا، لاویان 2:13) جایگاه عمیق آب در یهودیت از این رو، می‌توانیم چیزی عمیق درباره جایگاه آب در یهودیت بفهمیم. آب صرفا ماده‌ای نیست که حرکت بدن و ارتباط بین زمین را حفظ می‌کند. قلمروهای بالا به قلمروهای پایین تر

وقتی باران می‌بارد، آسمان‌ها و زمینی که در آغاز خلقت از هم جدا شده‌اند، به‌طور معمول دوباره به هم می‌رسند و جهان وارد حالت هماهنگی کامل می‌شود. به همین دلیل است که حکیمان ما از روز باران بسیار تمجید کردند. همانطور که تلمود تعلیم می دهد: «ربی اباهو گفت: روز باران از روز رستاخیز مردگان بزرگتر است، زیرا در حالی که رستاخیز مردگان فقط برای نیکوکاران است، باران هم برای صالحان و هم برای بدکاران است... راو یهودا گفت: روز باران به اندازه روزی است که تورات داده شده است...

راوا گفت: حتی از روزی که تورات داده شد بزرگتر است. (طعانیت 7 الف) به هم پیوستن آبها حالت ارتباطی بین باران و روح ایجاد می کند. این دقیقا جوهر رستاخیز مردگان است - اتحاد دوباره روح و بدنی که از هم جدا شده بودند. و هنگامی که جهان به توان معنوی خود رسید، هنگامی که روح بر ماده فیزیکی غالب شد، دیگر جایی برای جدایی وجود ندارد. مقایسه آب و تورات تصادفی نیست. هر دو به دنیا زندگی می بخشند.

باران باعث شکوفایی زمین می شود و وجود فیزیکی انسان را ممکن می سازد. تورات باعث شکوفایی انسان می شود و وجود معنوی را ممکن می سازد. باران از بالا نازل می شود و به تمام زمین می رسد. تورات به جهان نازل می شود و به آن معنا و جهت و هدف می بخشد. همانطور که حکیمان ما در باوا کاما 82a تعلیم دادند: «زیرا تعلیم داده شد: «سه روز در بیابان سفر کردند، اما آب نیافتند [خروج 15:22]. کسانی که کتاب مقدس را توضیح می دهند گفتند: «آب» چیزی جز تورات نیست، چنانکه می گوید: «هو، هر که تشنه است، برای آب بیاید [اشعیا 55:1]». از آنجایی که آنها سفر می کنند

سه روز بدون تورات خسته شدند. پیامبران از میان آنها برخاستند و مقرر کردند که در روز شبات [تورات] را بخوانند و یکشنبه مکث کنند، روز دوشنبه بخوانند و سه شنبه و چهارشنبه مکث کنند و پنجشنبه بخوانند و جمعه مکث کنند تا هرگز سه روز بدون تورات نمانند. این درک ما را به آیات آغازین تورات بازمی گرداند. دنیا با آب شروع شد، اما قرار نبود دنیا یک دنیا آب بماند.

خدای تبارک و تعالی، جدایی آفرید، مرزها را تعیین کرد، خشکی را پدید آورد و جهانی را آفرید که انسانها در آن زندگی و عمل کنند. با این حال، برای اینکه جهان به وجود خود ادامه دهد، آب ها باید بر آن فرود آیند. جهان فیزیکی می تواند به معنای بیولوژیکی وجود داشته باشد، اما برای اینکه شامل انسان، معنا، اخلاق و هدف باشد، به تورات نیاز دارد. تشبیه تورات به آب تصادفی نیست.

همانطور که آب از مکانی بالاتر به مکان پایینی نازل می شود، همه چیز را تازه می کند و از کسی که شایسته دریافت آن است نمی پرسد (طعانیت 7a)، تورات نیز می تواند به یک شخص برسد و به دنیای درونی او حیات بخشد. پس از ایام هیبت، زمانی که به خالق نزدیکتر شدیم، و پس از سوکوت، زمانی که زیبایی خود را به او بازگرداندیم و جشن گرفتیم. یک بار دیگر می خوانیم که جهان چگونه خلق شده است و در می یابیم که تورات از همان آغاز به دنبال یادآوری راز ادامه وجود خود است: جهان به فراوانی نیاز دارد که از بالا به او می رسد.

بدن و زمین را لکه دار می کند. تورات انسان و جهان را نگه می دارد. و یک شخص می تواند هر دو را دریافت کند، فقط اگر بداند چگونه وجود خود را شایسته هدفی که برای آن خلق شده است بسازد. ■ نویسنده خاخام دیوار غربی و مکان های مقدس است.