پرشات تولدت: قوم یهود از سرزمین اسرائیل جدایی ناپذیرند

اسحاق در حال آماده شدن برای ترک اسرائیل است. قحطی رخ داده است و او به فکر فرود آمدن به مصر است، جایی که غذای فراوانی دارد، مانند پدرش ابراهیم. اما خدا دخالت می کند و به او دستور می دهد که در زمین بماند. این یکی از تنها دو مکاشفه الهی است که اسحاق تجربه می کند، برخلاف پدرش که بارها و بارها با خدا ملاقات می کرد. چیزی که این مکاشفه را قابل توجه می کند، پیامی است که خداوند در این لحظه حساس ارائه می دهد. خداوند عهد با ابراهیم را مجددا تأیید می کند و به اسحاق وعده محافظت و برکت او را می دهد.

اسحاق وارث رسالت پدرش در گسترش توحید خواهد بود، نسل او مانند ستارگان آسمان زیاد خواهند شد و اقوام جهان به وسیله آنها برکت خواهند یافت. مأموریت دینی ابراهیم از طریق پسرش ادامه خواهد یافت. با این حال خداوند نیز وعده زمین را مجددا تأیید می کند. زمان بسیار مهم است. دقیقا وقتی اسحاق به خروج از اسرائیل فکر می کند، خداوند به او یادآوری می کند که این عهد هم شامل یک مأموریت مذهبی جهانی و هم یک سرزمین ملی خاص است.

مقدر شده است که قوم یهود برای بشریت برکت بیاورد، اما مأموریت آن همچنان به سرزمین وعده داده شده به اجدادش مقید است. از همان ابتدا، هویت یهودی و دلبستگی ما به اسرائیل به عنوان اجزای جدایی ناپذیر یک عهد معرفی شد. برای قرن ها، هویت یهودی با رویای بازگشت به اسرائیل حفظ شد. اگرچه در سراسر زمین پراکنده بودیم، اما سه بار در روز به دعا به سوی اورشلیم می چرخیدیم.

هر سال دور میزهای سدر خود جمع می شدیم تا تاریخ مشترک خود را جشن بگیریم و شب را با عبارت «سال آینده در اورشلیم» به پایان می رساندیم. اورشلیم در سراسر قاره‌ها و نسل‌ها مرکز تخیل معنوی ما باقی ماند، حتی برای یهودیانی که هرگز تپه‌های آن را ندیده بودند یا در خیابان‌های آن قدم نرفته بودند. شهروندان.اعطا شده است

آزادی عبادت و فرصت‌هایی که مدت‌ها از ما سلب شده بود، شرکت‌کنندگان فعالی در علم، پزشکی، تجارت، فرهنگ و زندگی عمومی شدیم. از طریق این کمک‌ها، به پیشرفت و رفاه بشر، که یکی از آرمان‌های اصلی مأموریت تاریخی ماست، کمک کردیم. با عمیق‌تر شدن یکپارچگی یهودیان، بسیاری شروع به تصور آینده‌ای یهودی کردند که ریشه در کشورهایی که در آن‌ها زندگی می‌کردند، یک بعد انسانی دیگر از پیشرفت یهودیان بود. به نظر می‌رسد که در حال پیشرفت است. حتی زمانی که جامعه اروپایی رسما مذهبی نبود، ادیان توحیدی مسلط شده بودند.

در بسیاری از نقاط جهان. به نظر بسیاری از یهودیان، هر دو بعد مأموریت یهودیت، یعنی گسترش توحید و ارتقای رفاه بشر، می تواند در جوامعی که در آن زندگی می کردند تحقق یابد. رویای بازگشت به اسرائیل به تدریج مرکزیت خود را از دست داد. برخی از کتب دعا و هاگادوت حتی ارجاعات سنتی به صهیون را حذف کردند، از جمله «سال آینده در اورشلیم». امیدی که قرن‌ها هویت یهودی را حفظ کرده بود، دیگر برای آینده آن ضروری تلقی نمی‌شد. بازگشت حاکمیت تأسیس دولت اسرائیل در سال 1948 به‌طور چشمگیری این تصویر را تغییر داد.

ه. یک مأموریت یهودی که بسیاری تصور می کردند در ابتدا در دیاسپورا آشکار می شود، اکنون می تواند در سرزمین اجدادی ما دنبال شود. ما می‌توانیم آرمان‌های دینی و اخلاقی خود را در چالش‌های اداره یک جامعه، مدیریت اقتصاد و دفاع از جمعیت، همه در سرزمین باستانی‌مان به کار ببریم. با این حال، سال 1948 همه را متقاعد نکرد که بازگرداندن حاکمیت یهود بخشی از فرآیند رستگاری است. گام به سوی رستگاری

آنها بین قداست زمین که ریشه در عهد کتاب مقدس دارد و دولت مدرن که از طریق جنبش‌های سیاسی سکولار ایجاد شده تمایز قائل می‌شوند. کاملا برعکس. آنها قاطعانه بر این باورند که سرنوشت یهودیان به ارتز اسرائیل وابسته است و مأموریت یهود در نهایت در آنجا به تحقق خواهد رسید، حتی اگر آنها مسیر متفاوتی را برای این سرنوشت متصور شوند. یهودیت بدون اسرائیل شکاف اساسی تری وجود دارد، اما در میان یهودیان بر سر نقش اسرائیل در سرنوشت ملی ما بین یهودیان وجود دارد. متأسفانه، بسیاری از یهودیان چنین هستند.

باور کنید که سرنوشت یهودیان می تواند در خارج از کشور اسرائیل و حتی خارج از سرزمین اسرائیل محقق شود. مأموریت یهودیان برای آموزش بشریت در مورد خدا و اخلاق، پیشبرد عدالت، و بهبود رفاه انسان، لزوما محدود به مکان جغرافیایی خاصی نیست. از این منظر، دلبستگی به اسرائیل و هویت یهودی تعهدات متمایز است. یک فرد می تواند دین، فرهنگ و ارزش های یهودی را بدون در نظر گرفتن ارتباط با اسرائیل برای آن هویت ضروری بپذیرد.

به نظر آنها، اسرائیل بخش مهمی از تاریخ یهود است، اما بخش اساسی از آینده آن نیست. یادآوری های ناخوشایند تاریخ، اما تاریخ راهی برای به چالش کشیدن چنین فرضیاتی دارد. تاریخ یهود پر از کنایه است. گاهی اوقات، زمانی که ما اصول هویت یهودی را از دست می‌دهیم، جوامع اطراف ما را مجبور می‌کنند تا با پیوندهای عمیق‌تری که ما را به عنوان یک مردم تعریف می‌کند، روبرو شویم.

متأسفانه، این یادآوری‌ها گاهی از طریق خصومت و نفرت بیان می‌شوند. همانطور که خشم جهانی نسبت به اسرائیل همچنان در حال افزایش است، از اعتراضات خیابانی و دانشگاه‌ها به گفتمان سیاسی و سیاست‌های ملی علیه دولت یهود سرایت کرده است. اگرچه بیشتر این خصومت بر اسرائیل و حق آن برای وجود صلح و امنیت متمرکز شده است، اما به طور فزاینده‌ای به خصومت‌های بی‌هدف یهودیان سرایت کرده است. سرزمین یا کشور اسرائیل

یهودیان به دلیل وابستگی فرضی شان به اسرائیل مورد حمله، تحریم و تبعیض قرار می گیرند، حتی زمانی که آنها ارتباط کمی با دولت دارند یا آشکارا با سیاست های آن مخالفت می کنند. دشمنان ما این ارتباط را حتی زمانی که خودمان نادیده می‌گیریم یا آن را به حداقل می‌رسانیم، تشخیص می‌دهند.

آنها تفاوت چندانی بین یهودیان و اسرائیل قائل نیستند، حتی زمانی که خود یهودیان به دنبال جداسازی این دو هستند. الگوی مشابهی در آلمان بیش از 90 سال پیش پدیدار شد. بسیاری از یهودیان یهودیت را اساسا به عنوان یک دین در نظر گرفته بودند و معتقد بودند که می توانند به عنوان اروپاییانی زندگی کنند که اتفاقا خدای موسی را می پرستیدند. برخی دیگر یهودیت را به کلی کنار گذاشته بودند و از اعمال مذهبی دست کشیده بودند و جایگاه خود را به عنوان اعضای کامل جامعه اروپایی پذیرفته بودند. هیتلر و نازی ها این فرضیات را در هم شکستند. ایدئولوژی نژادپرستانه آنها یهودیان را بر اساس اصل و نسب طبقه بندی می کرد، صرف نظر از اعتقادات مذهبی یا رعایت آنها.

نفرت آنها چیزی را آشکار کرد که همسان سازی باعث شده بود که برخی از یهودیان نادیده بگیرند: یهودیت یک قوم موروثی است که افراد را به یک جامعه تاریخی پیوند می دهد حتی زمانی که دیگر به دین آن عمل نمی کنند. رابطه ما با خدا ریشه در عضویت ما در این جامعه تاریخی دارد، پیوندی که بدون توجه به اعتقادات یا اعمال مذهبی شخصی ما پابرجاست. یک بار دیگر تاریخ چیزی را به ما یادآوری می کند که برخی یهودیان آن را نادیده گرفته اند. دولت اسرائیل برای تداوم و هویت یهودیان حیاتی است.

بدون آن، آینده مردم ما بسیار متزلزل تر خواهد بود و توانایی ما برای انجام مأموریت تاریخی خود به شدت کاهش می یابد. اسرائیل در تار و پود هویت یهودی تنیده شده است. جهان یهود با یک سوال اساسی تقسیم می شود: آیا سرزمین اسرائیل مرکز هویت و سرنوشت یهودی است، یا می تواند رسالت یهودی مستقل از آن شکوفا شود؟ 7 و پیامدهای آن بسیاری از یهودیان را متقاعد کرده است، البته نه همه آنها، که هویت یهودی و اسرائیل به طور جدایی ناپذیری به هم مرتبط هستند.

آنچه تاریخ به طور مکرر به ما آموخته است باید برای همه یهودیان روشن شود: قوم، رسالت و سرزمین ما همیشه متعلق به یک داستان بوده است. ■ نویسنده خاخام و مربی در یشیوات هار اتزیون (گوش) است. جدیدترین کتاب او، پژواک های راشی: بریشیت را در www.mtaraginbooks.com بیابید.