پرشات نوح: اصل نیت است

یکی از دراماتیک ترین وقایع برای شکل دادن به جهان و بشریت طوفان بود که زمین را در نوردید و همه چیز را در آن نابود کرد و فقط نوح و خانواده اش و حیواناتی که به کشتی آورده بود و ماهی ها در آب ها باقی ماندند. تجربه بشری.بشریت سرانجام به حالتی رسید که به تعبیر تورات «زمین پر از خشونت شد.» خشونت، فساد

و فقدان مرزهای اخلاقی پایه‌های وجودی انسان را تضعیف کرد تا اینکه جهان به نقطه شکست رسید. بنابراین طوفان نقطه عطفی در تاریخ آفرینش بود، تلاشی برای متوقف کردن مارپیچ رو به پایین و گشودن فصلی جدید در تاریخ جهان. وقتی نوح و خانواده‌اش از کشتی بیرون آمدند، با جهانی مواجه شدند که کاملا غیرقابل انکار بود، پر از ویرانی‌ها، دیگر از دنیایی که دیگر نمی‌شناختند. با فعالیت انسانی که از زندگی آنها جدایی ناپذیر بود. سعی کنید آن لحظه را تصور کنید.

خانواده‌ای کوچک در برابر دنیایی عظیم و خالی ایستاده‌اند، بدون شهر، بدون اجتماع، بدون انسان‌های دیگر، و هیچ چیز از دنیای آشنایی که زمانی می‌شناختند، وجود ندارد. هیچ کس نیست که احساسات خود را با او در میان بگذارد، و هیچ اطمینانی در مورد اینکه زندگی از آن نقطه به بعد چگونه خواهد بود وجود ندارد. اولین کاری که در چنین لحظه ای انجام می دهید چه خواهد بود؟ چگونه به ویرانی در مقیاسی که درک آن تقریبا غیرممکن است پاسخ می‌دهد؟ تورات اولین عمل نوح را چنین توصیف می‌کند: «نوح با پسرانش، همسرش و زنان پسرانش بیرون رفت.» نوح یک محراب ساخت.

ای خداوند، و از هر حیوان پاک و هر پرنده پاکیزه گرفته، قربانی های سوختنی را بر قربانگاه تقدیم کرد.» (پیدایش 8: 18-20). حاکمیت، شکرگزاری می کند و خود را تسلیم کسی می کند که بر جهان حکومت می کند، حتی زمانی که واقعیت خشن و غیرقابل درک به نظر می رسد، جهان تصادفی عمل نمی کند.

در میان ویرانی و ویرانی، او ارتباط خود را با کسی که جهان را به وجود آورد بیان می کند. سپس چرخشی غیرمنتظره رخ می دهد. تورات توضیح می دهد که چگونه عمل نوح به وعده الهی در مورد آینده همه بشریت منتهی می شود: "خداوند بوی مطبوع را استشمام کرد و خداوند با خود گفت: هرگز به خاطر انسان زمین را نفرین نخواهم کرد، زیرا تمایل قلب انسان از دوران جوانی او بد است و هرگز هر موجود زنده ای را مانند آنچه انجام داده ام نابود نخواهم کرد."

8:21). جهان با شر در آن به وجود خود ادامه می‌دهد، خدا وعده می‌دهد که دیگر هرگز طوفانی را برای نابودی تمام حیات روی زمین به ارمغان نمی‌آورد، و اینکه جهان به وجود خود ادامه خواهد داد، حتی اگر شر در آن باقی بماند. برای سال‌ها، نوح به تنهایی در برابر یک نسل کامل ایستاد و اعضای آن را نصیحت کرد، سعی کرد بر آنها تأثیر بگذارد و راه آنها را تغییر دهد. با این حال، سیل جلوگیری نشد. با این حال، اکنون، پس از نابودی، یک عمل او چنین واکنش عمیقی را در پی دارد.

چه چیزی در این عمل بود که چنین قدرت خارق‌العاده‌ای به آن بخشید؟ میشنا در تراکتات مکوت می‌گوید: «خاخام حنانیا بن آکاشیا می‌گوید: خدای تبارک و تعالی می‌خواست برای اسرائیل شایستگی بیاورد؛ بنابراین، تورات و احکام فراوانی را به آنها داد، همانطور که گفته شده است: «خداوند به‌خاطر شرافت و حقانیت خود، خواستار شد.» (مکوت 3:16). رامبام، میمونید، این آموزه میشنا را توضیح می‌دهد و یک اصل مهم برای درک اهمیت احکام ایجاد می‌کند: «یکی از اصول اساسی ایمان به تورات این است.

اگر شخصی یکی از 613 فرمان را به درستی و به درستی و بدون هیچ هدف دنیوی انجام دهد، اما آن را صرفا به خاطر خود و از روی عشق انجام دهد، آن شخص سزاوار است که جهان از طریق آن وارد شود. بقای روح از طریق آن عمل» (تفسیر میشنا، تراکت مکوت). این کلمات بیانگر یک اصل اصلی در خدمت به خالق است.

احکام فقط فهرستی از اعمالی نیستند که شخص باید انجام دهد. آنها ارتباط بین فرد و خدا را بیان می کنند. ممکن است شخص برای کسب عزت یا کسب مقام، کار نیک انجام دهد. او همچنین ممکن است از روی عادت یا وفاداری به سنتی که در آن بزرگ شده عمل کند. در زبان حکیمان ما، همه اینها ممکن است احکامی در نظر گرفته شوند که شلو لیشما انجام می‌شوند - نه صرفا به خاطر خودشان.

اکنون می‌توانیم بفهمیم که تلاش‌های نوح قبل از طوفان از عدالت او نمی‌کاهد. با این حال، هنگامی که یک فرد در برابر یک جامعه عمل می کند، انگیزه های اضافی ممکن است با اعمال او همراه شود. پس از سیل، وضعیت کاملا متفاوت است. نوح بدون اینکه بخواهد حقانیت خود را به کسی ثابت کند، با کسی رقابت کند یا موقعیتی کسب کند، قربانگاهی می‌سازد و قربانی می‌دهد. بالاخره دنیا از آدم های دیگر خالی است. او فقط به این دلیل عمل می کند که می خواهد به خالق خود خدمت کند و به خوبی او اعتراف کند.

این عمل خالصی است که لیشما، به خاطر خودش انجام می‌شود. چنین عملی پاک و اصیل، که تماما به خاطر بهشت ​​انجام می‌شود، این قدرت را دارد که ادامه حیات جهان را برای همیشه تضمین کند. زیرا این همان هدف آفرینش است و اکنون که این هدف محقق شده است، بشریت می تواند دوام بیاورد. این ایده به زندگی روزمره ما نیز مربوط است. آزمایش عمیق‌تر اغلب دقیقا زمانی اتفاق می‌افتد که هیچ‌کس تماشا نمی‌کند. تصور کنید کسی در اواخر شب به تنهایی رانندگی می‌کند و نوشیدن یک فنجان قهوه را تمام می‌کند.

او می‌توانست فنجان خالی را از پنجره به بیرون پرتاب کند، با این فکر که هیچ‌کس متوجه نمی‌شود. با این حال، در آن لحظه، او متوجه می‌شود که آیا تمیز نگه داشتن محیط و رفتار مسئولانه در قبال آن ارزش‌هایی هستند که واقعا به آنها اعتقاد دارد یا فقط به این دلیل که از واکنش دیگران می‌ترسد، آن‌ها را رعایت می‌کند. در نسلی که در آن به اشتراک گذاشتن تجربیات و اعمال‌مان در زندگی اجتماعی، این جنبه از رفتار مهربانانه به عنوان خدمت به خدا محوری شده است. کمک های خیریه، ابتکارات داوطلبانه، و سایر کارهای خوب در رسانه های اجتماعی. این یک جنبه مثبت دارد: تبلیغ یک کالای خوب

عمل می تواند دیگران را الهام بخشد، آنها را تشویق به عمل کند و حلقه های سخاوت بیشتری ایجاد کند. با این حال، در کنار مزایای اشتراک گذاری، ما نباید توانایی انجام کارهای خوب را بدون گفتن آن به کسی از دست بدهیم. وقتی هر عملی به فرصتی برای به اشتراک گذاشتن تبدیل می شود، ممکن است فرد عادت کند که ارزش یک عمل را بر اساس میزان قرار گرفتن در معرض آن اندازه بگیرد و آن را دریافت کند.

به جای اینکه بپرسد آیا کار درستی انجام داده است یا خیر، ممکن است در این فکر بیفتد که آیا پاسخ های مثبتی دریافت خواهد کرد و آیا در نتیجه دیگران نسبت به او بیشتر فکر خواهند کرد. بنابراین مهم است که فضای درونی را حفظ کنیم که در آن اعمال نیک ما بین خودمان و خالقمان باقی بماند، بدون نیاز به تشویق یا انتظار شناسایی. نویسنده خاخام دیوار غربی و مکان‌های مقدس است.