پرشات نوح: چگونه دعا به کشتی تبدیل می شود که ما را در روزهای پرتلاطم می برد - نظر

«و خدا به نوح گفت: «تو و تمام خاندانت به تیوا بیا» (پیدایش 7: 1). تیوا - کشتی - یکی از تصاویر تعیین کننده پاراشا است: ظرف پناهگاهی که نوح، خانواده او و موجودات زنده را از میان آبهای طوفان به سوی دنیایی تازه می برد. اما کلمه عبری به معنای دیگری است.

همچنین می تواند به معنای "یک کلمه" باشد. بعل شم توو، بنیانگذار جنبش حسیدی در قرن هجدهم، "Bo el Hativa" ("بیا داخل کشتی") را به عنوان دستورالعملی برای وارد کردن کلمات دعا می گیرد. به طور مناسب، این آموزه "Amud Hatefila" - "ستون نماز" را باز می کند - مجموعه ای گسترده از آموزه های الحاتم در مورد دعای او. نوح. در اینجا کشتی نقطه شروع یک رویکرد کامل به دعا می شود - تمرکز عمیق، دلبستگی به حروف مقدس و آگاهی از خداوند در درون آنها. او تعلیم می دهد که در دعا، باید خود را در هر یک غوطه ور کنید.

سوم «با تمام بدن و تمام قوای خود». به‌جای اینکه اجازه دهیم کلمات به سادگی از لب‌های ما عبور کنند، از ما دعوت می‌شود تا آنها را به طور کامل تجربه کنیم. «دنیاها، روح‌ها و الوهیت» بعل شم توف آموزش را بیشتر می‌برد. او می‌گوید که در هر حرفی «عوالم، روح‌ها و الوهیت» وجود دارد. همانطور که حروف به هم می پیوندند و کلمات را تشکیل می دهند، دعا فراتر از یک توالی کلمات برای خواندن می شود.

تیوا به خودی خود تبدیل به فضایی معنوی می شود که می تواند ما را در خود نگه دارد و حمل کند. نقاشی یورام رانان بیان بصری قابل توجهی به این درک از "تیوا" می دهد. او این اثر را خود به خود خلق کرد و اجازه داد رنگ چکه کند و روی بوم جاری شود. از این روند خود به خود، یک کشتی پدید آمد. شکل منحنی بزرگ آن نیمه پایینی نقاشی را پر می کند، در حالی که خطوط عمودی طولانی مانند دکل های بالای آن بالا می رود. در قالب کشتی، یک ساز زهی، شاید یک عود، به وجود آمد.

بدنه منحنی به بدنه ساز تبدیل می شود، در حالی که خطوط عمودی هر دو عملکرد را به صورت بصری انجام می دهند - دکل ها و سیم ها به طور همزمان. کشتی و ساز در یک شکل زندگی می کنند - یکی ما را به آن سوی می برد، دیگری صدا را به صدا می دهد. در بالای آنها، فرم های کوچک در میدان وسیع آبی-سبز حرکت می کنند. برخی به صورت پرندگان طلایی، برخی دیگر به صورت ابرهای متحرک ظاهر می شوند، در حالی که برخی دیگر گریزان تر هستند.

راعنان می‌گوید: «آن‌ها مانند کلمات دعا در هم می‌آیند.» این دگرگونی به‌ویژه برای درک بعل شم توف از «تیوا» مناسب به نظر می‌رسد. کشتی ما را حمل می کند. ساز به دعا صدا می دهد. کلمه هم تبدیل به ظرف می شود و هم صدا. در سراسر نقاشی، به نظر می رسد فرم ها جابه جا می شوند و در یکدیگر جاری می شوند. آب می شود آسمان کشتی عود می شود.

به نظر می‌رسد که پرندگان و دیگر اشکال از میان قلمروهای مختلف عبور می‌کنند. این نقاشی به چیزی که توصیف آن دشوار است، شکل بصری می‌دهد: ورود به تیوا صرفا تلفظ یک کلمه دعا نیست، بلکه ورود به صدای آن، حرکت آن، و دنیایی است که در آن وجود دارد. همانطور که کشتی مسافران خود را از میان آب های سیل می برد، کلمات دعا می توانند به کشتی تبدیل شوند که ما را حمل می کند. اما کشتی بیشتر از حمل کردن انجام می دهد. همچنین محل حفاظت است. وقتی دنیای بیرون طوفانی می شود، تیوا پناه می دهد. آموزه های بعل شم توف به این تصویر باستانی بعد درونی می بخشد.

در روزگار سخت و آشفته، ما نیز می‌توانیم در میان کلام مقدس و دعا، فضایی محافظ پیدا کنیم. و عود رانان امکان دیگری را می‌افزاید: موسیقی نیز می‌تواند پناهگاهی شود. صدا در میان ما حرکت می کند و احساس ما را تغییر می دهد، زمانی که کلمات به تنهایی کافی نیستند ما را حمل می کنند. این تصویر درست پس از چرخه تعطیلات یهودیان طنین خاصی دارد.

ما از هفته‌ها دعا، تأمل، جشن و زمان مقدس بیرون آمده‌ایم و ناگهان به ریتم معمولی سال بازگشته‌ایم. آموزه‌های بعل شم توف به ما راهی می‌دهد تا چیزی از آن تجربه را با خود ببریم: کلمات دعا می‌توانند ما را در سال پیش رو حمل و نگه دارند. نوح نمی‌توانست برای همیشه در کشتی بماند. سرانجام، آب ها فروکش کرد، در باز شد و او برای شروع دوباره به خشکی رفت. کشتی او را از میان طوفان برده بود. اکنون او باید زندگی را از نو می‌ساخت. به نظر می‌رسد که تیوای Raanan، همزمان کشتی و عود، هر دو احتمال را دارد.

کشتی پناه می دهد. عود آهنگی برای سفر به ما می دهد. ما وارد تیوا می‌شویم، و ما را به سال پیش رو می‌برد. نویسنده نویسنده کتاب «هنر مکاشفه: برخورد بصری با کتاب مقدس یهودیان» است، که شرحی بر نقاشی‌های همسرش، هنرمند یورام رانان است. او مراقبه یهودی را آموزش می دهد و در حال حاضر مشغول نوشتن «هنر تحول» است، کتابی که رابطه بین هنر، معنویت یهودی و تحول درونی را بررسی می کند، که این مقاله از آن اقتباس شده است.