پرونده علیه "چپ مذهبی"

پیروزی هفته گذشته جیمز تالاریکو، روحانی پروتستان و آدام همیلتون کشیش متدیست متحد در رقابت‌های سنای تگزاس و کانزاس، توجه دوباره به چپ مذهبی گریزان آمریکا را برانگیخت. برای سال‌ها، جمهوری‌خواهان حزب محتمل برای کسانی بوده‌اند که اعتقادات جدی مسیحی دارند. این پیروزی‌ها این احتمال را افزایش می‌دهد که صحبت آشکار درباره ایمان راهی برای دموکرات‌ها برای دستیابی به رای‌دهندگان جدید و راهی مناسب برای رسیدن به قدرت در آینده باشد.

من یک مسیحی هستم و اغلب آرزو می کنم که سیاست آمریکا بهتر منعکس کننده عناصر انقلابی ایمان، مانند رحمت، بخشش، و عدم خشونت باشد. اما استقبال از ظهور یک چپ مذهبی نابهنگام است. فراتر از آن، مسیحیان با گرایش های سیاسی چپ با تبدیل شدن به یک بلوک رای گیری استاندارد دموکرات کاهش می یابند.

تالاریکو و همیلتون اولین رهبران مذهبی دموکرات نیستند که در کنگره کرسی به دست می آورند. در گذشته نزدیک، رافائل وارناک به عنوان سناتور ایالات متحده در جورجیا انتخاب شد و امانوئل کلیور و کوری بوش به عنوان نماینده مجلس ایالات متحده در میسوری انتخاب شدند. هر سه کشیش از سنت مسیحی سیاه پوست هستند که رابطه دیرینه ای با سیاست در سمت چپ دارد. اگر تالاریکو و همیلتون (به همراه وزرای سارا ترون گاریوت و لیندسی جیمز در آیووا که هر دو کرسی مجلس نمایندگان را به دست آوردند) چهره‌های قابل توجهی در چپ مذهبی هستند، تا حدی به این دلیل است که آنها سفیدپوست هستند.

آنها همچنین همه حوزه های قضایی قرمز را تغییر دادند. سوالی که با موفقیت آنها مطرح می شود این است که آیا یک رویکرد آشکارا مذهبی دموکراتیک ممکن است رای دهندگانی را که مذهب را جدی می گیرند اما در گذشته از رای دادن به دموکرات ها محتاط بوده اند، از بین ببرد.

این واقعیت که دموکرات‌ها در انتخابات هفته گذشته در سراسر جهان به‌شدت پیروز شدند به این معنی است که هنوز مشخص نیست که همیلتون و تالاریکو تا چه اندازه به دلیل پیام‌های مذهبی‌شان در مقابل واکنش گسترده‌تر به جمهوری‌خواهان پیروز شدند. آنچه تاکنون می دانیم حاکی از آن است که تأثیر آن محدود بوده است: طبق نظرسنجی منتشر شده توسط آسوشیتدپرس، این دو نامزد هر کدام حدود 20 درصد از آرای انجیلی سفیدپوستان را در ایالت های خود به دست آورده اند. بقیه عمدتا از جمهوری خواهان حمایت کردند، که نشان دهنده عدم انحراف قابل توجهی از الگوهای رأی گیری انجیلی پایه است.

[پیتر ونر: یک شب خوب برای ایمان مسیحی]

مشکل هرکسی که امید به یک چپ مذهبی جدید دارد این است که یک حوزه طبیعی برای آن وجود ندارد. رایان برگ، دانشمند علوم سیاسی و آماردانی که در زمینه دین تخصص دارد، خاطرنشان می کند که تعداد پروتستان های خط اصلی، مخزن طبیعی احساسات چپ مسیحی، به سرعت در حال کاهش است و تنها 11 درصد از آمریکایی های امروزی را تشکیل می دهند. برج همچنین به من گفت که داده‌های درازمدت نشان داده‌اند که وقتی مردم از نظر سیاسی لیبرال‌تر می‌شوند، تمایل دارند به کلی دین را ترک کنند، به این معنی که پایگاه رای‌دهی دموکرات‌ها می‌تواند همچنان با گذشت زمان کمتر مذهبی شود.

در این میان، جوانان نسبت به نسل های قدیمی کمتر مذهبی هستند. تنها 36 درصد از افراد متولد 2004 تا 2008 و 27 درصد متولدین سال های 2000 تا 2003 مذهب را بسیار مهم در زندگی خود توصیف می کنند.

برای مسیحیان با سیاست چپ، این پویایی ها می تواند ناامید کننده باشد زیرا منجر به ناتوانی سیاسی می شود. اما این ممکن است از جهات خاصی نیز یک هدیه باشد. فقط باید به راست مذهبی نگاه کرد تا یک داستان هشداردهنده در مورد اینکه چه اتفاقی می‌افتد وقتی مؤمنان با یک حزب سیاسی همکاری نزدیک دارند. انجیلییسم، سنت مسیحی که کلید پیروزی های جمهوری خواهان شده است، چنان با جمهوری خواهان در هم تنیده شده است که گاهی اوقات تشخیص اینکه چه کسی دستور کار را برای چه کسی تنظیم می کند، دشوار است.

این نوع سکولاریزاسیون دین و قداست بخشیدن به سیاست لعنتی برای چپ مذهبی خواهد بود.

خطرات تلاش یک چپ مسیحی برای مقابله با راست مسیحی بسیار زیاد است. ممکن است سیاستمداران مسیحی دموکرات باورهای مسیحی خود را برای انطباق با انتظارات حزب نرم کنند. هنگامی که سیاستمداران متوجه شدند که پیروزی در چپ مسیحی می تواند به یک استراتژی انتخاباتی قابل دوام تبدیل شود، آنگاه این مؤمنان صرفا به یک حوزه رأی دهی دموکرات تبدیل می شوند تا با پیام های هدفمند و جوایز کوچک جذب شوند.

حزب ممکن است بدون هیچ احترامی برای چیزهایی که آنها را متمایز می کند - مانند اولویت دادن رادیکال به رفاه مردم فقیر، مهاجران، و کسانی که در غیر این صورت تحت ستم هستند- از مسیحیان به عنوان ابزاری برای رسیدن به هدف تلقی کند. رای دهندگان مسیحی، به نوبه خود، ممکن است وسوسه شوند که جنبه های منحصر به فرد شخصیت مذهبی خود را در خدمت به حزب کنار بگذارند.

تعدادی از نتایج نامناسب دیگر نیز روی میز خواهند بود. کاندیداها ممکن است فقط وانمود کنند که مذهبی هستند، همانطور که دونالد ترامپ گاهی اوقات ادعا کرده است (برای مثال، نگه داشتن کتاب مقدس در مقابل کلیسا در جریان اعتراضات جورج فلوید در واشنگتن دی سی). نخبگان بدبین حزب ممکن است با پیشنهادهای بیهوده از مؤمنان حمایت کنند - برای مثال، رویدادهای نماز کاخ سفید بسیار شبیه دیدار اخیر ترامپ با تعدادی از روحانیون کاتولیک، که برخی از آنها متوجه شدند که از آنها به عنوان ابزارهای سیاسی استفاده شده است، به سرعت عقب نشینی کردند.

[پیتر ونر: موضوعی که رای دهندگان مسیحی از آن غفلت می کنند]

اتحاد تازه‌ای بین دموکرات‌ها و مسیحیان ممکن است کمک چندانی به مسیحیان نداشته باشد، در حالی که برای دموکرات‌ها نیز ناکام باشد. مایکل ویر، رئیس مرکز مسیحیت و زندگی عمومی و یکی از مقامات سابق سازمان اوباما، به من گفت که دموکرات ها باید از استفاده از تالاریکو و همیلتون به عنوان الگوهایی برای استخدام نامزدهای آینده خودداری کنند، زیرا این امر به راحتی می تواند نتیجه معکوس داشته باشد. او گفت: "بدترین کاری که می توانید انجام دهید این است که سعی کنید بیش از حد این را به یک استراتژی تبدیل کنید."

"نکته در مورد این نامزدها جدیت آنها است - این واقعیت که توسط مقامات حزب پخته نشده اند".

سیاستمداران مسیحی در سمت چپ می توانند و باید در مورد اعتقادات خود صریح باشند، بدون اینکه اسیر اولویت های حزب دموکرات شوند. در غیر این صورت، آنها در معرض خطر معامله سیاست ضعیف مسیحی راست با سیاست ضعیف مسیحی در چپ هستند. اندکی پس از انتخابات، تیش هریسون وارن، نویسنده انگلیسی، نوشت که اگرچه از پیروزی تالاریکو خوشحال بود، اما به دلیل تمایل او به تطبیق بیش از حد مسیحیت خود در سیاست دموکرات‌اش، چنانکه جمهوری‌خواهان تا حد زیادی چنین کرده‌اند، ناامید شده بود.

(مثلا تالاریکو با وجود دلایل واضح مسیحی برای گسترش شفا به همه، از حمایت از مراقبت بهداشتی همگانی امتناع کرد، و در عوض از آنچه او «Medicare for all» نامید، حمایت کرد، که یک برنامه گزینه عمومی است که بیشتر با سیاست‌هایی که توسط جریان اصلی دموکرات‌ها پیش می‌آید مطابقت دارد). او نوشت: «این پیروزی بزرگی نیست اگر چپ مذهبی همان عیسی سیاسی قدیمی را در کت و شلوار بپوشد و کراواتش را به سادگی آبی کند. «پارتی متفاوت.

همان بت پرستی.»

به نظر من مسیحیان باید نسبت به برخی مواضع سیاسی چپ باز باشند. این دو گرایش بسیار بیشتر از آنچه که معمولا فرض می شود اشتراک دارند. به همین ترتیب، چپ‌ها باید پذیرای شمارش مسیحیان در صفوف خود باشند، حتی زمانی که اولویت‌های آنها با رأی دهندگان و سیاستمداران غیرمذهبی متفاوت است. اما به نظر می رسد که برای مؤمنان نیز بهتر است که مشکوک به سیاست بپردازند و از کشش گرانشی انحرافی که سیاست بر دین اعمال می کند، هنگام نزدیک شدن این دو بر حذر باشند. ملکوت مؤمن در نهایت از این دنیا نیست.