پرونده کرنل: «خیانت نهادی» به قربانیان در دوران پس از #MeToo

ده سال پیش، براک ترنر، یک دانشجوی ورزشکار در دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا، به دلیل تجاوز جنسی به زنی بیهوش که پس از یک مهمانی برادری در محوطه دانشگاه، در مقابل شاهدان، پشت سطل زباله به او حمله کرد، به سه جنایت محکوم شد. حبس شش ماهه او که تنها سه ماه از آن را گذراند و به دلیل "خوش رفتاری" آزاد شد، ملت را شوکه کرد. قاضی استدلال کرد که مجازات سخت‌تر می‌تواند تأثیر جدی بر مهاجم داشته باشد. بسیاری از جمله قربانی این حکم را بسیار ملایم خواندند.

دادستان منطقه در آن زمان گفت: "مجازات با جرم مطابقت ندارد." یک دهه بعد، یک ادعای تجاوز جنسی توسط دانشجوی سابق یکی دیگر از دانشگاه‌های نخبه، کورنل، دوباره توجه ملی را به این موضوع معطوف کرد که چگونه موسسات آموزشی و قضایی قربانیان را در رسیدگی به خشونت جنسی در محوطه‌های دانشگاهی ناکام می‌گذارند و چگونه در نهایت از مجرمان محافظت می‌کنند. پرونده استنفورد در سال 2016 به بحث عمومی در مورد خشونت جنسی علیه زنان یک سال قبل از انفجار جنبش #MeToo دامن زد.

امروزه، اگرچه زمینه اجتماعی متفاوت است، اما واقعیت زیربنایی تغییر نکرده است. به گفته کارشناسان با مشورت EL PAÍS، اتهامات علیه کورنل نشان می‌دهد که خشونت جنسی سیستماتیک در این دانشگاه‌ها و متعاقب آن «خیانت نهادی» مشکلی دائمی است که گاهی اوقات بدون مجازات باقی می‌ماند. برای کنیورا جانسون، مدیر اجرایی End Rape on Campus، یک سازمان ملی که از بازماندگان تجاوز جنسی در ایالات متحده حمایت می کند.

دانشگاه‌ها، یکی از دلخراش‌ترین جنبه‌های پرونده کرنل این است که چقدر «آشنا» است، و مشابهت آن با حوادثی مانند استنفورد. او در گفت‌وگوی تلفنی گفت: «این موارد برای لحظه‌ای توجه ما را به خود جلب می‌کند، اما خشونت جنسی تنها زمانی وجود ندارد که کشور مورد توجه قرار گیرد.» داده‌ها نشان می‌دهد که تقریبا از هر چهار دانشجوی زن در ایالات متحده یک نفر تجاوز جنسی را تجربه می‌کند.

در سال 2019، انجمن دانشگاه‌های آمریکا (AAU) نزدیک به 182000 دانشجو در 33 دانشگاه را مورد بررسی قرار داد و دریافت که 26.4 درصد از زنان نوعی تماس جنسی غیرموافق را تجربه کرده‌اند، چه از طریق زور فیزیکی و چه به این دلیل که نمی‌توانستند رضایت دهند. طبق مطالعات مختلف، در کشوری که انجمن‌های برادری و انجمن‌های صمیمی یک سنت عمیق دانشگاهی هستند، زنانی که به این سازمان‌ها تعلق دارند چهار تا شش برابر بیشتر در معرض خشونت جنسی در طول دوران تحصیل خود در دانشگاه هستند.

قربانی کرنل متعلق به یک خانواده بود و مهاجمان ادعایی او متعلق به یک برادری بودند. او - که انتخاب کرده است ناشناس بماند و از نام مستعار جین دو استفاده کند - می‌گوید که هفت نفر از اعضای برادر چی فی به مدت نزدیک به هفت ساعت به او تجاوز جنسی کردند در حالی که او مست و مواد مخدر بود. و اینکه حمله در خانه برادری در محوطه دانشگاه در اکتبر 2024، زمانی که قربانی 20 ساله بود، رخ داد. دو در ماه سپتامبر علیه کورنل و هفت مهاجم ادعایی به دلیل "سهل انگاری" در رسیدگی به پرونده او شکایت کرد.

در این کت و شلوار هم شرح حملاتی که او متحمل شد و هم شکست "عمدی یا عمدی" دانشگاه در محافظت از او در برابر آنها می باشد. این زن قبلا در نوامبر 2024، کمتر از یک ماه پس از تجاوزی که توصیف کرد، این حادثه را به مقامات دانشگاه گزارش کرده بود. این هفته اسنادی منتشر شد که نشان می‌داد دو به پلیس خصوصی دانشگاه در آن زمان گفته بود: «با اطمینان صددرصد می‌توانم بگویم به من تجاوز شده است». با این حال، در اظهارات قربانی - که توسط افسران دانشگاه بازنویسی و به دادستان مربوطه ارسال شده است - این ادعای اصلی درج نشده است.

سپس دفتر دادستانی تصمیم گرفت به دلیل نداشتن شواهد علیه مهاجمان ادعایی اتهامی وارد نکند. افشای اختلافات بین آنچه قربانی به پلیس دانشگاه گفت و آنچه در نهایت به دادستانی رسید، موج جدیدی از خشم را در پرونده ای به راه انداخت که قبلا کشور را تکان داده بود. در نتیجه، کتی هوچول، فرماندار نیویورک، لتیتیا جیمز، دادستان کل ایالتی که دونالد ترامپ را به اتهام کلاهبرداری مالی در سال 2022 محاکمه کرد، به عنوان دادستان ویژه این پرونده منصوب کرد.

کارشناسان مورد نظر این روزنامه می گویند که علیرغم خشم عمومی که بلافاصله پس از افشای مواردی مانند کورنل رخ می دهد، فرهنگ سرزنش قربانیان در دانشگاه ها ادامه دارد. از الکل نیز به عنوان توجیه استفاده می شود و مؤسسات آموزشی حفظ آبروی خود را بر رفاه شاکیان ترجیح می دهند. همه اینها به "خیانت نهادی" ترجمه می شود، مفهومی که توسط روانشناس و محقق جنیفر جوی فرید ابداع شده است.

فرید، استاد روانشناسی و مطالعات جنسیتی، بنیانگذار و رئیس مرکز شجاعت نهادی است، سازمانی که به ارتقای درک خیانت نهادی و نحوه رسیدگی به آن اختصاص دارد. خیانت نهادی زمانی اتفاق می‌افتد که سازمان‌هایی که امنیت افراد را به عهده دارند - مانند دانشگاه‌ها - به افرادی که به آنها وابسته هستند آسیب می‌رسانند، چه با ارتکاب اعمال نادرست یا با ناتوانی در جلوگیری از سوء استفاده یا پاسخ مناسب. فرید در یک مصاحبه تلفنی می‌گوید در مورد کورنل، به نظر می‌رسد که دانشگاه مرتکب خیانت نهادی در دو جبهه شده است.

اولا، تمام تلاش خود را برای جلوگیری از وقوع تجاوز انجام نداد. فرید توضیح می‌دهد: «وقتی خیانت نهادی را در دانشگاه‌ها تجزیه و تحلیل می‌کنیم، یکی از جنبه‌هایی که ارزیابی می‌کنیم این است که آیا دانشگاه محیطی ایجاد می‌کند که احتمال وقوع این نوع حوادث در آن وجود داشته باشد یا خیر. این محقق می‌گوید از آنجایی که داده‌ها نشان می‌دهد که انجمن‌های برادری و سوری مکان‌هایی هستند که خطر بسیار بالاتری دارند، این محقق می‌گوید که اجازه دادن به آنها برای باقی ماندن بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی دانشگاهی یک شکست بزرگ است. او می‌افزاید: «برخی از دانشگاه‌ها این سازمان‌ها را حذف کرده‌اند، اما کورنل و بیشتر دانشگاه‌ها چشم خود را بسته‌اند.

فرید، که 30 سال این موضوعات را مطالعه کرده است، اعتراف می‌کند که زمانی فکر می‌کرد «برادری‌ها و انجمن‌ها را می‌توان اصلاح کرد». اکنون، "بعد از مشاهده ناتوانی آنها در اصلاح برای مدت طولانی"، او معتقد است که آنها باید لغو شوند. دومین جبهه ای که کرنل به عنوان یک موسسه در مورد جین دو شکست خورد، رسیدگی به شکایت اولیه او بود. اکنون مشخص شده است که اظهارات قربانی را به طور دقیق به مقامات برای بررسی تحقیقات جنایی علیه متهم مخابره نکرده است که در نهایت منتفی شد.

این چیزی است که خود فرماندار هوچول هنگام اعلام انتصاب دادستان ویژه برای انجام تحقیقات جدید در مورد آنچه اتفاق افتاده است، بر آن تاکید کرد. پلیس در کدام دنیایی از یک قربانی می‌آموزد که به معنای واقعی کلمه مورد تجاوز گروهی قرار گرفته است، در حالی که توسط مردانی در یک خانه برادری مست شده است و این اتهامات را به دادستان منطقه نمی‌رساند؟ فرماندار روز جمعه در یک کنفرانس خبری با استناد به "سوالات جدی" در مورد نحوه رسیدگی دانشگاه به این پرونده پرسید.

هوچول افزود که دادستان پس از آن از طرح اتهام بر اساس شهادت ناقص خودداری کرد و هرگز با او مصاحبه نکرد. جانسون از پایان دادن به تجاوز جنسی در دانشگاه می‌گوید: «وقتی یک مؤسسه به قربانیان، به‌ویژه در چنین موضوعات اساسی، ناکام می‌ماند، به آن‌ها یاد می‌دهد که محتاط باشند، و این به آسیب دیگری می‌افزاید». به گفته جانسون، "خیانت نهادی در این بحث بسیار مهم است، زیرا نهادها نه تنها مسئولیت ایجاد منابع را دارند، بلکه مسئولیت دارند اطمینان حاصل کنند که این منابع واقعا برای افرادی که به آنها نیاز دارند کار می کنند." در غیر این صورت، بازماندگان هنگامی که تکرار می شوند، دوباره قربانی می شوند

یا حمله می کند و باید پس از برداشتن گامی به جلو، یک فرآیند طولانی و طاقت فرسا را ​​تحمل کند. همچنین تأثیر دومینویی بر سایر قربانیان دارد. جانسون می گوید: «بازماندگان گذشته، حال و آینده: همه ما در حال تماشای کورنل، استنفورد و همه دانشگاه ها هستیم. "هر بار که یکی از این موارد آشکار می شود، قربانیان از خود می پرسند که آیا این سیستم ها به اندازه کافی ایمن هستند که بتوان به آنها اعتماد کرد." برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید